Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
maandag 18 juni

Hoofdartikeldinsdag, 17 augustus 2010

Het kleine verzet...
Oud-CDA-minister Braks (landbouw) denkt dat het verzet in zijn partij tegen onderhandelingen met de PVV van een kleine minderheid komt. Die krijgt veel aandacht in de media; het verzet lijkt daarom groter dan het is. Heeft Braks gelijk?
Het is moeilijk om in te schatten hoe groot de ‘aanhang’ is van de Doekle Terpstra’s en de ondertekenaars van het manifest. Duidelijk is in ieder geval dat voor veel CDA’ers geldt: Verhagen is een geslepen onderhandelaar. Laten we eerst afwachten welke resultaten hij bereikt. Dan geven wij ons oordeel.
Dat oordeel kan worden gegeven op het CDA-congres. Maar de kans dat het congres de deal van Verhagen afwijst, is niet zo groot. Het CDA heeft niet een traditie - zoals de PvdA die heeft (gehad) - dat een congres langs de zijlijn meeregeert. CDA-leden zijn gezagsgetrouw en laten hun voorlieden niet struikelen.
De besturen van het CDA - landelijk en regionaal - zijn uit op sussen van de onrust. Daarom houdt het landelijk bestuur informele bijeenkomsten met landelijk bekende kritische leden. Andriessen heeft zo mogen praten met de partij, maar naar eigen zeggen Van Agt niet - die was ‘vergeten’. Opmerkelijk is dat van bestuurszijde het Kamerlid Van Haersma Buma aanwezig was. Zijn naam duikt in het Haagse circuit op als kandidaat-minister. Wordt hij de opvolger van Hirsch Ballin, op Justitie? Het profiel van de oud-Sneker past naadloos bij het te verwachten karakter van het kabinet van VVD, CDA en PVV. Van Haersma Buma is van het rechtse soort in het CDA. Hij hield pleidooien voor aanscherping van allerlei wetten en straffen en staat voor ‘simpele’ oplossingen bij bestrijding van criminaliteit.
Hoe de verhoudingen ook zijn in het CDA - Braks heeft waarschijnlijk gelijk - de partij beleeft belangrijke weken. In alle flanken in de partij is hartstocht voor het eigen standpunt. En die zorgt voor grote betrokkenheid. Voor sommigen zijn de komende weken cruciaal voor het lidmaatschap: als de partij dit of dat doet, of juist niet, dan stap ik op. Oud-staatssecretaris Klaas de Jong Ozn hekelt die houding, die vooral bij (ex-)gereformeerden voorkomt. Ze verzwakt niet alleen de eigen positie van degene die kritiek heeft, maar ook die van de partij. Bovendien levert vertrek weinig op. Het aantal CDA’ers dat eventueel opstapt is veel te klein voor een alternatieve christelijke partij. Ofwel: de critici die vertrekken, blijven verweesd achter. De kans is groot dat zij verloren zijn voor de actieve politiek en zich mokkend terugtrekken in het hoekje van mensen die zich miskend voelen.
...en het crisismanagement
Inmiddels is wel duidelijk waarom de CDA-top het avontuur met de PVV is aangegaan. Vooral in het Zuiden zijn CDA-stemmen naar Wilders gegaan. Binding van de PVV aan het CDA, op welke manier ook, kan voorkomen dat er nog meer stemmen naar Wilders gaan. Dat geldt zowel bij succes van een regering waaraan CDA en PVV deelnemen, als bij teleurstelling over het gezamenlijk optreden.
Het is twijfelachtig of deze houding het CDA winst oplevert. Misschien wel in aantal zetels, hoewel daar ook aan kan worden getwijfeld. Immers: mensen kunnen ook gaan denken dat ze net zo goed op de PVV kunnen stemmen als op het CDA. Inhoudelijk lijkt de opstelling van het CDA-bestuur vooralsnog uiterst riskant. De partij dreigt nog verder te verschuiven naar het rechtse speelveld, zonder herkenbare, levendige binding met de christelijke achtergrond. Over dat laatste: de actie van Brabantse CDA’ers om de C te laten verwateren, past in de traditie van de KVP-stemmers in het katholieke Zuiden. Bij de totstandkoming van het CDA wilden betrekkelijk veel KVP’ers zich al van de ‘C’ ontdoen.
Bij dit alles is het vermeldenswaard dat de ChristenUnie niet of nauwelijks wordt genoemd als dreigend alternatief voor het CDA. Voor veel kritische CDA-leden is de kloof met de partij van Rouvoet te groot. Datzelfde geldt overigens voor de meeste CDA’ers in het Zuiden.
Het ‘crisis-management’ van het CDA zal wel succes hebben; een deel van de kritische leden wordt bijgepraat zodat deze leden niet zozeer medestanders dan wel solidaire betrokkenen worden. De andere kritische leden vormen niet genoeg massa die gevaarlijk kan zijn. Het politieke dier Braks heeft gelijk. Blijft de vraag waarmee het CDA als partij van christendemocraten het meest bij gebaat is.

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 1


Reacties:

Het verzet kan leiden tot een afsplitsing op de scheidslijn van de geloofsovertuigingen binnen het CDA. In feite is een wederopstanding van de ARP niet uit te sluiten.

Peter de Pagter, Haarlem - woensdag, 18 augustus 2010


hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties