Lees hier ons Privacy Statement en Cookie Statement
zondag 24 juni

Cultuurmaandag, 10 november 2003

Verrassend slot van 25ste filmfestival
ELLEN STIKKELBROECK
Leeuwarden - Overwegend blije mensen liepen er zondag rond. Op de slotavond van het 25ste Noordelijk Film Festival (NFF) in De Harmonie in Leeuwarden bleek dat het aantal bezoekers nog nooit zo groot was geweest.
,,We hadden gehoopt op 20.000 bezoekers. Dat is niet gelukt”, grapte directeur Anneke van Renssen. ,,Het zijn er tussen de 23 en 24 duizend geworden.” Van Renssen toonde zich zeer tevreden over het verloop van het festival. ,,Het is toch spannend, zo’n dag langer, maar we zijn hartstikke tevreden. Ook over het publiek. Natuurlijk waren er een paar mensen die hebben gemopperd, maar dat heb je elk jaar’’, lachte ze.
De festivaldirecteur had alle reden om te lachen. Even daarvoor had gedeputeerde Mulder immers gezegd dat het cultuurbeleid in Fryslân er op is gericht het festival te laten bestaan. Doordat de landelijke politiek minder bezuinigingen doorvoert, heeft de provincie nu ,,alle budgettaire ruimte om andere afwegingen te doen dan we hadden gedaan’’. En mocht hij zich daar niet aan houden, dan zou zijn vrouw hem dwingen af te treden als gedeputeerde? ,,Ja hoor’’, antwoordde Mulder lachend.

Geëmotioneerd

De grootste blijdschap was er bij de Bulgaarse regisseur Iglika Triffonova. Zij nam duidelijk geëmotioneerd de Mata d’or in ontvangst. De prijs voor de beste film uit de interregio competitie werd haar toegekend voor de rolprent Letter to America ( Pismo de Amerika ). In totaal dongen zeven Europese films uit het NFF-programma mee voor deze prijs. De internationale jury, die bestond uit filmdistributeur Karine Jamin, filmmaker Jos Stelling en scenarioschrijfster Elma Tatargic, had een pittige klus gehad. ,,Een film kiezen uit zeven lijkt makkelijk, maar dat is het niet’’, aldus Tatargic. ,,De grens tussen goed, beter, best is vaak moeilijk te trekken en op z’n minst subjectief, zelfs met meerdere juryleden.’’ Over goed en slecht was de jury het wel eens, maar wat dan de beste was?
Uiteindelijk werd gekozen voor Letter to America. ,,Een poëtische film die met filmische middelen een ogenschijnlijk simpel verhaal vertelt.’’ De jury wil Triffonova met de toekenning prijzen om haar moed en inzicht ,,en hoopt dat de prijs een opstapje kan zijn naar een nieuw meesterwerk’’.
Volgens Triffonova is de prijs hier zeker een mooie bijdrage voor. ,,In Bulgarije is het erg moeilijk om een film te maken. We maken één film per jaar of hebben zelfs jaren zonder film. Deze prijs is heel belangrijk, want het geeft nieuwe mogelijkheden, nieuwe kansen om mensen te leren kennen en een nieuw project op te starten.’’
Het bedrag van tienduizend euro is voor Bulgaarse begrippen ,,niet slecht. Het is big money in Bulgarije’’. En zonder geld kan de regisseur uiteraard niet. Letter to America werd ook gemaakt met een Nederlandse co-producer, zonder wiens hulp de rolprent niet tot stand had kunnen komen. De winst op het NFF biedt Triffonova mogelijkheden nieuwe contacten te leggen. ,,En die zijn zeker voor Oost-Europese filmers nodig, want wij zijn nieuw in de filmbusiness.’’

Verrassing

In de publieksstemming eindigde Triffonova met haar film op de veertiende plaats, met als gemiddeld eindcijfer een 7,7. De publiekswinnaar van het festival was nog een kleine verrassing. Tot zaterdag stond Goodbye Lenin met een ogenschijnlijk onverslaanbare 9,2 op de eerste plaats. De film van Wolfgang Becker gaat over een jongen die probeert de val van de Berlijnse Muur en de hereniging van Duitsland geheim te houden voor zijn ernstig zieke, socialistische en DDR-liefhebbende moeder. Op de tweede plaats stond tot op dat moment Wilbur wants to kill himself . Deze film van Lone Scherfig vertelt over Wilbur die het leven niet meer ziet zitten en er talloze keren een einde aan probeert te maken.
Zaterdagavond werden beide films nog eens vertoond. Blijkbaar was het publiek toen een andere mening toegedaan, want hoewel het beide films duidelijk waardeerde, trok Wilbur uiteindelijk aan het langste eind. Waly Pollé van distributeur A-Film kreeg uit handen van adjunct-hoofdredacteur Wio Joustra van de Leeuwarder Courant de LC-Publieksprijs (een speciale ingelijste filmfestivalvoorpagina van de krant) uitgereikt.
De invloed die de festivaldagen en vooral tijdstippen hebben op de beoordeling van de films, was voor de Oostenrijkse regisseur Peter Kern nog een reden tot kritiek. Voorafgaand aan de prijsuitreiking beklaagde hij zich in een forum van regisseurs over de manier waarop de competitiefilms staan geprogrammeerd. ,,De films die meedoen aan de competitie hebben niet dezelfde kans. De Nederlandse film Grimm van Alex van Warmerdam was de opening en stond zaterdag rond acht uur gepland. Mijn film Haider lebt werd donderdag om 12.00 uur vertoond! Wie gaat er dan naar de film?’’, beklaagde hij zich. ,,Als je ons niet dezelfde kans wilt geven als de Nederlandse film, dan moet je ons niet in de competitie nemen.’’
Kern doelde er duidelijk op dat de geringe waardering van een 5,19 te wijten was aan het tijdstip. ,,Mijn film stond ook om 11.00 uur op het programma hoor’’, zo kwam regisseur Almut Getto op voor de festivalorganisatie. Haar film Fickende Fische behaalde met een 8,19 de zesde plaats.

Limousine

Helemaal geen puntentelling was er zaterdag bij de vertoning van Makkum van Luus Eisema. Het ging hier dan ook niet om professionele cast, maar om leerlingen van de Fryske Amateur Teater Skoalle (Frats) die een rol in korte film hadden gewonnen tijdens het Jongeren Theater Festival in april. Als ware sterren werden David Engelhard, Else Feikje van der Berg, Michiel Veenstra, Brecht Wassenaar, Ineke de Vries en Christopher Morgan binnengehaald. Uitgedost in galatenue stapten ze uit een limousine om de wereldpremière te beleven van hun debuut op het witte doek.
De vijftien minuten durende film over een groepje jongeren dat vakantie viert in Makkum werd bijzonder goed door het grotendeels jonge publiek ontvangen. Natuurlijk ging het hier niet om een perfect geacteerde productie, maar om een amusante opname die in één weekend was gedraaid. Het publiek ging echter staan voor een ovatie alsof het nieuwbakken Hollywoodsterren betrof. Met een heuse persconferentie ter afsluiting kwam er een einde aan wat de jonge acteurs volgens Christopher hadden ervaren als een droom. ,,Als klein jongetje wilde ik mezelf al graag eens terugzien op het witte doek. Dat is nu gelukt.’’

Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

cultuur
Familieberichten
Advertenties