Franeker - ,,In Heerenveen had ik een buurvrouw, die zei altijd als er weer eens moord en doodslag in de krant stond: ‘Mevrouw Brolsma, wij horen hier niet meer, wij horen hier niet meer.’ Daar moet ik nog vaak aan denken. Dat waren de jaren tachtig! Tegenwoordig is het nog wel een stukje erger met de wereld: wat zou zo’n vrouw nu zeggen?”

Waarschijnlijk niet datgene dat Leentje Brolsma-Hoekstra uit Franeker zegt. Zeker, ,,ze schieten elkaar maar dood in Amsterdam en daaromtrent” en absoluut, dat staat mijlenver af van de belevingswereld van de vrouw die zondag honderd jaar werd. ,,Maar ik hóór hier nog wel hoor! O ja, zeker weten.”

Voor mevrouw Brolsma heeft het leven immers nog zoveel te bieden. Maar wel binnen haar eigen wereldje, geeft ze aan. Laat die hoge heren in Den Haag maar moeilijk doen over Europa en over de bijstand en dergelijke: ,,Ik vertrouw er maar op dat ze dat goed doen, daar hoef ik me niet meer mee te bemoeien”. En dan al die zogenaamde sterren in de Privé! ,,Dat gaat de ene week trouwen en is de volgende week weer gescheiden, en twee nummers later gaan ze wéér trouwen! Vooruit maar met de geit! Pfff. Nee, dat is niet mijn stijl.”

Nee, de krant is vooral er voor de familieberichten: ,,Want ik moet natuurlijk wel weten wie er geboren is en wie overleden.” De rest van het nieuws kan haar gestolen worden. Laat mevrouw Brolsma maar lekker wegzwijmelen bij een ouderwetse boeren-streekroman. ,,Vroeger las ik ook wel boeken waar je wat meer van opstak, maar die heb je niet in de grote-letterbibliotheek.”

Een pittige woordzoeker of kruiswoordpuzzel is trouwens ook altijd vermakelijk. En Rummikub natuurlijk. ,,Ja, twee keer in de week hoor. Dat is hier in huis nog behoorlijk populair.” De trucjes van de andere spelers - ,,we hebben vier ploegjes van drie” - kent ze niet: mevrouw Brolsma leerde het spelletje pas nadat ze eind 2000 in verzorgingshuis Saxenoord kwam wonen. ,,Maar dat maakt ook niet uit. We spelen geen van allen om te winnen: het is voor het plezier en de gezelligheid.”

Gezelligheid heeft ze sowieso altijd ervaren, zegt ze. ,,Een heel plezierige jeugd gehad” in Sint Jacobiparochie, als middelste in een gezin van drie dochters. Vader had eerst een loonbedrijf en was daarna de baas in een aardappelloods: ,,Dus we hadden het wel aardig goed thuis. Altijd spek op brood enzo.” Niet voor niets ging ze pas op haar 26ste het huis uit om te trouwen met Pieter Brolsma, die ze al van kinds af kende. ,,Dat bewijst wel dat het thuis goed was.”

Enige nadeel dat ze zich nog herinnert: ook als jong volwassen vrouw werd ze door heit om acht uur ’s avonds thuis verwacht en moest ze om negen uur naar bed. ,,Mijn zus en ik hadden best nog wat langer willen lezen of zo, maar daar was geen discussie over mogelijk.”

Met haar man Pieter was ze gernier: ,,we hadden wel land, maar geen boerderij”. In 1972 besloten ze mee te doen aan de sanering en verkasten ze naar Heerenveen. ,,Hier op het Bildt waait het altijd zo”, had Pieter gezegd. ,,En daar in Heerenveen kun je prachtig mooi fietsen. Nou, ik vond het prima hoor. In Sint Jabik zeiden ze dat ik zo onwennig was. Maar daar is niks van waar.”

Verdriet kende het echtpaar in 1940, toen ze hun enige zoontje verloren aan een ziekte, twee jaar en vier maanden oud. ,,Dat was in januari en mijn man is in 1986 ook in januari gestorven. Die maand zou ik het liefste maar overslaan.”

Een jaar nadat ze weduwe was geworden, verhuisde mevrouw Brolsma naar de Froonackerflat in Franeker. Het is dat het lopen zo moeilijk werd, anders had ze nu nog steeds op zichzelf gewoond, stelt ze. ,,Het koppie is nog helemaal goed, het zijn alleen de benen die niet meer willen.” Nou ja, dan af en toe maar met de zuster in een rolstoel naar de stad. ,,Of met de bakfiets, dat hebben we ook al eens gedaan. Zij achterop en ik dan in die bak. Leuk hoor! Ik ben altijd wel in voor zo’n geintje.”

.