Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
dinsdag 19 juni

Cultuurmaandag, 12 februari 2018

Indrukwekkende gewetenstocht tussen dader en slachtoffer
Achter doorgaans gesloten deuren in Leeuwarden geven slachtoffers en daders een inkijkje in hun binnenwereld. Het is de bijzondere formule van de theaterproductie Holstmeer, die zaterdag haar première beleefde. Een recensie door Wiggele Wouda.
Alles moet je van tevoren inleveren: je mobiel, sleutels, portemonnee, jas en je riem. Alleen je identiteitskaart moet je bij je hebben. Verder niets. Dan voor de laatste check-up een screening met metaaldetector. Je voelt je op een of andere manier geamputeerd van je bezittingen en je ervaart het gevoel dat je van je vrijheid bent beroofd.
Dat is nou ook precies de bedoeling van Holstmeer , een ervarings- en belevingsvoorstelling over slachtoffer en dader, die gek genoeg in een straat naast elkaar wonen met het politiebureau ertussen. Drie locaties, drie ervaringen, drie keer geweten, drie keer hoop en vertrouwen.
In de bus op weg naar de Penitentiaire Inrichting Leeuwarden en Fier (landelijk expertise- en behandelcentrum voor slachtoffers van geweld in afhankelijkheidsrelaties) rest je alleen het gesprek met je medepassagier. En dan zie je dat dit project naar een idee van journalist Auke Zeldenrust (auteur van Dorp achter tralies ) in het kader van LF2018 al voor een deel geslaagd is: contact maken.
Helemaal geslaagd wordt Holstmeer wanneer je geconfronteerd wordt met een aantal bewoners van Fier in Meisje zonder naam , het eerste deel van deze productie. Het zijn stuk voor stuk geweldige meiden die weten dat ze een verleden hebben maar keihard werken aan een nieuwe toekomst.
Zij zijn anonieme slachtoffers van geweld voor het grote publiek dat geen weet heeft van hun wereld, of althans beperkt. Het verdriet en de pijn zie je in hun ogen die toch beginnen te schitteren als ze op de landkaart van de grote wens kunnen aanwijzen hoe ze zouden willen wonen of misschien wel gewoond hebben.
 
Deelgenoot
Even later maken ze je overtuigend deelgenoot van wat ze hebben meegemaakt en hebben doorstaan: klein, groot, integer en alles in een gepaste vertel- en speelvorm van regisseuse Silvia Andringa. De puurheid en authenticiteit die daaruit spreekt, kruipen onder je huid. En telkens schuren hun verhalen tegen je geweten. Een voor een, want zij hebben een wereld meegemaakt waarin keuzes niet aan de orde waren.
Die keuzes hadden tien gevangenen van de PI Leeuwarden in hun voorstelling In mijn hoofd ben ik vrij wel. Of niet? Ook hun getuigenissen raken je. Maar anders. Gedwongen verkeerde keuzes te maken door de omstandigheden die hen soms geen keus lieten. Het verhaal van Rinus is exemplarisch. Aannames en vooroordelen verdwijnen opmerkelijk ter plekke als ze hun commentaren en hun beperkte reflecties daartegenover stellen. Oprecht en vol overgave; niet vanuit medelijden of een slachtofferrol.
Ze weten wat ze gedaan hebben tonen zich met open vizier. Liedjes over gemis en eenzaamheid die ze vanuit hun bed zingen, transformeren het gymnastieklokaal (toneellocatie met indrukwekkende filmprojecties op de muur) uiteindelijk tot een huiskamer waarin even naar hen geluisterd wordt. Waarin ze serieus worden genomen door hen die normaliter de andere kant opkijken.
Holstmeer, door De Jonge Republiek geproduceerd, is een gewetenstocht waarin de grens tussen dader en slachtoffer verwordt tot een onzichtbare scheidslijn van vertrouwen: vertrouwen in de toekomst, vertrouwen in de vrijheid. Weg!, het laatste verhaal in dit drieluik (locatie politiebureau) vat dat in de schaduw van de twee getuigenissen nog eens mooi samen. Een indrukwekkend project.
Holstmeer , door De Jonge Republiek met acteurs en actrices van PI Leeuwarden en Fier, op locatie in Leeuwarden, uitverkocht. Holstmeer speelt nog diverse keren tot en met 15 april (helemaal uitverkocht)

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties