Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
dinsdag 19 juni

Hoofdartikelvrijdag, 9 september 2005

Het water en New Orleans…
Het water van New Orleans mag dan zakken, de politieke en maatschappelijke gevolgen van de watersnood zullen nog lange tijd merkbaar zijn. Denk bijvoorbeeld aan de economie. De honderdduizenden mensen die hun huis zijn ontvlucht, kunnen niet terug – misschien pas over maanden – en gedurende al die tijd hebben ze geen werk. Of denk aan de sociale en maatschappelijke gevolgen. Kinderen van de gevluchte inwoners zijn hun ouders kwijt, hun vriendjes, hun buurt en school. Ze worden elders ondergebracht en moeten, bij wijze van spreken, alleen opnieuw beginnen. En wat te denken van de verwerking van de gebeurtenissen op emotioneel vlak. Bijvoorbeeld van het besef dat er een laag gelegen verpleegtehuis aan het lot is overgelaten. Personeel, autoriteiten en redders hebben niet tijdig beseft dat het tehuis als eerste onder water zou lopen. Inmiddels zijn de lichamen geborgen van de bewoners. De identificatie is moeilijk, omdat de meeste lichamen onherkenbaar waren geworden.
Er is nog een ander verwerkingsproces; dat van het uiteenspatten van de zeepbel van de Amerikaanse droom. De beelden van de verwoeste stad en van de slachtoffers doen denken aan een derde wereldland, niet aan de machtigste staat van de wereld. Net als na de aanslagen in New York en in Washington, moeten de Amerikaanse burgers en de Amerikaanse politiek het zelfbewustzijn herdefiniëren. Het droombeeld van de samenleving waarin alles kan en waarin iedereen die wil, het hoogste kan bereiken, ligt aan duigen. Bij de terroristische aanslagen lag de verwerking in zekere zin gemakkelijk: het waren de slechteriken die het drama hadden veroorzaakt. Het land was in zekere zin slachtoffer. Nu kan de schuld niet extern worden gezocht, maar moet de vinger naar de Amerikaanse autoriteiten en naar de politiek. Dat verschil ligt ook onder de totaal andere reactie van het publiek richting de president. Na de aanslagen was Bush het symbool van de collectieve verbijstering en van de nationale vastberadenheid en trots. Nu is Bush het mikpunt voor de verontwaardiging, woede en schaamte.
…en het water in Nederland
De Amerikaanse media doen hun werk en komen tot de slotsom dat de politiek heeft gefaald en onverantwoord heeft gehandeld. Beter gezegd: heeft nagelaten te handelen. Het gevaar was onderkend en de remedie was bekend. Toch gebeurde er niets. Nee, neem dan Nederland, het land van de deltawerken. De Amerikaanse cameraploegen zijn inmiddels in ons land aangekomen om het Amerikaanse volk te laten zien hoe het ook kan. Nederland als gidsland voor Amerika. Het kan verkeren.
Inmiddels is het verstandig goed te bedenken of Nederland het wel zo goed doet. We moeten ons van de politiek (staatssecretaris Schultz) vooral richten op het omgaan met de gevolgen van een eventuele overstroming en dus rampenplannen checken en eventueel oefenen. Dat zal best zo zijn, maar verstandiger is het om vooral te kijken hoe we kunnen voorkomen dat die rampenplannen in praktijk moeten worden gebracht. Dat geldt temeer, omdat we zijn gewaarschuwd voor verhoging van de zeespiegel en voor de ‘grote golven’ die ontstaan tijdens de extreme stormen die zich kunnen ontwikkelen in het veranderende klimaat in onze streken. De golven worden hoger en hebben een grotere slagkracht. De duinen en de dijken, onder meer in Fryslân, zijn daar niet op berekend. Daarom werd al geruime tijd geleden gewezen dat onze kustbescherming niet meer voldoet aan de normen voor de veiligheid van ons land. En het is duidelijk: er moet veel gebeuren; bij wijze van spreken een nieuwe versie van het dijkenplan. En die rampenplannen? We zijn volstrekt niet voorbereid op grootschalige dijkdoorbraken. Bijvoorbeeld omdat we niet voldoende helikopters hebben. Juist onlangs, vóór New Orleans, is dat uit onderzoek gebleken.
De Amerikaanse cameraploegen die nu in ons land zijn, zouden niet alleen de bestaande dijken moeten filmen, maar ook moeten kunnen laten zien hoe dat lage landje aan de zee zich bewust is van de gevolgen van het veranderde klimaat. Niet door te filmen hoe Nederland oefent op de evacuatie van steden, het in veiligheid brengen van cultuurschatten en het naar hoger gelegen gebieden brengen van bewoners van verpleegtehuizen, maar door het tonen van beelden van dijkverhoging en dijkverzwaring.

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties