Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
zondag 24 juni

Regiowoensdag, 30 juli 2008

Het opsporen van een storing aan een cv-ketel is een kwestie van logisch nadenken
De klant is minder voorspelbaar dan de klus

Dag en nacht zijn ze beschikbaar om mensen uit wat voor nood dan ook te helpen. Het Friesch Dagblad gaat een zomer lang op stap met verschillende 24 uursdiensten. Vandaag: de cv-monteur.

ARJEN BAKKER
Heerenveen - ,,Elk jaar op de PC zie ik hetzelfde gebeuren. Mensen kijken me aan, beginnen wat met elkaar te smoezen en komen dan tot de conclusie: het is ’m! En dan draaien ze zich om en zeggen ze: ‘Hij doet het nog goed hoor!”
Tjaarda Monsma (40) is een bekende verschijning in (vooral) de Noordwesthoek, waar hij al zeven jaar als storingmonteur van Energieservice Friesland (ESF) bij de mensen over de vloer komt. Maar die herkenbaarheid hangt wel sterk samen met zijn bedrijfsoutfit en zijn rood-witte wagentje. ,,Als ik in burger ergens kom, moeten ze eerst goed nadenken.”
Deze maandag begint Monsma’s werkdag niet in zijn eigen rayon, maar in Heerenveen, bij het kantoor/magazijn van het bedrijf. Er zijn nogal wat van de ongeveer vijftig werknemers op vakantie, dus de overgebleven monteurs worden ingezet daar waar ze maar nodig zijn. Toevallig is dat vandaag héél dichtbij.
Sterker nog: de drie klusjes die vanochtend zijn aangemeld bevinden zich op loopafstand van elkaar, in Heerenveen: een door wateroverlast gevelde ketel aan de Koningin Julianaweg, een kapotte geiser op de Koningin Wilhelminaweg en een nog onbekend probleem aan de Burgemeester Falkenaweg, die haaks op deze twee wegen ligt. Weer eens wat anders: ,,Op normale dagen rij ik soms wel tweehonderd kilometer voor drie klanten.”
De eerste klant heeft een overzichtelijk probleem: tijdens het noodweer van zaterdag op zondag is het platte dak van de bijkeuken gaan lekken, en een groot deel van dat water is precies door de kast van de cv-ketel gestroomd: pats, kortsluiting. Monsma constateert dat de boel inmiddels is opgedroogd, dus zet hij de stop om en plugt de stekker, zodat hij kan proberen of het apparaat gewoon weer gaat werken. Maar nee: weer pats.
Al snel wordt duidelijk waarom: de computer die de ketel aanstuurt heeft de volle laag gehad. Het water stroomt eruit. ,,Geen zwemdiploma”, constateert de monteur droogjes. Remedie: een nieuwe computer halen op de zaak, oude kastje losmaken, nieuwe inpluggen, ,,en dan maar afwachten of er nog meer storingen zijn, want dat kon die oude ook niet meer aangeven.” Gelukkig blijkt de machine verder niks te mankeren.
De tweede klant blijkt al net zo eenvoudig te helpen. Het keukengeisertje uit 1991 gaat geregeld uit en is dan slechts met grote moeite weer aan te krijgen. Monsma pakt een klein staalborsteltje, geeft drie schrobben langs een koperen draadje en klikt ‘hup’ het waakvlammetje aan. ,,Precies vijf minuten”, noteert hij op zijn handcomputertje, waarmee direct de verrichte werkzaamheden en het verbruikte materiaal aan het kantoor worden doorgegeven.
Ook de derde klant heeft een servicecontract, maar wel één waarin het materiaal niet is inbegrepen. Voor hem schrijft Monsma dus een machtigingsformuliertje uit, want er moet een nieuw expansievat geïnstalleerd. Da’s nog een geluk. De cliënt moest de ketel telkens bijvullen. Als dat niet te wijten was geweest aan het expansievat, had er mogelijk een lekkage ergens in de leidingen gezeten, misschien wel onder de vloer. ,,En dan zou het heel wat vervelender worden.”
Eigenlijk is het meeste werk niet zo ingewikkeld, zegt Monsma terwijl hij het oude vat achter in zijn wagen legt. ,,Kwestie van logisch nadenken, op welk punt in het systeem loopt het vast? Dat onderdeel vervang je dan, en als er verderop nog iets fout zit, loopt het daar wel weer vast.”
Wat dat betreft zijn de klánten minder voorspelbaar: de een zit haast meer verlegen om een praatje dan om kachelonderhoud, de ander keurt je geen blik waardig en gaat pal naast je koffiedrinken zonder je iets aan te bieden. De een is heel behulpzaam - gooit bijvoorbeeld even de emmers leeg als Monsma de installatie laat leeglopen - de ander stelt ‘service is service’ en vertikt het om zelf iets te doen.
,,Een keer was er een man die niet wilde zeggen welke foutcode het display aangaf, want ‘daar was ik voor’. Ik moest maar gewoon langskomen. Toen ik daar kwam, bleek dat hij gewoon al jaren vergeten was de ketel bij te vullen: het ding was zo ongeveer droog gekookt. Dat is normaal onderhoud voor de klant, dus die man kreeg een dikke rekening. Als hij iets vriendelijker was geweest, had hij dat kunnen voorkomen.”

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

regio
Familieberichten
Advertenties