De RCOB is een stichting waarin kerken en bijbelorganisaties samenwerken. Tijdens een conferentie van de RCOB in 1989 werd het initiatief genomen voor de NBV die nu bijna voltooid is. De vraag die gisteren centraal stond, is welke kansen de nieuwe vertaling de kerken biedt.

,,Bij de vertaling moeten we niet alleen in de richting van de kerk kijken, maar ook naar het geheel van onze samenleving’’, stelde de scriba van de Samen-op-Wegkerken. Het is zelfs ,,vreemd’’ om kerk en samenleving als twee los van elkaar bestaande grootheden te zien. ,,De kerk is een wezenlijk deel van de samenleving en de leden van de kerk staan midden in het leven’’, aldus Plaisier.

Wél is de taal veranderd, haalde de SoW-voorman zijn dochter aan die ,,een bedrevenheid heeft in de SMS- en MSN-taal die ik niet heb’’. Omdat samenleving en taal zo zijn veranderd, is er behoefte aan een nieuwe bijbelvertaling die er niet op uit is om de interne kerkelijke taal, die sterk door de traditie bepaald is, te behouden. ,,De bijbel zou dan een soort van heilig en magisch boek worden, dat alleen door kenners - in dit geval trouwe kerkgangers - verstaan kan worden.’’

Volgens Plaisier is de bijbel daar juist níet voor bedoeld. Hij haalde Maarten Luther aan die met zijn vertaling de bijbel toegankelijk maakte voor het geheel van land, volk en kerk. ,,Hij wilde een bijbel voor het gehele volk. Hij liep niet voor niets op de markt om zo dicht mogelijk bij de taal van de mensen te komen. Het is een van de belangrijkste verworvenheden van de protestantse reformatie dat we hebben geleerd dat de bijbel voor iedereen is gegeven.’’

Hij prees het NBG, de Katholieke Bijbelstichting (KBS), het Vlaams Bijbelgenootschap en de Vlaamse Bijbelstichting dat zij gekozen hebben voor een ,,oecumenische vertaling’’, waarbij zij niet de blik naar binnen hebben gericht en zich verzet hebben tegen de verzoeking om alleen naar de behoeften van kerkgangers of bepaalde groepen in de kerken te luisteren.

,,Het zou naar mijn mening onverdraaglijk zijn als de kerk haar energie zou steken in het toegankelijker maken van de bijbeltaal van een voorbije tijd, of vooral geďnteresseerd zou zijn of een nieuwe bijbelvertaling wel genoeg kenmerken van een kerktaal – wat dit dan ook moge zijn – zou hebben. Daarmee plaatst de kerk zich in een isolement van taal en wordt zij een religieuze enclave waardoor zij de voortgang van het evangelie eerder bemoeilijkt dan bevordert.’’

De voornaamste ,,passie van de kerk’’ zou moeten zijn dat het Woord te horen is in de taal van ,,de gemiddelde Nederlander en dat er geen taalbarričres zijn om de bijbel te kunnen lezen en verstaan.’’ Ook is er de verantwoordelijkheid om de bijbel zo te vertalen dat jongeren die weer begrijpen. ,,77 procent van hen leest geen geestelijke boeken, 12 procent leest de bijbel. We hebben de opdracht een vertaling te maken die midden in de samenleving in alle geledingen een rol kan spelen. Een vertaling te maken die het gesprek tussen ouders en kinderen, grootouders en hun kleinkinderen stimuleert, geďnteresseerde cultuurliefhebbers aanspreekt, nieuw gelovigen ontroert en verder helpt, die politici op bepaalde punten de ogen opent en weer tot citeren van de bijbel brengt.’’

Volgens Plaisier staan we voor een ,,historisch moment’’ met de komst van de NBV. ,,Voor het eerst in onze geschiedenis is er een mogelijkheid dat alle kerken in ons land, van rooms-katholiek, orthodox, protestant tot pentecostaal – en de Joodse gemeenschap – kunnen kiezen voor een gemeenschappelijke ‘kerk’-bijbel.’’ Er is nu een kans om te kiezen voor een gemeenschappelijke standaardvertaling. ,,We moeten ons als kerken wel honderd keer bedenken, voor we een beslissing zouden nemen die deze nieuwe gemeenschappelijke vertaling tot een hobby-vertaling van enkele kerken zou maken.’’

Ook voor de oecumene, de liturgie en kerkvernieuwing in Nederland is de NBV van groot belang. ,,Het kan gelovigen over de grenzen van de kerken samenbinden en bewust maken van onze gemeenschappelijke basis.’’

De gemeenschappelijke bijbel kan ook helpen in verdere catechetische en missionaire samenwerking in een tijd waarin christenen een minderheid in de samenleving vormen.

Plaisier, die al delen van de NBV heeft gelezen, bestempelde deze als ,,transparanter en toegankelijker’’. Hij verwacht veel van de Nieuwe Bijbelvertaling, zei hij. ,,We hebben nu op te boksen tegen de verzadiging van het Woord. Veel mensen lijken wel ingeënt te zijn om niet door de bijbel geraakt te kunnen worden. De honger naar geestelijke ervaring doet velen niet naar de bijbel of naar de kerk gaan. De kerk wordt meestal niet als een spiritueel centrum gezien en de bijbel niet als een boek dat tot geestelijke verdieping en rijkdom leidt. Het lijkt wel of al die andere stemmen de stem van de bijbel overstemmen en van zijn kracht beroven.’’

Dat lijkt inderdaad zo, want volgens Plaisier, ,,weten we van de kracht van het Woord, dat ons in de ruimte stelde, ons leven richting gaf en geeft, ons toekomst geeft. Daarom geven we het ook niet op de bijbel te vertalen en investeren we daarin veel.’’