Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
zondag 24 juni

Hoofdartikelmaandag, 9 februari 2004

Het overdenken…
Hoe het debat over de uitgeprocedeerde asielzoekers in de Tweede Kamer ook afloopt vandaag, er zijn de afgelopen dagen dingen gebeurd die het overdenken waard zijn. Het gaat dan niet alleen over welk ‘geval’ nu wel en welk niet schrijnend is; evenmin gaat het alleen over de merkwaardige mist die hing over de getallen die slaan op mensen die terug moeten. Het gaat wel over de manier waarop in dit land een zo ernstig onderwerp als de handelwijze jegens duizenden mensen uit den vreemde en jegens de rechtsorde wordt ‘behandeld’. Een paar voorbeelden.
Goedwillende burgers spreken over onmenselijke handelingen van de minister en in kerken wordt gebeden voor een menselijk beleid. Voor sommigen staat het vast: als het moet, zullen ze mensen helpen, tegen de beslissingen van de regering in – desnoods illegaal. Er worden allerlei argumenten opgesomd; volwassenen en kinderen zijn ingeburgerd, bijvoorbeeld. Als de kinderen mee terug moeten, kennen ze daar niets en niemand, ook de taal niet. Veel van dergelijke argumenten zijn uiterst betrekkelijk. Vele duizenden mensen zijn uit Nederland geëmigreerd, zonder dat de kinderen ook maar iets en iemand kenden, ook niet de taal. Die onbekendheid telt niet als ‘onmenselijk’ element voor emigrantenkinderen, maar wel voor kinderen van uitgeprocedeerde asielzoekers. Vanwaar toch het verschil?
Het gezicht en de naam van een buitenlander – om welke redenen die hier ook is – zijn vaak belangrijker dan het nuchtere verstand. Er zijn buitenlanders die hier om louter economische redenen zijn – zoals ook veel Nederlanders om economische redenen zijn geëmigreerd. Waarom zou voor deze mensen een uitzondering moeten worden gemaakt op de wet- en regelgeving; alleen omdat ze een gezicht hebben gekregen? Zo’n houding is desastreus voor de rechtsorde in Nederland; ze schept ongelijkheid en honoreert onwettig gedrag.
…en de betrouwbaarheid
De overheid benadrukt dat het beleid betrouwbaar moet zijn en consequent. Het kan toch niet zo zijn dat een regering onder druk van een deel van het volk haar opvattingen wijzigt? Dat is een merkwaardige redenering. Alsof het bij betrouwbaarheid en geloofwaardigheid zou gaan om consequent zijn. Dat is natuurlijk niet zo; eerder is het consequent willen zijn om het consequent zijn onbetrouwbaar en ongeloofwaardig. Daar is zelfs een uitdrukking voor ontstaan: altijd consequent zijn leidt tot de duivel. Consequent zijn en geloofwaardigheid hebben in zichzelf geen betekenis. Die wordt ontleend aan datgene waarop het consequent zijn en geloofwaardig zijn zich richt. In dit geval zoiets als de humaniteit. Ofwel: de overheid is onbetrouwbaar als die de humaniteit uit het oog verliest.
Een ander merkwaardig element in de discussie is de manier waarop het verleden aan de orde komt. De overheid heeft er, samen met de Tweede Kamer, een potje van gemaakt. De integriteit van overheidsdiensten als de IND is aangetast door aantoonbaar onzorgvuldig handelen. Ook is er nogal wat aan te merken op de betrouwbaarheid terzake het oordeel of een land veilig is of niet. Zeer ernstig is ook de wijze waarop de organisatie is verlopen van de procedure van aanvragers van asiel tot en met het op het vliegtuig moeten zetten. Die is zeer slecht georganiseerd, in tijd en in kwaliteit. De falende uitvoering van overheidswege – en daarachter een falende Tweede Kamer - is een van de grootste oorzaken van het stuwmeer aan mensen die hier niet horen te zijn. Over een betrouwbare en consequente overheid gesproken…
De discussie in de Kamer die vandaag plaatsvindt, zou niet om de feiten van het verleden heen moeten gaan. De boter druipt van de hoofden van regering en parlement. Of die smeerboel de standpunten moet doen veranderen? In zekere zin wel. Nederland is in zeker opzicht mede verantwoordelijk voor het lot van duizenden mensen die nu stateloos zijn: Nederland wil hen niet hebben en, in heel wat gevallen, het land van herkomst ook niet. De discussie van vandaag moet gaan over ruimte voor deze mensen, mede vanuit de verantwoordelijkheid van Nederland jegens mensen die hier al lang zijn. Dan is de Nederlandse overheid een betrouwbare overheid.

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 1


Reacties:

Volgens mij gaat het niet op een vergelijking te maken tussen de positie
van de kinderen van mensen die, als gezin, wensen te emigreren en de
positie van de kinderen van een gezin dat gevlucht is uit het land van
herkomst en hier graag wil blijven wonen. In het eerste geval zullen de kinderen, als ze daar volwassen genoeg voor zijn, meestemmen over het eventuele vertrek. In het tweede geval gaat het veelal om mensen die weten dat ze in het land van herkomst een slechte toekomst hebben (en dat kan zijn om godsdienstige, politieke of economische redenen). Waar het n.m.m. vooral om gaat is, dat het mensen zijn die hier willen blijven en door de onzorgvuldigheid van de overheid zolang zijn gebleven, dat het inhumaan is ze nu alsnog over de grens te zetten.

H. de Jong, Dokkum - dinsdag, 10 februari 2004


hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties