De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
zaterdag 18 november

Sportmaandag, 9 maart 2015

Sportcolumn: Onzin
Door Gerard Bos
Het was op een vrijdagmiddag, ergens in de jaren negentig. Als twaalfjarige kreeg ik op m'n falie van heit en mem. Straf. Zaterdagavond laat dacht ik er ineens aan terug toen in mijn achteruitkijkspiegel langzaam de lampen van het stadion van PEC Zwolle uit het zicht verdwenen.
Cambuur was in die arena kort ervoor met een 6-1 nederlaag van het veld gestapt. Deceptie? Ja. Blamage? Ook. Tijd voor straf, zo meldde menigeen op Twitter. Straftraining zelfs. Slecht idee, realiseerde ik me, met de herinnering aan die vrijdag uit de jaren negentig.
Probleem was destijds bij ons thuis een hele grote plant. In een hele dure bloempot, op een verhoginkje in de hal. Ik mocht weer eens iets niet en ging stampvoetend naar boven; dat doen kids van twaalf soms als ze hun zin niet krijgen. Achteraf zwaar overdreven van me, maar daar gaat het nu niet om.
Op weg naar de trap raakte ik destijds in mijn door boosheid gevoede sprint zijdelings die dure plant met dito pot. Die stond nogal wankel en ging om. Gevolg: een knal, gerinkel van scherven, een ravage in de hal en twee boze ouders in de deuropening.
Hun redenering was vervolgens dat ik in mijn boosheid de plant moest hebben omgegooid. Kostbare pot aan gruzelementen. En alles bezaaid met aarde. Dikke troep, dure grap. Dat ik niks had gedaan, althans niet met opzet, ging er niet in. Ik kreeg straf.
Eerlijk is eerlijk: ik had de schijn tegen. Maar de straf, de volgende ochtend niet mogen meevoetballen met de C1, die vind ik tot op de dag van vandaag niet terecht. Al kunnen we thuis inmiddels hartelijk met z'n allen lachen om dit verhaal. Daarover geen zorgen.
Moraal van dit verhaal? Na de straf liep ik niet ineens anders of langzamer langs die plant. Het zette me niet aan tot denken. Want het was een incident, geen structureel iets. Geen onwil en ook geen opzet. De straf was buiten proportie, had niks met de actie te maken en droeg dus ook niet bij aan een oplossing voor het probleem.
Zie daar de link met het fenomeen straftraining. Gaat Cambuur elke week zo op z'n plaat? Nee. Was het opzet? Nee. Zou een straftraining dus helpen? Natuurlijk niet. Want het kwaad is al geschied. Dan kun je spelers trap laten lopen, rondjes laten rennen of honderduizend keer laten opdrukken; het sluit een volgend echec heus niet uit. Onzin dus.
Straf kan een remedie zijn, een motivatie, genoegdoening of vergelding. In het onderwijs, in sport, thuis, in de rechtspraak en ga zo maar door. Het kan een middel zijn, maar ook het doel voorbij schieten.
Zoals bij mij, op die vrijdagmiddag in de jaren negentig. En zoals bij Cambuur, in het geval van een straftraining. Dat zeg ik: onzin.
Ik had liever gesproken over waarom de plant viel. Het nog wel willen opruimen ook. Leek me nuttiger en effectiever. Zoals ze bij Cambuur beter extra lang de beelden kunnen bestuderen en met elkaar open en eerlijk discussiëren over hoe het zover kon komen.
Reageren? Twitter: @GerardBos of mail: sport@frieschdagblad.nl

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

sport
Familieberichten
Advertenties