De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

dinsdag 12 december

Hoofdartikelmaandag, 23 januari 2017

Heerst buitenwereld
over binnenwereld?
Al tientallen jaren leeft bij velen de overtuiging dat de Nederlandse samenleving seculier is geworden. Dat is niet vooral een 'gebeurtenis’ die de Nederlanders is overkomen, maar minstens ook het resultaat van beleid, vanuit ideologie. Dat komt tot uitdrukking in wet- en regelgeving, in maatschappelijke waarden, in wetenschap, in media en in samenlevingsregels. Niet-gelovig zijn is de regel. Het publieke domein is a-gelovig geworden, met zo nu en dan uitzonderingen naar anti-gelovig.
Christenen en andere gelovigen leven in twee werelden. De ene wereld is de binnenwereld, die van het hart. De andere is de buitenwereld, die van de publieke ruimte. Soms wordt de binnenwereld zichtbaar aan de buitenwereld: het kruisje om de hals, het keppeltje, het habijt of het zwarte pak. De dragers van zulke tekens moeten zich soms verantwoorden, maar vaak ook niet: niemand is geďnteresseerd in de binnenwereld van de ander.
De seculiere samenleving is de norm, feitelijk voor alles. Het seculiere is de veronderstelling in het sociale leven, in de beroepssfeer, of in de politiek. De gelovige moet zich daaraan aanpassen. Het seculiere is zo gewoon geworden dat gelovigen vaak niet eens meer doorhebben dat ze spreken en handelen binnen de kaders van het seculiere. Een sterk voorbeeld is aard en gebruik van de wetenschappen. Het model van de natuurwetenschappen is de standaard. Daarin is 'God’ afwezig. Ook voor mensen die 'van binnen’ gelovig zijn. Zo kan het gebeuren dat de overtuiging dat God in alles voor de mens zorgt in het hart leeft, maar in de praktijk niet. Bij ziekte is de arts de factor op wie alle hoop wordt gevestigd en die een behandeling geeft die rekent met het model van de natuurwetenschappen.
Er zijn tendensen die zichtbaar maken dat voor mensen het seculiere denken en doen niet bevredigend is. Er gebeuren dingen in een mensenleven die niet geduid kunnen worden door het gangbare denken. Gevoelens over zichzelf, over anderen, over de natuur, vinden geen woorden. Ervaringen kunnen niet ten diepste worden gedeeld: het kader van het seculiere denken biedt daarvoor noch ruimte, noch diepte. Dat gelovigen wél een gemeenschappelijke ruimte en diepte hebben om elkaar te verstaan in die gevoelens, kan niet-gelovigen in positieve zin opvallen: jullie hebben iets wat wij niet hebben.
Mede vanuit ervaringen over een en ander worden mensen getrokken naar iets anders dan het seculiere: het leven is sterker dan de leer. De signalen daarvan worden frequenter en duidelijker. In sommige niet-christelijke media leggen mensen uit hoe ze op zoek zijn naar dat andere. Sommigen van hen stappen aarzelend over de drempel van de kerk. Anderen gaan zich verdiepen in bekende gelovigen: wat bezielde Moeder Teresa nu echt? Nog weer anderen gaan teksten lezen uit de christelijke mystieke traditie. Gemeenschappelijk is het gevoel en het besef dat in de seculiere ruimte de volheid van het leven niet beleefd kan worden.
Voorbij het seculiere. Dat is de opgave voor gelovigen en ongelovigen. Beiden hebben daarin een eigen agenda.
Inderdaad, ook de gelovigen: begin maar met de vraag of, en zo ja, hoe, de seculiere buitenwereld de binnenwereld tot bezet gebied heeft gemaakt.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties