De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
donderdag 18 januari

Geloof & Kerkwoensdag, 19 oktober 2005

Baukje Haarsma bespeelt kerkorgel Minnertsga vijftig jaar
‘Stoppen? Ik vind het nog veel te leuk’

Minnertsga - De organist in een kerk wordt vaak als een vanzelfsprekendheid gezien. Een orgel en de organist horen gewoon bij de kerk. Baukje Haarsma uit Minnertsga is al vijftig jaar de vaste bespeler van het orgel van Meinardskerk. Zondag wordt bij dit bijzondere jubileum stilgestaan.

MARRIT DE SCHIFFART
13 oktober 1955. Op deze datum speelde de nu 73-jarige Baukje Haarsma voor het eerst op het orgel in de Minnertsgaaster Meinardskerk, toen nog de hervormde kerk.
Vorige week donderdag vierde ze dus een gouden jubileum als organiste. Reden voor een feest vindt de protestantse kerkgemeenschap, want een organist die vijftig jaar lang orgel speelt in dezelfde kerk, dat komt bijna nooit voor. Toch hoeft er wat Haarsma betreft niet veel aandacht te worden besteed aan haar jubileum. Ze houdt er niet zo van om in de schijnwerpers te staan. Laat haar maar achter in de kerk haar orgel bespelen.
Baukje Haarsma begon al vroeg met orgel spelen. Op achtjarige leeftijd kreeg ze haar eerste les van Douwe Elzinga. Toen die na een paar maanden verhuisde, werd Johannes Schotanus haar orgeldocent. Die bespeelde in die tijd het orgel van de gereformeerde kerk in Minnertsga en werd door de jonge Baukje gezien als voorbeeld. ,,Ik vond het altijd erg gewichtig om naar hem toe te gaan.’’ Haarsma kreeg tot haar twaalfde les van Schotanus. ,,In die tijd oefende ik iedere ochtend voor schooltijd. Dat hoorde erbij en dat deed ik dan ook. Mijn moeder hoefde me nooit achter de broek te zitten.’’

Spelenderwijs

Rond 1945 werd de zondags-school in Minnertsga opgericht. De toen twaalfjarige Haarsma werd gevraagd of ze daar het orgel wilde bespelen. ,,Daar heb ik het orgelspelen spelenderwijs geleerd.’’ Het was dan ook niet meer dan logisch dat ze later gevraagd werd om ook tijdens kerkdiensten te spelen. Hiervoor moest ze nog wel een halfjaar pedaalles volgen. Dat had Haarsma daarvoor nooit geleerd.
,,Ik kan me de eerste dienst waarin ik speelde nog goed herinneren. Ik was vreselijk gespannen. Mijn neef Johannes Joostema, die toen ook organist in Minnertsga was, zat naast me en gaf het tempo aan. Er deed ook een kerkkoor mee. Dat moest ik begeleiden. Dat is nog veel moeilijker dan gewoon spelen. Hoe ik dat toen ooit gedurfd heb, snap ik nu nog niet!’’
Anno 2005 neemt Baukje Haarsma de plek achter hetzelfde orgel nog steeds in. Aan stoppen denkt Haarsma voorlopig niet. ,,Nee, ik vind orgelspelen in de kerk veel te leuk. Ik weet zeker dat ik er spijt van zou krijgen als ik zou stoppen. Alleen wanneer er iets misgaat tijdens een dienst, vraag ik mezelf wel eens af of ik niet beter kan stoppen. Ik vind het namelijk verschrikkelijk als ik iets fout doe. Daar kan ik echt de hele dag van balen.’’
Ook al vindt Haarsma het orgelspelen nog zo leuk, zenuwachtig is ze nog voor iedere dienst. ,,Elke zondag wanneer ik moet spelen, ben ik weer gespannen. Dat is in al die jaren nooit veranderd. Ik merk ook dat naarmate ik ouder word, ik kritischer op mijn spel ben.’’ Om al te veel spanning te voorkomen, bereidt de organiste zich altijd goed voor op een dienst. De stukken die ze voor en na de dienst speelt, zoekt ze al in het begin van de week uit. Die speelt ze dan een paar keer door. Vrijdags voor de dienst krijgt ze de liedjes die ze zondags moet spelen. In het weekend zoekt ze voor- en naspellen bij die liederen en oefent ze in de kerk.

Veranderingen

De spanningen voor een dienst zijn dus altijd gebleven. Dat is nooit veranderd in die vijftig jaar. Iets wat wel veranderd is, is het orgel. Toen Baukje Haarsma begon in 1955 was de Meinardskerk van Minnertsga net gerestaureerd. Dit moest vanwege de brand die in 1947 een gedeelte van de kerk, waaronder het orgel, had verwoest. Er is toen een orgel overgenomen van Wjelsryp. Het was dit orgel waar Haarsma in 1955 op begon te spelen. Later bleek dit een echt Robustelli-orgel te zijn. Omdat dit orgel een uniek orgel is, was het de wens van vele Minnertsgaasters om het te vernieuwen en helemaal in de originele staat terug te brengen.
Toen dit een paar jaar geleden ook werkelijk gebeurde, moest Haarsma ongeveer tien jaar lang op een ander orgel spelen. ,,Een elektronisch Heiliger-orgel verving ons eigen orgel in die tijd. Ik heb het nooit leuk gevonden om hierop te spelen. Een echt orgel klinkt gewoon veel mooier. Ik was blij toen het vernieuwde Robustelli-orgel een paar jaar geleden in gebruik is genomen.’’
De ingebruikname van het Robustelli orgel ervoer Haarsma ook als een grote verandering. ,,Het orgel is verplaatst en er zijn twee nieuwe registers bijgekomen. Om maar wat te noemen. Daar moest ik wel even aan wennen.’’
Een ander verschil vindt ze het aantal boeken waaruit gezongen wordt in de kerk. ,,Vroeger werd er alleen uit het Liedboek voor de Kerken gezongen. Ik kende alle liederen. Nu worden er in de kerk verschillende zangboeken gebruikt en zitten er voor mij altijd onbekende liedjes tussen. Ik merk ook aan de mensen in de kerk dat ze lang alle liedjes die op de liturgie staan niet meer kennen. De gemeente zingt dan ook vaak minder enthousiast mee. Dat is voor mij als organist niet altijd even motiverend.’’
Komende zondag klinken er waarschijnlijk wel veel bekende liederen in de kerk van Minnertsga. Haarsma heeft alle liederen uitgekozen die tijdens deze dienst gespeeld worden. Ze wil niet dat er teveel ‘heisa’ wordt gemaakt van haar jubileum; zelf viert ze dit het liefst gewoon ,, op ’e kreake’’ , achter haar orgel.
De dienst in de Meinardskerk begint zondag om 9.30 uur.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

Geloof & Kerk
Familieberichten
Advertenties