Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
donderdag 21 juni

Cultuurwoensdag, 3 januari 2018

Even stilstaan bij kunst en stil worden
Verstilling, het is een woord dat vaak valt, vooral in spirituele kringen maar wat houdt het eigenlijk in? Wie niet tevreden is met de pasklare definitie die de Van Dale geeft, kan in Sneker Galerie BAS op zoek gaan naar de betekenis.
Misschien beter gezegd: naar een betekenis. Want iedere kunstenaar die werk heeft ingeleverd voor deze thematentoonstelling, denkt er anders over en geeft zijn of haar eigen inhoud aan het begrip verstilling wat elkaar soms raakt of overlapt maar vaak ook niet. Grammaticaal gezien is er een actieve en passieve vorm: iets kan stil zijn of stil worden. Daarnaast kan het worden beschouwd als iets van het subject of van het object. En dan kan verstilling behalve op geluid ook nog betrekking hebben op beweging. Mogelijkheden te over dus.
De verstilling moet trouwens eerst bij jezelf gebeuren. En dan niet in de zin dat je alle drukte even van je af moet schudden als je de galerie betreedt. Dat moet uiteraard ook gebeuren om de rust te krijgen om open te staan voor hetgeen je aan gaat treffen. Ik bedoel dat je niet te snel aan de kunstwerken voorbij moet gaan maar dat je er even uitvoerig bij stil moet blijven staan, want in sommige kunstwerken blijkt meer te zitten dan je aanvankelijk denkt.
Bollen
Bij binnenkomst tref je een object op de vloer aan van Marja Griede. Het is een groot vierkant met bollen, keurig gerangschikt in rijen van tien. De bollen lijken lonten te hebben en lijken daarom op kaarsen. Het werk van een minimalist, gezien de kleur (blauw, ongetwijfeld een verwijzing naar Yves Klein)? Of van een serialist, gezien de strenge rangschikking, die daarvoor kant-en-klare objecten (kaarsen) heeft gebruikt zoals kunstenaars van de Nulbeweging dat deden?
Bij nadere beschouwing blijkt dat de associatie ‘kaarsen’ is ingegeven door de kerstdagen. Het zijn helemaal geen lonten die op de bollen zitten maar piepkleine figuurtjes die allemaal, op het bruidspaar na, een wereld alleen voor zichzelf hebben. Het zijn gescheiden werelden maar toch zijn ze binnen het kader van het kunstwerk ook weer samen. Net zoals we allen op één wereld leven maar ieder weer in zijn eigen wereldje.
Sommige schilderijen dwingen gewoon tot stilstaan omdat er zoveel op te zien is. En vragen oproepen zoals in het schilderij De draad van Cees van het Hof. Daarop is een oude vrouw te zien in een vertrek. Wie is zij? Er staan dozen. Is ze net verhuisd of gaat ze verhuizen? Er ligt een stok als drempel. Is het een barrière die het binnenkomen verhindert? Er hangt een klok. Heeft zij haar langste tijd gehad?
En dan de kluwen wol die op de grond ligt en de schaar die als een zwaard van Damocles boven de ingang hangt. Is het de levensdraad die spoedig wordt doorgeknipt zodat er een eind komt aan haar leven zoals ooit de navelstreng (de draad is rood) werd doorgeknipt aan het begin van haar leven? En wordt haar einde gruwelijk of gaat de beker zoals die op de sokkel van het standbeeld van Christus staat afgebeeld aan haar voorbij omdat Jezus zijn barmhartige hart laat zien? Het zijn allemaal vragen die bij opkomen. Je wordt zo dus gedwongen stil te staan bij ouderdom en de eenzaamheid die daar bij hoort en wat dat kan betekenen.
Vaak ook willen kunstenaars de verstilling als sfeer met je delen zoals ze die bijvoorbeeld bij een landschap of stadsgezicht hebben ervaren en dat dan voor de kijker hebben vastgelegd. Beelden zonder rumoer erop, zonder mensen, stille beelden waarvan je stil van wordt.
De tentoonstelling met het thema verstilling is tot en met 20 januari bij Galerie BAS in Sneek te zien

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties