Nu de stofwolken van de zomervakantie langzaam aan het optrekken zijn, de tent is schoongemaakt en de caravan verlangt naar zijn najaarsplekje aan de Tsjūkemar, wordt het tijd om een bijzondere ervaring met u te delen. Ik heb namelijk op het hoogtepunt van mijn vakantie aan u gedacht! Dat had ik niet zo gepland, maar zoals zoveel dingen in het leven overkwam het mij totaal onverwacht.

Dat ik het meestal hogerop zoek, is u wellicht voldoende bekend, maar in de vakanties heb ik de gewoonte dat ook letterlijk te doen. Zo heb ik de meeste, belangrijke Alpen- en Pyreneeėnreuzen al eens bedwongen. Op de fiets wel te verstaan. Als u nu denkt dat ik dit zeg om op te scheppen, heeft u natuurlijk volkomen gelijk. Ik ben er trots op dat ik deze zomer de Mont Ventoux voor de zesde keer heb bestegen. Maar op onverklaarbare wijze moest ik tijdens mijn titanenstrijd voortdurend denken aan de lezers van het Friesch Dagblad, of, om preciezer te zijn, aan de kerkganger.

Dat komt omdat het beklimmen van een berg per tweewieler behalve een fysieke inspanning ook een enorm psychologisch proces teweeg brengt. Dat proces blijkt erg overeen te komen met de psychologische stadia die iemand die lid is van een kerk of gemeente zoal in zijn leven doormaakt.

Laat ik u daarom inwijden in de geheimen van de bergfietser en u zult al snel begrijpen waar ik op doel. Als ik aan het begin van de klim sta, ben ik nog vol optimisme. Ik stort mij er helemaal in en start natuurlijk in een te hoge versnelling. Omdat de Mont Ventoux zeer steil begint, kom ik daar al snel achter en moet ik terugschakelen. Ik doe een beetje kalmer aan om het vol te houden. Maar dat valt toch elke keer weer tegen. De hellingen geven nog steeds niet mee.

Ook al is dit de zesde keer en meen ik veel ervaring te hebben, het is telkens weer anders en je kunt zomaar afknappen. De verleiding ontstaat om rechtsomkeert te maken. Dan hoef ik geen inspanning meer te leveren, want de zwaartekracht neemt het werk van mij over. Maar dan zou ik me wel een enorme verliezer voelen, dus ik ga door.

Bij kilometer elf is de steilste helling en ik krijg visioenen om er maar helemaal uit te stappen. Het wordt immers nooit beter met deze berg! Het ravijn lacht mij grimmig toe. Dus tijd voor wat energierijke drankjes, want ik wil hoe dan ook doorgaan, ondanks wat ik nu al meegemaakt heb. Ik stop en kijk vertwijfeld om mij heen. Deze berg ligt er nu al minstens tweeduizend jaar en er verandert gewoon niets.

Ik begrijp opeens waarom ik er soms als een berg tegenop zie om lid te zijn van een kerk. Al dat gezeur over niets, en altijd maar weer op een hellend vlak. Al dat onnodige gekibbel. Waarom moet je je eigenlijk bezig houden met mensen die je zelf nooit zou uitzoeken?

Maar net op het moment dat ik besluit mijn lidmaatschap op te zeggen, komt, ergens van heel ver, de uitdaging weer boven. Ik ben over de helft en nog een paar bochten, dan zie ik de top liggen. Dat motiveert me om toch door te gaan. De gedachte aan het uitzicht dat ik ooit zal krijgen, houdt me op de been. Ondanks een tong van leer, pijn in mijn bovenbenen, asfalt dat trilt van de hitte en de wetenschap dat ik niet meer terug kan schakelen, fiets ik door en ga uiteindelijk op de foto voor het bord waarop staat: Col du Ventoux.

Een onbeschrijfelijk gevoel van diep geluk doorstroomt mijn spieren en ik weet het weer: ‘Op bergen en in dalen, ja, overal is God, zelfs in de kerk.’

i Rob Favier is zanger, liedjesschrijver, theoloog en entertainer. Reacties: info@robfavier.nl