De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

woensdag 13 december

Sportmaandag, 29 februari 2016

COLUMN: Grensrechters
Grensrechter Berry Simons uit het Brabantse Son viel zaterdagavond tijdens het duel tussen SC Cambuur en PEC Zwolle al na vier minuten uit met een kuitblessure. Ik zou niet durven zeggen dat zulks per se met een slappe warming-up te maken heeft.
Door Ernst Slagter
Het Brabants Dagblad sprong in elk geval direct in de bres voor provinciegenoot Simons. 'Berry vlagt al jaren en hoeft niet vaak voortijdig het veld te verlaten’, bezwoer de krant op zijn website. Enfin, dit stukje is ook niet bedoeld om een grensrechter in een kwaad daglicht te stellen. Ik beschouwde Simons dit weekeinde namelijk als een collega en lotgenoot.
Dat had alles te maken met mijn debuut als grensrechter. Op zaterdagmiddag kreeg ik in Groningen ineens een stok met een vlag in mijn handen gedrukt. De dames van Helpman 2 - het team van mijn vriendin - speelden op eigen veld tegen The Knickerbockers 3. Bij rust (0-1 achter) had mijn voorganger het blijkbaar voor gezien gehouden en ik wilde geen spelbreker zijn.
Het werd alleen geen doorslaand succes. Omdat de beide elftallen al weer op het veld waren gekomen voor de tweede helft, had ik geen tijd meer voor een warming-up. Om het risico op bijvoorbeeld een kuitblessure te beperken, nam ik me voor om niet al te veel te bewegen.
Dat ging me nog wel goed af. Toen mijn ook aanwezige schoonmoeder achter de omheining vaststelde dat het geen kwaad kon om af en toe een sprintje te trekken, wilde ik al wandelend een wegwerpgebaar maken.
Op dat moment werd ik me echter bewust van mijn voorbeeldfunctie. Hoewel ik geen KNVB-shirt droeg, maar een blauwe winterjas met een onwillige ritssluiting, leek het me niet gepast om provocerend te reageren op aanmerkingen vanuit het publiek.
Gedurende deze overpeinzingen stond ik ter hoogte van de middellijn, terwijl het spel zich inmiddels had verplaatst naar de omgeving rond de cornervlag. Ik zag ook vanaf een meter of vijftig glashelder dat de bal vanuit de kluts op een naastgelegen veld belandde.
Toen de scheidsrechter mij vragend aankeek, kon ik echter niet met zekerheid zeggen welk damesbeen de bal voor het laatst had geraakt. Ik haalde mijn schouders dus maar op en schoof de verantwoordelijkheid af op mijn overste. Die besloot de inworp aan The Knickerbockers toe te kennen.
Ik hoorde wat gemor vanaf de Helpman-bank, maar dat verstomde toen het eerst 1-1 en later zelfs 2-1 werd. Toen scheen ik ineens geluk te brengen. Weg neutraliteit.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

sport
Familieberichten
Advertenties