De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

maandag 23 oktober

Hoofdartikeldinsdag, 10 januari 2017

Onderbuik versus ideologische blindheid
De Belgische liberaal Guy Verhofstadt heeft zich kandidaat gesteld voor het voorzitterschap van het Europees Parlement. Hij wil de sociaaldemocraat Martin Schulz opvolgen, die is teruggekeerd naar de politiek in Duitsland. Verhofstadt is een uitgesproken federalist: hoe meer Europa, hoe beter. Het is veelzeggend dat deze pleitbezorger van een Verenigde Staten van Europa steun krijgt uit onverwachte hoek. De Britse eurosceptische politicus Nigel Farage, die met zijn UKIP ervoor gezorgd heeft dat Groot-BrittanniŽ uit de Europese Unie stapt, ziet een voorzitterschap van Verhofstadt als de snelste manier om de door hem gewenste val van het Europees Parlement (EP) tot stand te brengen.
Verhofstadt heeft steun voor zijn kandidatuur nodig van andere fracties dan de liberale. Hij hoopt op stemmen van links om te voorkomen dat de christendemocraat Antonio Tajani uit ItaliŽ voorzitter van het EP wordt.
Tajani van de Europese Volkspartij (EPP) maakt op papier behoorlijke kans op het voorzitterschap omdat de EPP de grootste partij is. Maar de hoop van Verhofstadt dat hij steun krijgt van de socialisten en democraten is niet ongegrond. Als Tajani het wordt, zouden de drie belangrijkste topfuncties in de EU in handen zijn van de christendemocraten. Jean-Claude Juncker is voorzitter van de Europese Commissie (het dagelijks bestuur van de EU) en Donald Tusk is leider van de Europese Raad (de vergadering van regeringsleiders). Als Tajani ook nog de voorzittershamer van het EP krijgt, zouden de christendemocraten een zwaar stempel op de EU drukken. Het lijkt onwaarschijnlijk dat de sociaaldemocraten daarmee instemmen. Bovendien is Tajani vergeleken met de nadrukkelijk aanwezige Verhofstadt een lichtgewicht en het EP wil graag een dominante voorzitter om tegenwicht te bieden aan de Europese Commissie en de Europese Raad.
De vraag is of het verstandig is dat in deze eurosceptische tijden een politicus als Verhofstadt EP-voorzitter wordt. De brexit en de opmars van eurosceptische partijen in EU-lidstaten hebben duidelijk gemaakt dat de burgers minder Europa willen in plaats van meer. Voor Verhofstadt is de EU niet een gewoon samenwerkingsverband maar een wereldvisie. Voor elk probleem - of het nu de bankencrisis is, het vluchtelingenprobleem of de Russische dreiging - ziet Verhofstadt als enige oplossing nog meer overdracht van bevoegdheden van soevereine staten naar Brussel.
Het kan best zijn dat Verhofstadt en andere 'eurofielenī gelijk hebben. Maar daar gaat het niet om. Want wat de hartstochtelijke voorstanders van de EU niet in de gaten hebben is dat het Europese project voor hun misschien een ideologie is, maar voor anderen juist een vijandbeeld. Voor de ontevreden burger die klaagt over globalisering, open grenzen, immigratie, bureaucratie en vrije-marktwerking is Brussel de kwade genius. En als Verhofstadt op grond van verstandelijke argumenten zegt dat meer Europa het antwoord is, gaat dat rechtstreeks in tegen het gevoel van veel burgers.
Verhofstadt staat nu eenmaal symbool voor de bemoeizuchtige en machtsbeluste Europese Unie. Zijn verkiezing tot EP-voorzitter zou populisten munitie geven tegen de door hen gehate EU. Verhofstadt is misschien de juiste man, maar niet op de juiste tijd.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties