Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
donderdag 21 juni

Geloof & Kerkvrijdag, 23 april 2004

Predikant Wassenaar vertrekt naar Hellendoorn
Afscheid van Fryslân, op naar het Saksenland

Workum – Weggaan uit Fryslân en elders predikant worden. Dr Jan-Dirk Wassenaar uit Workum heeft er lang over moeten nadenken, want hij is verknocht aan de provincie. Toch neemt een van de beeldbepalende hervormde predikanten voor Fryslân morgen afscheid. Op naar een nieuwe roeping in het Saksenland: Hellendoorn.

LODEWIJK BORN
Het wordt niet een makkelijk afscheid, zo ervaart Wassenaar het. Tijdens de ‘laatste dienst’ in het It Heidenskip met Pasen werd het hem al te machtig. ,,By de segen skeat it moed my fol.’’ Morgen verwacht hij dat het in de Gertrudis-tsjerke van Workum niet anders zal zijn. ,,Der sille wol wat triennen komme. Dat kin net oars.’’
Het komt omdat Fryslân en alle gemeenten waar de geboren Leeuwarder (1960) stond, meer met hem gedaan hebben dan hij verwacht had. Hij woonde maar een jaar in Leeuwarden en zes jaar in Harlingen. Daarna, tot 1985 buiten de provincie. Vader Dirk Wassenaar was rector en zat in het onderwijs. Toen Wassenaar in 1985 als predikant in Oudega (W.) begon sprak hij Nederlands; tot aan de laatste kerkenraadsvergadering in Wymbrits toe. Het geef Frysk is nu een tweede natuur geworden.
Toen hij uit Oudega vertrok, had hij dan ook een boodschap aan de kerkenraad. Hij had een ding tenminste niet goed gedaan: ‘Ik hie fan de earste dei ôf Frysk prate moatten. As je der ien kear mei begjinne, binne je der ommers yn trije dagen trochhinne.’’
Oudega was een mooie plaats om te beginnen als jonge predikant, schetst Wassenaar. Overzichtelijk, niet te veel verschillende kerkelijke richtingen; een homogene orthodoxe gemeente.

Dorpskerk

In 1990 volgde na vier jaar de overgang naar de Dorpskerk in Leeuwarden-Huizum. Een volgens Wassenaar van oorsprong vrijzinnige gemeente die onder invloed van de inbreng vanuit de Kapel Pniël uitgroeide naar een gemeente met een meer orthodox karakter. ,,Ik fielde my as dűmny dan ek goed thús yn Ljouwert’’.
De combinatiegemeente Workum-It Heidenskip bracht hem een nieuwe uitdaging in 1996: Workum, waar de spanning tussen traditie en vernieuwing, conservatief en progressief heerste. Heel gepolariseerd, een mengeling van stromingen. Een gemeente ook waar het College van Visitatoren-Generaal nét een bezoek had gebracht om puin te ruimen. Wassenaar werd binnengehaald om de mensen weer op één lijn te krijgen. ,,Ik hie it gefoel dat ik as fredestichter frege waard.’’
Wassenaar meent dat de gemeente nu veel stabieler is. Als hij aan de gemeente denkt, is er meteen de gedachte aan het toerustingswerk. Jaarlijks zo’n drie- tot vierhonderd mensen die aan thema-avonden of cursussen deelnemen. De gemeente wilde leren en dat gebeurde ook.

Denkrichting

Wassenaar vindt dat hij zich als predikant wel ontwikkelde, maar niet qua richting is veranderd. ,,Ik sit noch altiten oan ’e linkerkant fan ’e konfessionele rjochting.’’ Niet confessioneel in de denkrichting van bijvoorbeeld Urk en Katwijk. ,,Dy wolle gjin froulju yn ’t ambt ensafuorthinne. Dat kin fansels yn Warkum en It Heidenskip wol.’’
Naast zijn predikantswerk bekleedde hij diverse bestuursfuncties. Onder meer in het provinciale en landelijke hoofdbestuur van de Confessionele Vereniging binnen de Nederlandse Hervormde Kerk, het College van Visitatoren-Provinciaal en de Yntertsjerklike Kommisje foar de Fryske Earetsjinst.
Daarnaast schreef hij enkele boeken - onder meer over Workum - en promoveerde hij op de hervormde theoloog dr Oepke Noordmans. Op dit moment werkt hij nog aan een boek over de geschiedenis van de visitatie, vanaf het Nieuwe Testament tot heden. Het boek zal verschijnen in de serie Theologie en geschiedenis onder redactie van prof. dr H.J. Selderhuis, hoogleraar aan de Theologische Universiteit in Apeldoorn.
Het schrijven zat er altijd in, ook bij de tientallen bijdragen voor tijdschriften en kranten, waaronder het Friesch Dagblad . Als hij een onderwerp zag, dacht hij vaak: ‘dęr sit in aardich ferhaal yn’. Wassenaar erkent wel dat zijn gezinsleven er onder heeft geleden, in de manier waarop hij met alles bezig was. ,,Dy haw ik wolris wat ferwaarleazge…’’
De overgang naar Hellendoorn komt nadat ongeveer veertig hoorcommissies zich gemeld hadden. Eerst wilde Wassenaar niet weg, nu vindt hij de tijd daar wel rijp voor. Het was het eerste officiële beroep dat hij kreeg en Wassenaar nam het direct aan. Hij vertrekt uit It Heitelân omdat hij denkt dat het goed is voor zijn ontwikkeling en omdat ,,de wrâld grutter is as Fryslân’’.
In Hellendoorn komt hij in een Protestantse Gemeente te werken met 5500 zielen en drie collega’s. Met z’n vieren gaan ze de kaartenbak verdelen; Wassenaar zal ongeveer zeshonderd adressen krijgen. Het mooie vindt hij dat Hellendoorn al helemaal Samen op Weg is en dat hij nu dat proces niet hoeft te begeleiden.
Morgenochtend (9.30) is de laatste dienst in de Gertrudis. Een emotionele dag wordt het, verwacht hij. Vorige week vrijdag was er een informeel afscheid in het dorpshuis van It Heidenskip, compleet met korps. ,,As je dan al dy minsken sjogge dy’t je kennen leard hawwe, dat docht je wol wat.’’
Dr Bernard Smilde uit Leeuwarden stuurde hem een pennenvrucht toe van de Friese dichter Yke Boarnstra, een van de vele over ‘de űndergong fen it Fryske folk’ uit de postuum uitgegeven bundel Waaksen ark (1945). In de oude spelling staat er: ‘Party dűmny’s mienden it Fryslân: Trijeris wé oer de healen en laksen! Mar do kaem de dei fen in ‘better’ birop, Do bikearden hja alsaljeaf Saksen.’
Het is de weg die Wassenaar gaat: van Fryslân nei it Sakselân. Toch denkt hij niet dat hij voorgoed buiten de provincie blijft. ,,Ik kom werom, by wolwęzen. Myn woartels lizze hjir.’’ Hetzelfde gebeurde namelijk met zijn ouders. ,,Dy wenje no op ’e Jouwer.’’

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

Geloof & Kerk
Familieberichten
Advertenties