De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

zondag 22 oktober

Regiowoensdag, 12 april 2017

Helpen van dak- en thuislozen vergt lange adem
Sneek - Het aantal dak- en thuislozen neem toe, ondanks de inspanningen van betrokken partijen. Bemoeizorg kan helpen, maar dan moet er wel voldoende specialisme in huis zijn om met de doelgroep te werken. Bovendien moeten hulpverleners uit de wijkteams het lang kunnen volhouden, zo bleek tijdens het symposium dat Zienn gisteren organiseerde naar aanleiding van hun tienjarig bestaan.
Ondanks de inspanningen van betrokken organisaties groeit het aantal dak- en thuislozen in Nederland gestaag. Volgens de laatste cijfers leven 30.000 mensen op straat. Hun problematiek is ernstiger en ingewikkelder dan tien jaar geleden. Ze kampen met forse schulden, ernstige psychiatrische aandoeningen, verslavingen of een combinatie daarvan. ,,Dat is een zorgelijke beweging", zei Richtsje Sietsma, hoofd bij Zienn.
Sociaal Pension Sneek van de opvangorganisatie organiseerde naar aanleiding van het jubileum een mini-symposium voor zorgprofessionals over bemoeizorg. Voor de oprichting woonden daklozen veelal in De Terp in Leeuwarden. De nieuwe locatie voorzag niet alleen in noodopvang, maar ook in opvang voor langere duur. Nu wonen er 24 dak- en thuislozen met begeleiding.
Sommige daklozen proberen zelf hulp te zoeken, maar lopen tegen barrières op, zoals regelgeving. Bij wie moeten ze bijvoorbeeld aankloppen als ze een huis zoeken? Bij de gemeente, de ggz of een andere instantie? Anderen gaan zorg mijden en zo stapelen problemen zich op.
Gerard Lohuis, docent en sociaal psychiatrisch verpleegkundige bij ggz Lentis in Groningen, sprak over bemoeizorg en zorgmijders, aan de hand van literatuuronderzoek en zijn eigen ervaringen. Er zijn verschillende definities over wat bemoeizorg inhoudt. Lohuis omschreef het als 'zorg die je geeft aan mensen die niet in hokjes en kaders passen´. Mensen die buiten de boot vallen. ,,De groep dak- en thuislozen profiteert niet van de participatiemaatschappij. Om mee te kunnen doen, moet je iets kunnen en willen. Ze durven soms geen vragen te stellen of hulp te accepteren en krijgen te maken met stigma´s, vooroordelen die een persoon brandmerken."
,,We willen zorg in wijkteams onderbrengen, maar het probleem is dat het specialisme er onvoldoende gewaarborgd is. Tel daarbij dat mensen die zorg mijden ook soms zelf weerstand bij hulpverleners uitlokken door een afwerende houding."
Notoire zorgmijder
Hij noemt het voorbeeld van een vrouw van middelbare leeftijd met schizofrenie en een verslaving, die in een tuinhuisje aan de rand van Groningen woonde en bekend stond als notoire zorgmijder. Ze is al meerdere keren verhuisd. Na vier gedwongen opnames besloten de hulpverleners dat ze de regie niet langer van haar over wilden nemen. Een moeilijke beslissing, want wat als ze een einde aan haar leven zou maken? Ze probeerden met haar in contact te komen, maar daar was een lange adem voor nodig. Pas na drie maanden kwam het contact op gang tussen Lohuis en de vrouw.
In de tijd dat hij haar probeerde te bereiken vergde dat vasthoudendheid. Haar afwerende gedrag vond zijn wortels in haar vroege jeugd en kwam dus duidelijk ergens vandaan. ,,Het staat of valt met contact, je moet mensen goed leren kennen en ze niet reduceren tot een bundeling van symptomen of een ziektebeeld."
Het ontbreekt wijkteams vaak aan de lange adem die nodig is om met zorgmijders in contact te komen en te blijven. ,,Je moet het lang volhouden en werken vanuit contact."

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

regio
Familieberichten
Advertenties