De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
maandag 19 februari

Regiowoensdag, 20 november 2002

‘Ik probeer wat van ’t leven te maken’
RUURD WALINGA
Grijpskerk - Autorijden leek hem altijd al fantastisch. Toen zijn achttiende verjaardag naderde, vertelde Heerke Reitsma zijn ouders in Marum dat hij graag rijles wilde nemen. ,,Dat is niet voor jou weggelegd’’, kreeg hij te horen. ,,Ze hadden nooit gedacht dat ik zou auto rijden of dat ik zou trouwen of in een eigen woning zou wonen.’’
Aan het woord is Heerke Reitsma (68) uit Oldehove. Welgeteld 22 jaar rijdt hij al als vrijwilliger op de schoolbus van het Lauwers College in Grijpskerk. ,,Op mijn zeventigste wil ik stoppen. Je moet gewoon erkennen als je ouder wordt: je wordt er niet scherper op. Al is autorijden mijn grote hobby.’’
Vijftig jaar geleden zag het er niet naar uit dat Heerke Rietsma de gemeenschap een grote dienst zou bewijzen met zijn chauffeursschap. Zijn ouders - moeder een Friezin, vader een Groninger - zagen een bestaan achter het stuur absoluut niet zitten, zoals ze zo veel niet verwachtten van hun zoon. Reitsma legt uit, dat hij vaak zijn ouders versteld heeft doen staan.
Na zeven maanden zwangerschap komt hij ter wereld als baby van 2,5 pond. In zijn eerste jaren overleeft hij tot driemaal toe een zware longontsteking. ,,De dokter is drie keer ‘s avonds bij ons weggegaan met de mededeling: hou er rekening mee dat uw zoon de ochtend niet haalt’’, aldus Reitsma. Als hij twee jaar is, krijgt hij polio. De klompvoet herinnert nog altijd aan deze gevreesde kinderziekte.
Met al deze ervaringen in hun achterhoofd zien pa en ma Reitsma geen glansrijke carričre weggelegd voor hun zoon. Heerke daarentegen ziet veel meer kansen, en gaat niet bij de pakken neerzitten. Hij stapt naar een autorijschool in Siegerswoude en vraagt of hij daar kan lessen. ,,Ik zei tegen die man: je moet gewoon bij ons thuis aanbellen en vragen of ik kom lessen. Zo gezegd, zo gedaan. M’n ouders hebben nooit geprotesteerd. Ik kreeg rijles voor vijf gulden per uur. Ik heb me altijd voorgehouden: ik probeer van het leven te maken wat ik kan.’’
Reitsma trouwt, krijgt kinderen en verdient een boterham met verschillende baantjes. Als chauffeur komt hij evenwel niet aan de bak. Hij werkt enige tijd bij tabaksfabrikant Niemeijer en bedient meer dan twintig jaar een benzinepomp in de stad Groningen. Vanwege een versleten heup wordt hij in 1979 afgekeurd. ,,Ik heb er geen dag moeite mee gehad dat ik afgekeurd werd. Ik kreeg zelfs 400 gulden in de maand meer toen ik in de WAO zat. Ik was stomverbaasd. Wat bleek? Mijn baas had me al die jaren te weinig betaald. Hij had misbruik gemaakt van mijn handicap. Heel verschrikkelijk.’’
In 1980 heeft de overbuurman, die directeur is van de lbo- en huishoudsschool in Oldehove, een mooi aanbod voor Reitsma. Of hij niet de kinderen uit de regio naar school wil brengen en weer naar huis. Vanaf dat moment begint Reitsma met zijn dagelijkse tochten door dorpen als Leens, Warfstermolen, Kommerzijl en Munnekezijl. In de beginjaren zijn er vier ritten op een dag in de gehuurde blauwe Ford Transit bestelbus. Momenteel zijn er twee ritten in de witte achtpersoons Mitsubishi, die de school heeft aangeschaft. Sinds een grote scholenfusie in de regio rijdt Reitsma dagelijks naar Grijpskerk, waar de populaire dependance staat van het Lauwers College in Buitenpost. Ook rijdt hij zo nu en dan leerlingen van Grijpskerk naar Kollum, omdat daar de practicumlokalen voor houtbewerking, techniek en verzorging staan.
In al die 22 jaar heeft Reitsma slechts een ongeluk meegemaakt. ,,En dat was gelukkig niet met de kinderen erin. De directeur uit Oldehove moest ‘s middags naar Harkema en vroeg of ik hem wilde brengen. Op de Betonwei sloeg plotseling iemand links af. Ik reed er te dicht op en knal.’’ In al die jaren heeft Reitsma zijn vrijwilligerstaak nooit verzuimd. ,,Als ik ziek was, was ik in de vakanties ziek.’’
Reitsma heeft een goede verstandhouding met de jeugd. In al die jaren heeft hij slechts eenmaal een brutale jongen uit de auto gezet. ,,Hij kon niet van de wichtjes, van de meisjes afblijven. Een kilometer voor zijn huis heb ik hem bij kop en kont gepakt en uit de wagen gezet. Toen ik langs zijn woning reed, waar zijn moeder stond, heb ik even uitgelegd waarom haar zoon wat later zou komen.’’
Of de jeugd in de loop der jaren brutaler is geworden, vindt Reitsma moeilijk om te bepalen. ,,Het ene jaar gaat het prima, maar een jaar later kun je een hele moeilijke groep hebben. Dat scheelt enorm. Mijn instelling is altijd geweest: Ik ben baas in de bus en aan mijn regels moeten ze zich houden. Voor een grapje ben ik best in. Ik heb het wel gehad dat ik bij school weg zou rijden, dat er een condoom om de uitlaat zat. Ik heb toen net zo lang gewacht dat iemand dat ding eraf zou halen. Zo’n geintje moet een keer kunnen. Ik ben er voor de kinderen.’’
Een andere regel in de bus is dat er niet gevloekt mag worden. Hoewel Reitsma geen christelijke levensovertuiging heeft, staat hij niet toe dat in de bus gevloekt wordt. ,,Als je je op de vingers slaat en je zegt dan een raar woord, nou vooruit. Maar als je vloekt als stopwoord, dat is niet goed. Ik ben vroeger naar zondagsschool gegaan en wat ik wel weet, is dat van vloeken niks goeds komt.’’

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

regio
Familieberichten
Advertenties