De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
donderdag 27 juli

Dossierdinsdag, 3 augustus 2004

Viva Feyenoord
MIK SCHOTS
Dat wordt wel wat met Feyenoord. Jarenlang is er geen reden voor feest geweest. Ja, met Van Marwijk is een keer de UEFA Cup veroverd. Of eigenlijk met Van Hooijdonk, dat dekt de lading beter. Maar dat was niet meer dan een troostprijsje natuurlijk. Ga maar na: de cup kwam in beeld omdat Feyenoord eerder dat seizoen uit de Champions League gestoten was en PSV, tegenstander in de kwartfinale, het te druk had met de strijd om het landskampioenschap met Ajax. Bovendien was twee dagen vóór de finale Pim Fortuyn vermoord, dus lekker een feestje vieren was er niet bij. Verder heeft de club ook in nationaal verband de laatste jaren geen klinkende resultaten behaald: slechts één keer een tweede plaats in de competitie en in de bekerfinale is de ploeg een keer afgedroogd door FC Utrecht.
Maar in de zomer en de aanloop daar naartoe heeft Feyenoord goede zaken gedaan. Het heeft zich al vroeg verzekerd van de komst van bikkelaar Bosschaart en bliksemschicht Castelen. Het heeft eindelijk doelman Babos gestrikt, op wie het al veel langer zijn zinnen had gezet. Goed, de club greep net naast Fehér die de voorkeur gaf aan PSV, maar dat is slechts een kleine domper die ruimschoots gecompenseerd wordt door de komst van de Tunesische centrale verdediger Karim Saidi. Stuk voor stuk sterke aankopen. Een perfecte zet is het aantrekken van Bart Goor, een door de wol geverfde middenvelder, nota bene aanvoerder van de Rode Duivels. Die maakt angst vanwege het gesputter van Ono overbodig. En voor de fijnproevers is er de nieuwe jonge Braziliaan Gerson Magrao Alencar de Lima Junior.
En het belangrijkste is natuurlijk dat Van Marwijk geloosd is. Goede man, hoor. Degelijk, beschaafd, betrouwbaar, uiterst sympathiek. Ongetwijfeld een geweldige schoonvader. Maar een uitstraling van niks. Nee, dan Gullit, de nieuwe man aan het roer. Die heeft objectief gesproken alles tegen. Dat is een opportunist, een levensgenieter, een charlatan en een praatjesmaker, en hij heeft als trainer slechts clubs achtergelaten met een overvloed aan uitgebluste Italiaanse dertigers (Chelsea) of gefrustreerde spitsen (Newcastle). Bovendien blijft hij lekker in Amsterdam wonen, zodat hij heus ‘s morgens niet als eerste op de club zal zijn en al helemaal niet ‘s avonds het licht zal uitdoen. Maar hij dwingt respect af tot in alle uithoeken van Rotterdam en laat alle tegenstanders bibberend het veld op komen.
Gullit zal goud zijn voor Feyenoord. Het reclamespotje van Fortis toont Gullit ten voeten uit. Waar een ander gedwongen zou zijn door het leven te ploeteren met de tegenslagen die Ruud ervaart, Ruud zelf deren ze niet. Hij lacht zich de zorgen voorbij, omdat hij weet dat hij zo iedereen voor zich inneemt. En omdat hij erop vertrouwt dat het wel goed komt. Wat het geval zal zijn, want hij kan bij Feyenoord niet stuk. Gullit comes home. Welke kant hij ook oprijdt op de A4, hij gaat altijd naar huis.
Hoe Gullit erin slaagt om het succes af te dwingen bij Feyenoord? Gullit heeft Petrovic, die hem tot in de eeuwigheid dankbaar zal zijn voor al het vuile werk dat hij mag opknappen, zoals Gullit zich in zijn Rotterdamse verleden naast Cruijff verzekerd wist van de onvoorwaardelijke steun van Brard en Hoekstra.
Gullit weet het en heel Feyenoord weet het: het wordt een topjaar. Niet voor niets konden de tribunes voor de eerste seizoenstraining al nauwelijks aangesleept worden. De Kuip zal afgeladen zijn en juichen. Petrovic zal worden voortgestuwd door de bemoedigende lach van Gullit. De spelers zullen worden opgezweept door de begeestering van Petrovic. Het publiek zal de prestaties van de spelers toejuichen. En Gullit zal alle lof welwillend in ontvangst nemen. En dan lekker terug naar huis rijden. Wat er ook gebeurt.
Mik Schots is auteur van voetballiteratuur en psycholoog

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

dossier
Familieberichten
Advertenties