De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

dinsdag 24 oktober

Hoofdartikelwoensdag, 25 mei 2016

Oostenrijkers niet alleen in hun onvrede
De verkiezingen in Oostenrijk voor een nieuwe president zijn geŽindigd in een ware fotofinish. Met miniem verschil won de linkse Alexander van der Bellen van de rechtse populist Norbert Hofer. Veel Europese politici slaakten een zucht van opluchting omdat de winst van de rechtse nationalist zou worden gezien als een nieuwe mokerslag voor de gevestigde orde. Hofer is een fel tegenstander van het door Brussel gepropageerde ruimhartige vluchtelingenbeleid.
De winst van Van der Bellen moet echter niet, zoals de Franse premier Manuel Valls twitterde, worden uitgelegd als een verwerping door de Oostenrijkers van populisme en extremisme. Als praktisch de helft van de Oostenrijkers op Hofer van de FP÷ stemt, kan er niet met droge ogen worden beweerd dat het rechts-populisme naar de prullenbak is verwezen. Integendeel, er is sprake van een diepe politieke kloof in de Oostenrijkse samenleving. Ook is het nog maar de vraag in hoeverre de FP÷ een extremistische partij kan worden genoemd. Gezien de brede steun onder de bevolking bevindt de partij zich niet meer aan een uiteinde van het politieke spectrum. De centrumpartijen ÷VP en SP÷, die sinds mensenheugenis het land besturen, zijn weggevaagd en de FP÷ heeft zich comfortabel genesteld in het politieke midden.
De uitslag van de verkiezingen in Oostenrijk is niet uniek. In Duitsland krijgt de anti-immigratiepartij AfD steeds meer voet aan de grond. In onder meer Nederland (PVV), Groot-BrittanniŽ (UKIP), Frankrijk (National Front), Finland (Ware Finnen) en BelgiŽ (NVA) rukken populisten op naar het centrum van de macht. In Polen en Hongarije hebben nationalistische regeringen het voor het zeggen die lak hebben aan wat Brussel eist, vooral wat betreft de immigratiepolitiek. Inmiddels is in een kwart van de 28 EU-lidstaten een regering aan de macht die eurosceptisch is.
Elk land heeft natuurlijk zijn eigen specifieke omstandigheden, maar er valt wel een rode draad te ontdekken. Europese oplossingen voor problemen rond de vluchtelingencrisis en de Europese eenwording worden verworpen. Er wordt de voorkeur aan een nationale aanpak gegeven.
Het rechts-populisme raakt met het verzet tegen het vluchtelingenbeleid en de Brusselse regelzucht een gevoelige snaar bij kiezers die vrezen dat de Europese cultuur en de welvaartsstaat in gevaar komen. De oude politieke partijen hebben daar geen antwoord op omdat zij altijd hebben geijverd voor open grenzen en de Europese integratie.
Door de economische instabiliteit en de komst van immigranten hebben veel onzeker geworden Europeanen het gevoel dat het politieke establishment hen in de steek heeft gelaten. Het is de vraag of de populistische partijen die nu overal in Europa in opkomst zijn, wel oplossingen weten te bieden. Toch zou het erg onverstandig zijn hun opvattingen onder het tapijt te vegen. Doodzwijgen of bagatelliseren werkt averechts omdat het wantrouwen in de gevestigde orde dan nog verder toeneemt. Ook moet niet worden uitgesloten dat sommige van de populistische grieven hout snijden. En zoniet, dan ligt er een mooie taak voor de gevestigde orde om de kiezers duidelijk te maken dat de simpele, populistische aanpak niet werkt.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties