De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

maandag 23 oktober

Hoofdartikelwoensdag, 20 juli 2016

Schisma Labour legt links probleem bloot
Met de installering van een nieuwe kabinet onder leiding van Theresa May is de ellende in de Britse politiek nog niet voorbij. Bij de grootste oppositiepartij, het sociaaldemocratische Labour, vliegen ze nu vooral elkaar in de haren.
Na het referendum over het EU-lidmaatschap stak binnen Labour het conflict op, waarvan je wist dat-ie er een keer moest komen. Partijleider Jeremy Corbyn verkeerde jarenlang aan de linkerrand van de partij, stemde vaak dissident en maakte geen deel uit van de gevestigde partijorde. Toch werd hij verkozen als leider door leden die snakten naar een onvervalst links geluid en door linkse jongeren die lid werden van Labour om zo Corbyn te kunnen steunen. Het partijkader zag deze 'verlinksing’ van Labour met lede ogen aan. Zij dachten terug aan de jaren tachtig toen Labour ook gedomineerd werd radicale denkbeelden en de partij bij verkiezingen kansloos was.
Dat Corbyn veel linkser is dan zijn fractiegenoten is niet het enige probleem. Hij krijgt ook het verwijt slecht leiding te geven en onnavolgbare beslissingen te nemen. De druppel was dus de Brexitcampagne, waarbij Corbyn van zijn partijgenoten hem nadroegen dat hij halfslachtig voor 'blijven’ campagne voerde omdat hij in zijn hart ook de EU zou willen verlaten.
Inmiddels hebben de meeste fractiegenoten Corbyn de rug toegekeerd. Een meerderheid heeft openlijk zijn vertrouwen in hem opgezegd. Voor Corbyn geen reden om op te stappen, hij wijst naar het stevige mandaat dat hij van de leden heeft gekregen. Nu hebben twee Labourparlementariërs hem uitgedaagd voor een leidersschapsverkiezing. Maar de verwachting is dat Corbyn die gewoon weer wint.
Zo ontstaat een onwerkbare situatie: een door de leden gekozen partijleider die niet meer door een deur kan met de meerderheid van zijn fractie. Omdat geen van beide partijen zijn verlies lijkt te willen nemen, is een partijscheuring een serieuze mogelijkheid geworden.
Het geval-Labour staat niet op zichzelf, maar is een voorbeeld van de crisis in de linkse politiek. Het verhaal van sociaaldemocraten in heel Europa is flets geworden, deels door het vrijwillig 'afschudden van de veren’ en door het vertechnocratiseren na vele jaren in bestuurlijke functies. Tegelijk is activistisch links weer uit de obscuriteit gestapt en roeren de meestal jonge aanhangers hiervan flink de trom. Maar waar in Zuid-Europa, zoals Podemos in Spanje en Syriza in Griekenland, dit nieuwe linkse geluid steun krijgt, is dit in Noord-Europa niet het geval. Ook Corbyn lijkt wel actieve leden op te leveren voor Labour, maar geen stemmenkanon te zijn.
In Noord-Europa gaat de proteststem eerder naar populistisch rechts dan naar radicaal links. Waarschijnlijk omdat de zorgen in het Zuiden meer sociaaleconomisch van aard zijn, zoals de hoge jeugdwerkloosheid, terwijl in het Noorden vooral immateriële en culturele zorgen leven, zoals integratie en immigratie. En noch de centrumlinkse bestuurders noch de linkse activisten weten op deze immateriële zorgen een antwoord te geven, die brede steun in de samenleving krijgt. Zo lang dat niet lukt, blijft het voor linkse partijen in Noord-Europa lastig om een stabiele machtsbasis op te bouwen en te behouden.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties