De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

donderdag 14 december

Hoofdartikeldinsdag, 22 augustus 2017

Records waar je niet trots op wilt zijn
VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra had een klein taartje mee genomen bij het coalitieoverleg gisteren. Het demissionaire kabinet gaat sinds zondag namelijk de boeken in als het langstzittende kabinet na 1945. Het record van het derde kabinet-Lubbers (1989-1994) is nu verbroken.
Premier Rutte zei vrijdag al niet trots te zijn op dit record. Logisch: dat het huidige kabinet zonder vallen de geplande verkiezingsdatum haalde, was een prestatie. Dat was sinds het eerste kabinet-Kok (1994-1998) niet meer gebeurd. Maar dat het kabinet nu, weliswaar demissionair, nog altijd in het zadel zit, komt door de zich maar voortslepende kabinetsformatie. Die duurt nu al 160 dagen en kan inmiddels het best beschreven worden als een gênante vertoning.
Door deze formatie worden meer records gebroken. Nog vier dagen en dan is deze formatie de op een na langste formatie in Nederland. Om de langste formatie ooit te worden, moet er nog 46 dagen onderhandeld worden. De absurd lange formatie van 1977 (208 dagen) lijkt onbereikbaar, maar goed: dat werd ook gedacht van de tweede plaats.
Een oorzaak hiervan is dat partijen die eigenlijk niet met elkaar willen regeren, toch gedwongen zijn met elkaar te onderhandelen. D66 en ChristenUnie steggelen over de immateriële dossiers, maar staan weer samen recht tegenover VVD en CDA als het gaat om migratiebeleid of klimaatpolitiek.
Op al deze dossiers hebben de onderhandelende partijen stevige standpunten ingenomen. Maar bij het smeden van een coalitie zal toch het zelfgegraven loopgraafje van het eigen gelijk verlaten moeten worden. De kracht van de Nederlandse coalitiepolitiek was en is dat partijen bereid zijn om in alle redelijkheid toch wat water bij de wijn moeten doen onder het motto ‘het land moet toch bestuurd worden’.
Het smeden van compromissen is nu echter lastiger omdat alle partijen aan de formatietafel weten dat de electorale concurrentie groot is. Ze vrezen allemaal, net als de PvdA bij deze verkiezingen, afgestraft te worden voor het nemen van bestuurlijke verantwoordelijkheid. Wie verkiezingen wil winnen kan beter aan de zijlijn het eigen gelijk verkondigen dan in de regering een klein beetje van de idealen in praktijk proberen te brengen.
De lange formatie komt inderdaad doordat er geen grote en kleine partijen zijn, maar vooral middelgrote partijen waardoor er zeker vier partijen nodig zijn voor een meerderheid. Maar dat is niet het enige: als politici minder bang waren voor het oordeel van kiezers over de compromissen die ze sluiten, was een akkoord dichterbij. Net zoals dat kiezers zouden moeten accepteren dat je niet alles kunt krijgen in de Nederlandse coalitiepolitiek; dat het inleveren van standpunten via compromissen nu eenmaal noodzakelijk is om het land te besturen.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties