De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

dinsdag 12 december

Sportdinsdag, 29 maart 2016

Cruijff, Vengaboys en een dromerige jeugd
Vrijdagavond even voor negen uur. Onderweg op de snelweg brulden mijn vriendin en ik hard mee met een nummer van de Vengaboys. ,,Boom, boom, boom, boom", kraaiden we door de auto. Eigenlijk verfoeide ik dit nummer uit mijn jeugd, toch zong ik mee. Meteen was ook duidelijk waarom het betreffende radiostation Goede Vrijdag 'foute vrijdag had gedoopt.
Even later ging 'mijn deel van de deal met mn vriendin in. Toen de Vengaboys waren uitgezongen, mocht ik afstemmen op Radio 1. Niet dat ik nou zo vreselijk benieuwd was hoe groot de nederlaag van Oranje tegen Frankrijk zou worden, wel dat ik graag hoorde hoe de veertiende minuut van het treffen in de ArenA ging klinken. Gedurende díe zestig seconden werd het oefenduel stilgelegd en klaterde een applaus met hoog kippenvelgehalte vanaf de Amsterdamse tribunes mijn auto in. Ter nagedachtenis aan Johan Cruijff. De beste voetballer die ooit met nummer veertien op zijn rug speelde.
Nederland is niet erg goed in het eren van sporthelden. Vaak roepen zelfbewuste recordkampioenen als Sven Kramer, Clarence Seedorf en Cruijff meer weerstand dan respect op in ons land. Juist daarom was het mooi om te zien dat het ook anders kan. Dat Nederland afgelopen week uitgebreid stilstond bij de dood van een sporticoon dat in het buitenland bijkans bekender was dan onze koning.
Toch vroeg ook ik me even af of al die aandacht niet buitenproportioneel was. Wrom tv-programmas volledig in het teken stonden van nummer veertien? Wrom het nieuws dagen door hm beheerst werd? En wrom miljoenen mensen wereldwijd verdrietig waren om het overlijden van een voetballer die ze nooit persoonlijk gekend hadden?
Het antwoord kwam van mijn vader, van huis uit NEC-supporter. En bovenal geen Cruijff-adept, maar Willem van Hanegem-aanhanger.
Cruijff, zei mijn eind jaren vijftig geboren vader, stond bij hem symbool voor een tijdperk. Een tijdperk van lange zomeravonden, busje-trap op straat, hutten bouwen in het weiland n op tv zwart-witbeelden zien van een spichtige Nederlandse voetballer die de wereld veroverde.
Meer nog dan van Cruijff nam de generatie van mijn vader afgelopen week afscheid van een jeugd waarin - zoals voor alle kinderen - dromen van een gloeiende toekomst nog heel gewoon was. Met Cruijff verloren miljoenen veertigers, vijftigers en zestigers over de wereld die jeugddromen. En een stukje van zichzelf.
Na het veertiende-minuut-applaus zetten mijn vriendin en ik de autoradio terug op de zender met foute muziek. De Vengaboys, zij maakten de muziek van onze dromerige jeugdjaren. We brulden keihard mee.
Reageren? Twitter: @DaanRieken of mail: sport@frieschdagblad.nl

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

sport
Familieberichten
Advertenties