De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

vrijdag 20 oktober

Hoofdartikeldonderdag, 11 februari 2016

Pingpongen met Wilders: wel of niet
De voorzitter van de PvdA, Hans Spekman, vindt Wilders een gevaar voor de democratie. De reden voor dat oordeel is de herhaalde oproep van Wilders tot verzet tegen de gevestigde politieke orde (Nederland heeft een 'nep-parlement´) en zijn gespeculeer over een 'revolte´ van het volk. Die komt er als na de verkiezingen niemand met de PVV, die de grootste partij wordt, wil regeren. Zo´n weigering accepteert het volk niet, voorspelt Wilders.
Wilders was, zoals gebruikelijk, fel in zijn reactie op Spekman. Hij noemde Spekman een 'ongelooflijke domkop´. En: ,,Als die kogel van links komt dan weet heel Nederland dat aan de zijkant de letters PvdA staan geschreven", aldus Wilders.
De confrontatie tussen Spekman en Wilders is de zoveelste botsing tussen de twee en tussen Wilders en leden van de Tweede Kamer. De meeste confrontaties eindigden in winst op punten voor Wilders. Hij is een meester in het pareren van kritiek. Meestal in de vorm van een omkering. Niet hij is dader, maar slachtoffer. Dat trucje haalt hij bijvoorbeeld uit als het gaat over een eventuele rechtsvervolging tegen hem. De verdachte van haat zaaien wordt slachtoffer van een rechtssysteem dat niet deugt. In de confrontatie met Spekman kruipt Wilders opnieuw in de rol van slachtoffer, namelijk door het verwijzen naar een mogelijke kogel die hem doodt.
Veel politici hebben er geen zin meer in: iedere confrontatie met Wilders begint en eindigt met een verbaal pingpongspel. Meestal is Wilders de behendigste, op punten. Wilders mijden is begrijpelijk - misschien ook wel een beetje laf. Maar het verhindert vooral het volle zicht op de tegenstellingen tussen Wilders en zijn aanhang, en andere politici met hun achterban. Het fenomeen Wilders moet voortdurend in de schijnwerpers staan, om zicht te houden op ontwikkelingen in doel en strategie. Zo moet duidelijk blijven hoe Wilders systematisch probeert krachten te mobiliseren die uiteindelijk ertoe leiden dat Wilders de macht krijgt. Hij is slim genoeg om het zo niet te zeggen; Wilders gebruikt 'het volk´ als rechtvaardiging voor zijn doel. Het is immers het volk dat massaal zegt op hem te zullen stemmen.
In de (politieke) geschiedenis is 'volk´ een veelzinnig begrip. Het staat, bijvoorbeeld, in het begrip volksvertegenwoordiging. Het wordt gebruikt als een soort eenheidsdeken bij nationale gebeurtenissen als 4 en 5 mei of op Koningsdag. Maar 'het volk´ is vooral een fictie, kwetsbaar voor misbruik. Wilders gebruikt het begrip als aanduiding van een grote groep mensen die het vertrouwen in de politiek is kwijtgeraakt en het heft in eigen hand wil nemen. De eerste handeling van het volk is het kiezen van Wilders als volkshoofd. Het volk heeft immers een leider nodig, zonder zo iemand komt het volk niet verder dan morren, protesteren of burgerlijke ongehoorzaamheid. Mét een leider wordt het volk een machtsfactor die heel groot en heel gevaarlijk kan zijn.
In denken en doen suggereert Wilders dat hij slechts stem geeft aan wat het volk vindt. Feitelijk maakt hij zichzelf tot leider van het volk en manipuleert hij het volk. Iedereen die het niet met hem eens is, wordt nu door hem gedegradeerd tot neppoliticus of erger. Dat is een teken van wat er gebeurt als Wilders het voor het zeggen krijgt.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 1


Reacties:

Ik vind dit een goede analyse, echter wel een met een politieke voorkeur. Dat laatste had de schrijver beter niet mogen doen.
Bovendien bespeelt iedere politicus "het volk" op zijn manier. Het mooiste voorbeeld wat ik nu kan bedenken is de grappenmakerij van onze minister-president tijdens de gala-avond. Hij scoort op die avond prima, maar of het doordringt tot "het volk" betwijfel ik.

Mario Keulemans, Aubignan (Fr) - donderdag, 11 februari 2016


hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties