Leeuwarden - Zeker tien jaar zorgen ze al voor hun ouders. Het begon met hulp in de tuin en het huishouden en in de loop der tijd kwamen vervoer, administratie en de hele rataplan erbij. Ton en Hennie Huisman uit Sint Annaparochie hielpen vijf dagen in de week bij de ouders van Hennie in Oudebildtzijl, tot die in maart verhuisden naar een verzorgingstehuis in Menaldum kwamen. Sindsdien is het een stuk rustiger, maar administratie en boodschapjes moeten nog steeds worden gedaan.

Voor Ton en Hennie is de eerste provinciale ontmoetingsdag voor mantelzorgers, gisteren in het Fries Natuurmuseum en keramiekmuseum Het Princessehof in Leeuwarden, heel nuttig. ,,Je hoort ook eens hoe andere mensen het hebben. Je denkt dat je het zelf heel zwaar hebt, maar anderen hebben het nóg veel zwaarder”, zegt Ton. Hij knikt met een blik vol ontzag naar een vrouw die achter het stel zit. ,,Die zorgt voor drie mensen, vliegt van de ene naar de ander. Dan valt het bij ons wel mee.”

De mantelzorgers krijgen deze dag informatie over de WMO en worden verwend met een schoudermassage, ontspanningsoefeningen, museumbezoek, een lunch en optredens van Piter Wilkens en entertainer Onno Spreij. ,,We leren hoe ze goed voor zichzelf kunnen zorgen. Want als je dat niet kunt, kun je ook niet voor anderen zorgen”, zegt massagetherapeut Jantjelous Sikkema.

Maar waar de tachtig bezoekers vooral voor komen, is de ontmoeting met lotgenoten. Marijke de Jong-Terpstra uit Leeuwarden wil graag een vriendin. Al zes jaar zorgt ze voor haar man Siep, die Alzheimer heeft. Vierentwintig uur per dag, en dat wil ze zo lang mogelijk blijven doen. ,,Over een maand zijn we 55 jaar getrouwd, we kennen elkaar door en door. Daarom is het zo moeilijk. Het is je man, maar eigenlijk is het nu meer een groot kind.”

Het valt haar zwaar. Siep gaat drie keer per week naar het dagverblijf. ,,Eerst zag ik daar tegenop. Nu kijk ik ernaar uit.” Het gaat steeds minder goed met Siep. ,,Hij weet niks meer. Bij het dagverblijf weten ze ook niet meer wat ze met hem aan moeten. Thuis blijft hij liggen, praat hij niet meer. Het wordt saai. Maar hij voelt zich thuis, dat merk je. Daarom is de stap naar een verpleeghuis zo groot.”

De meeste steun heeft Marijke de Jong aan de sociaal-geriatrische begeleider, met wie ze eens in de vier weken een gesprek heeft. Die heeft haar getipt een vriendin te zoeken, om samen een reisje te maken of zo. ,,Dat valt niet mee. We wonen in een flat met 24 mensen. Met allemaal ga ik goed om, maar een vriendin zit er niet tussen.” Misschien biedt de ontmoetingsdag soelaas. ,,Ik zat naast een vrouw uit Hurdegaryp, wier man ook dementeert. Ik moet haar telefoonnummer straks maar eens vragen.”

Het optreden van Piter Wilkens maakt Marijke niet meer mee; om half vijf komt haar man thuis en dan moet ze er zijn. De grappen van Onno Spreij hoort ze nog wel. Die lijken soms nogal grof. Maar bij de mantelzorgers komen de grappen goed aan. Ze schateren het uit. Marijke: ,,Zulke gekke geintjes moet je kunnen maken. Je zou hem inderdaad wel eens achter het behang willen plakken.”