Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
dinsdag 19 juni

Geloof & Kerkwoensdag, 30 juli 2008

‘Regen, maar nog meer zegen’

Brzotín - Onder het motto ‘Liefhebben is dienen’ was de Protestantse Gemeente Wolvega i.w. met 49 leden op werkvakantie naar Brzotín in Zuid-Slowakijke. Ds. Piet Rozeboom doet verslag (slot).

Piet Rozeboom
Nederland heeft de afgelopen dagen voldoende hemelwater ontvangen. Nu, dat hebben we in Brzotín ook! De topdag was vorige week woensdag met 50 mm van boven. De regen was echter niet het enige dat wij van Boven kregen: zegen was er ook te over.
Bij het ontbijt stelde de plaatselijk inspirator van het project, dominee Robert, dat het te nat was om te werken. Wij antwoordden dat we in Nederland tussen het water leven en we dus gewoon zouden gaan beginnen. Dat viel, met name voor de timmerlieden op de dakspanten, niet mee. Naar de gewoonte hier werd er een speciale folie op de net geplaatste spanten bevestigd.
Kleefband en regen combineert echter moeilijk! Met de lunchpauze veronderstelde ds. Robert opnieuw dat we nu wel naar de camping zouden gaan. ,,Wie wil er naar huis?” vroeg ik. Niemand reageerde. ,,Wie wil er werken?” was de tweede vraag. Alle kletsnatte werkers staken juichend de armen omhoog. We houden vol, naar het devies van de dag. En dat was met de dagopening gevonden in Filippenzen 4: ,,Verblijdt je in de Heer! Ik zeg het nog eens: verblijdt je in de Heer. En maak je zorgen met dank bij God bekend.”

Happy Day

Twee jongeren zongen dan ook in hun regenpak: ‘It's a happy day, and I praise God for the weather...’ dus: ik prijs God en dank Hem om het weer. Het weer is van de Heer. Ik heb wel eens horen zeggen: schelden op het weer is schelden op de Heer. Het is een kunst om ook bij voor jou ongunstige weeromstandigheden het er met vreugde mee te doen.
Terug op de camping waren we al blij dat we die dag eens warm water hadden onder de douches. De modder te trotseren en zien dat je droog goed kreeg na een noodzakelijke wasbeurt vroeg nogal wat improvisatievermogen in de klamme tenten. Maar we hielden met de groep de vrolijke stemming er goed in.
Zeker weten dat die goede stemming alles te maken had met onze stookinstallatie. Bij een van de dagopeningen werd namelijk een stukje gelezen over de kerk van de bekende opwekkingsprediker Spurgeon. Hij toonde eens een bezoeker de ‘stookinstallatie’ van de kerk: zevenduizend biddende mensen in de kelder. Ons thuisfront, al die bezoekers van de website (www.brzotin.waarbenjij.nu) met hun aanmoedigingen maar ook hun gebeden hebben ons gedragen.
Een dag eerder was een belangrijke dag: plaatsen van de dakspanten met behulp van een kraan. En tevens: bezoek aan een directeur van de elektriciteitsmaatschappij om te spreken over het transformatorhuisje. Verplaatsen hiervan zou waarschijnlijk verhaald worden op de kerk van Brzotín, die het echter voor niets ‘gekregen’ had, tegelijk met hun eigen school van voor de oorlog. Dit zou 20.000 euro kosten. Hoe komt dan dit huis ooit af? Beide dominees, Hongaars en Nederlands, reden naar de provinciale hoofdstad Kosice.
Eye-opener
Onderweg op een uitzichtpunt stopten we. God had deze bergen en vlakten geschapen (vergelijk Psalm 104) - zou Hij niet Heer zijn over dit project? We troffen een behulpzame directeur, die het verhaal omdraaide. Zijn eye-opener: dit is een probleem voor de plaatselijke overheid, hun school is er immers op aan gesloten. Met dat verhaal gingen we naar de burgemeester. Terwijl die zenuwachtig deed en Robert het woord voerde, bad ik voort. En toen kwam het wonder. De burgemeester sprak van geld en het betalen van de rekening! Een wonder en gebedsverhoring, God zij dank.
Afgelopen donderdag was de laatste werkdag. Het folie op het dak werd gedicht, wat nu met droog weer veel beter lukte. Een gejuich steeg op. De Nederlandse arbo-voorschriften hebben we niet kunnen volgen, maar Goddank zijn er geen ongelukken gebeurd. Om 16.00 uur, een uur eerder dan gebruikelijk, stopten we het werk. Snel naar de camping om te douchen, net goed aan te doen, te eten en naar het concert en slotavond toe te gaan. Eerst echter nog een groepsfoto gemaakt met het Eben Haëzer-huis op de achtergrond.

Voldaan

Voldaan om al het gedane werk: de oude orgelkast in de kerk opgeknapt, houtwormvrij gemaakt, pijpen ‘verzilverd’ (met spuitbussen voor autovelgen) en daarmee een mooi front gemaakt, elektronisch Heyligers-orgel geplaatst. Spanten voor het dak van het huis gereed gemaakt en met behulp van een kraan geplaatst, houtwerk geïmpregneerd, waterdichte folie erover heen. Dak voor garage voorbereid, verschillende muren gesloopt en andere opgemetseld, oude muren gereed gemaakt voor nieuwe stuclaag. Nog heel veel opruimwerkzaamheden, stalen balkenframe gemaakt enzovoorts. Maar ook iedere dag een kinderprogramma met sport en spel en veel creativiteit, en niet te vergeten de cateringgroep. Wat een brood, koffie en thee, maar ook zo veel koek en gebak van vrouwen van de kerk van Brzotín.
De donderdagavond kwamen we dus in de kerk bij elkaar voor het concert en de slotavond. Eerst ging ds. Heni voor in een korte dienst. Van de familie Mudi is namelijk zowel hij als zij voorganger. Zij heeft een korte, maar indrukwekkende preek gehouden over wat genoemd wordt de wonderbare spijziging. Ze hield ons echter voor, dat het niet om een broodwonder gaat in deze geschiedenis, maar om de kracht van geloof. Jezus dankt Zijn hemelse Vader en begint dan in krachtig geloof uit te delen. Dat is met deze werkvakantie gedaan. Er is vaak getwijfeld of dit haalbaar zou zijn. Er was ongeloof, er was heel veel tegenwerking. Maar geloof in God heeft het gered.

Orgelconcert

Niet alleen de groep uit Nederland heeft gewerkt, ook zes Brzotiners. En dan moet je niet zeggen: maar zes, maar God dank zes! Danken, dat is het begin van geloven. Danken onder alles, ook onder de weersomstandigheden. Danken dat is een basis van geloven en leven in zegen. Na de inspirerende woorden hebben we ons zegenlied gezongen. Maar ook werd er accordeon gespeeld en was er een ensemble van fluit en koperwerk. En natuurlijk is er gejubeld op het orgel. Bij de intonatie stonden de dominee en anderen met tranen in de ogen: zestig jaar had er geen orgel geklonken. Als bedank kregen alle deelnemers uit de handen van ds. Robert een oranje shirt met de kerk van Brzotín erop.
Regen is getransformeerd tot zegen. We hebben hout en steen gebouwd. Maar geloven is vooral ook concreet geworden in een prachtig feest van zweet en regen, maar ook van heerlijke samenwerking, prachtige ontmoeting en onderlinge liefde. ,,Kom je nu ook op catechisatie bij me?”, vroeg ik een van de tieners. ,,Zeker weten”. Goddank.
.

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

Geloof & Kerk
Familieberichten
Advertenties