De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
dinsdag 21 november

Hoofdartikelzaterdag, 9 september 2017

Suïcidepreventie verdient aandacht
Het is het oude taboe: we willen het niet over deze dingen hebben", zei hoogleraar klinische psychologie Ad Kerkhof in 2014 op een congres over suïcidepreventie, dat toen gehouden werd in Leeuwarden. Het taboe rond zelfdoding dat hij signaleerde, werd volgens hem vooral ingegeven door angst; angst voor de patiënt en angst voor de dood.
Een GGZ-psycholoog had een dag eerder in deze krant het aantal zelfdodingen in Nederland toen ,,een stille ramp" genoemd. Al jaren is in dat aantal in Nederland een stijgende lijn te zien, ondanks de invoering van maatregelen en richtlijnen die suïcide moeten voorkomen. Volgens het Centraal Bureau van de Statistiek benamen in 2012 1753 mensen zich van het leven; in 2016 bedroeg dat aantal 1894. In Fryslân ligt het aantal zelfdodingen ook nog boven het landelijk gemiddelde.
Dat is met recht een stille ramp te noemen. Niet alleen vanwege het leed dat achter deze cijfers schuilgaat maar ook omdat er over deze cijfers meestal weinig in het openbaar gesproken wordt.
Nog steeds hangt er een taboe rondom zelfdoding. Of het nu voorkomt uit angst, onwetendheid of ongemakkelijkheid, praten over suïcide of suïcidale gedachten vinden veel mensen moeilijk. Dat is wellicht begrijpelijk maar het helpt niet om het aantal zelfdodingen omlaag te brengen. Integendeel zelfs: erover zwijgen kan eenzaamheid juist in de hand werken.
Mede om die reden probeert Jan van Wieren, voorzitter van de Stichting Nabestaan Na Zelfdoding Friesland en vader van een zoon die zichzelf van het leven beroofde, dit taboe te doorbreken. In een aangrijpend interview, dat vandaag in deze krant te lezen is, noemt hij zelfdoding een daad van wanhoop. “De meeste mensen die rondlopen met suïcidale gedachten willen niet dood, maar weten niet hoe ze verder moeten leven.” Zijn boodschap: daarover praten en deze gedachtes bespreekbaar maken, ook als omstander, kan wel degelijk helpen.
Op het herkennen van signalen en daarover praten is de huidige campagne van onder meer GGD Fryslân en hulplijn 113 gericht: ‘stel de vraag van je leven’. Ook die campagne is gericht op het doorbreken van het taboe rond zelfdoding.
Dergelijke campagnes leveren niet altijd duidelijke resultaten op. Die zijn ook moeilijk te meten. Natuurlijk zou een daling van het aantal zelfdodingen een duidelijk resultaat zijn. Maar het gelijk blijven of zelfs een stijging van dat cijfer hoeft niet te betekenen dat een preventiecampagne geen zin heeft gehad. Want wie weet hoe de cijfers eruit hadden gezien zonder campagne?
Al helpt het maar één keer: dat zou al voldoende moeten zijn om een campagne als deze te steunen. Uiteindelijk zou geen enkel leven in dergelijke eenzaamheid moeten eindigen.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties