De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

zondag 22 oktober

Sportmaandag, 7 maart 2016

Leovardia vreest niet het nu, ze leeft juist voor de toekomst
Een club met duizend leden, een complex waar je u tegen zegt en verschillende jeugdteams die hard op weg zijn om op divisieniveau te gaan spelen. Het zijn de karatistieken van een grote club. En groot is helaas voor Leovardia ook het contrast tussen het niveau waarop de eerste zaterdag- en zondagteams spelen en dat van de jeugd. Maar bij de geel-zwarte brigade vrezen ze niet het nu, ze leven juist voor de toekomst. Want die is rooskleuriger dan ooit.
Door Gerard Bos
Het is zaterdagmiddag. Op sportpark Kalverdijkje is het een drukte van belang, een mix van jong en oud, van toppers van de toekomst en hobbyisten van vandaag. Welkom bij SC Leovardia, waar de jeugd van Cambuur in een bij vlagen verhit duel met 1-3 verliest van Vitesse. En waar tegelijkertijd de C-junioren van de thuisclub haar wedstrijd met dubbele cijfers winnen, zodanig simpel dat keeper Erik Homma op z’n gemak de gehele zaterdageditie van deze krant had kunnen lezen - indien de jeugd van tegenwoordig dat nog zou doen.
Gemak is niet het woord dat bij het eerste zaterdagteam past. Eerder moeite. Want oei, oei, oei: elf wedstrijden gespeeld en nog zonder zege in de vierde klasse B. Dat was nog niet zo lang geleden de stand van zaken bij het vlaggenschip van Leovardia. Maar onder het bewind van interim-trainers Niels Donath en André Postema - zij namen de taken halverwege dit seizoen over van de vertrokken Danny Geurtsen - is het sportieve tij gekeerd. Ongeslagen na de winterstop, op naar handhaving?
Groeibriljant en kroonjuweel
Adel verplicht, zou je zeggen. Want een grote club, modern en maatschappelijk betrokken als Leovardia, daar hoort een vlaggenschip bij dat het pronkstuk van de collectie voetbalteams dient te zijn. Waar de vanuit de hoofdklasse hard op weg naar divisievoetbal zijnde jeugdteams gelden als groeibriljanten, hoort ook een fonkelende kroonjuweel te zijn. Oftewel een succesvol eerste elftal.
Het zondagse speelt in de derde klasse, het zaterdagse echter in de vierde klasse. En vecht daarin tegen degradatie. Geen gevolg van wanbeleid, maar van de realiteit van alledag. Namelijk dat de fusieclub van Rood Geel en vv Leeuwarden de tijd nodig heeft om de talenten van de toekomst te laten rijpen.
,,We zijn een grote club, maar dat is vooral qua jeugd. Dat mogen mensen niet vergeten. Bij de senioren is het aanpoten, op zondag hebben we bijvoorbeeld maar twee teams. En bij dit zaterdagteam is de selectie ook niet al te groot. Als we straks eens veel blessures krijgen, hebben we echt een probleem", vertelt interim-coach Donath.
De oud-keeper van Cambuur - ,,als achttienjarig 'broekie’ mocht ik ooit mee op trainingskamp naar Japan" - levert daarmee heus geen kritiek. Het is simpelweg realisme, iets dat binnen de hele club aanwezig lijkt te zijn. Handhaving is de missie voor de zaterdagvierdeklasser en de talentvolle jeugd vasthouden om zich als senioren aan zich te binden, is eveneens het doel.
Logisch, want als dat lukt is Leovardia over een paar jaar een Fries amateurvoetbalbolwerk van heb ik jou daar.
Een zwaarbevochten 2-1 zege op nummer dertien VCR verschaft de thuisclub - elfde - lucht in de strijd tegen in ieder geval directe degradatie.
Donath: ,,Het gaat na de winterstop beter (Leovardia verloor nog niet, red.) omdat we harder trainen en we erin hebben gekregen dat de jongens er niet te gemakkelijk over moeten denken. We spelen ook iets anders." Handhaving is cruciaal, weet hij. ,,Je moet de jeugd namelijk wel hier kunnen houden als ze toe zijn aan de senioren. En dan kun je over drie, vier zomaar eens hele mooie tijden krijgen."
Terwijl de jeugd van Cambuur inmiddels alweer naar huis is, dringt zich een vergelijking op met de profclub. Slapende reus heette die ooit te zijn. In Leeuwarden is tegenwoordig een nieuwe slapende reus. En die speelt in het geel-zwart.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

sport
Familieberichten
Advertenties