De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
dinsdag 2 september

Regiomaandag, 11 november 2002

‘Achter het lijk wordt niet gesproken’
Wierum – De dood als rode draad door de geschiedenis van Wierum. Schrijver Herman van der Vliet maakte aan de hand van het honderdjarig bestaan van begrafenisvereniging De Laatste Eer een dwarsdoorsnede van het leven in het dorp waar hij in zijn jeugd zoveel tijd doorbracht.
Achter het lijk wordt niet gesproken , zo luidt de titel van het boek over de Wierumer begrafenisvereniging. In december wordt het overhandigd tijdens een bijzondere ledenvergadering.
Van Vliet, een ondernemer uit Baarn, heeft uit interviews met betrokkenen anekdotes verzameld over de meest aansprekende mensen die in de vereniging actief waren. Zijn moeder is Wierumse en hij logeerde altijd bij zijn pake en beppe in het dorp.
Van der Vliet koos niet voor niks voor de dood als rode draad om de geschiedenis van het dorp te tekenen. ,,De dood is iets wat bij het leven hoort en waar veel gebruiken aan ten grondslag liggen. Iedereen heeft de behoefte om dat goed te regelen, ook in een arm vissersdorp dat Wierum altijd was. Iedereen legde daarvoor dubbeltjes en kwartjes opzij. Mensen schaamden zich voor armoede, wilden zelf de begrafenis betalen. Wie het niet kon betalen, kreeg steun van de diaconie. In 1908 kwam daar nog de ‘kistgarantie’ bij, zodat ook de allerarmsten voor een kist in aanmerking konden komen.”
De bode ging vroeger in Wierum bij de huizen langs om een sterfgeval te melden. ,,Dan kreeg hij van bewoners de vraag of de overledene ook ‘te plak’ was, of hij in de hemel gekomen was. De bode is de spil van de begrafenisvereniging die zorgt dat alles goed geregeld is. Het mooie is dat alles uitging van burenhulp, dat is een heel contrast met de commerciële uitvaartondernemers van nu. In Wierum weten ze die nog buiten de deur te houden.”
De titel van het boek is afkomstig van de bode in 1912. ,,Dorpsbewoners klaagden erover dat er veel werd gekletst in de rouwstoet’’, zegt Van Vliet. ,,Daarom de kreeg de bode de opdracht om na de kerkdienst in het Hollands te zeggen dat ‘achter het lijk niet gesproken mag worden’.”
In het boek komen veel anekdotes over bodes aan bod, zoals over de bode die op zijn vingers floot om de organist te waarschuwen dat de dienst was afgelopen. ,,De organist kon in zijn hokje niet zien dat de dienst voorbij was en dus bleef hij doorspelen.’’
De begrafenisvereniging in Wierum, een van de tweehonderd in Fryslân, is nog steeds actief. De Laatste Eer gaat het jubileum niet vieren. Ze belegt een extra ledenvergadering, waarbij het boek door de auteur wordt overhandigd. De vereniging heeft nog zestig leden en regelt op verzoek de begrafenis van dorpsbewoners.
,,We hebben wel mensen uit Dokkum en Leeuwarden nodig om het draaiende te houden”, zegt Minne Bosgra, voorzitter van de vereniging. ,,Vroeger waren er duizend Wierumers, maar doordat alle jongelui wegtrekken zijn er driehonderd over. Het houdt op als we niet meer genoeg dragers en vrijwilligers kunnen krijgen, maar voorlopig kunnen we het nog wel even uitzingen.”

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

regio
Familieberichten
Advertenties