De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
zaterdag 24 februari

Hoofdartikelmaandag, 31 december 2012

Oudjaar: verlangen, vertrouwen, verdriet
Oudejaarsdag is voor sommige mensen een dag als andere: ja, een jaar wordt afgesloten en een nieuw jaar begint – dat is het. Maar voor anderen is vandaag toch anders dan gisteren. De overgang van het ene jaar naar het andere is een markering in de tijd. Al was het maar dat we voortaan leven in 2013. Het jaar 2012 ligt definitief achter ons.
De jaarwisseling maakt duidelijk hoe de mens in de tijd leeft – we kunnen er niet aan ontsnappen. De markering is een teken dat we ons in de tijd verwijderen van gebeurtenissen in het verleden en dat toekomstige gebeurtenissen dichterbij komen.
Beide – verleden en toekomst – doen mensen iets. Vandaag komen herinneringen boven, zowel blijde als droevige. Het verleden ligt definitief achter ons – wat was, is voorbij. Op oudejaarsdag komt de toekomst onafwendbaar op ons af. Met name voor oudere generaties verscherpt oudejaarsdag het bewustzijn dat de toekomst steeds korter wordt: de levensjaren zijn beperkt.
Dat kan voelen als een bedreiging. Of als een aanspring om toch echt te gaan doen wat gedaan moet worden. Er kan ook een gevoel van dankbaarheid ontstaan: al weer een jaar er bij, met alle mogelijkheden en verwachtingen die uitkwamen.
Oudjaar voelt voor iedereen anders. De een blijft steken in luidruchtigheid, een ander voelt de zwaarte van een onzekere periode en een derde ervaart het nieuwe jaar als opnieuw een jaar van eenzaamheid. Of van heimwee of van knagend verlangen.
De kerk heeft in het kerklied een eeuwenoude traditie om met oudjaar woorden te spreken die recht doen aan alles wat mensen individueel ervaren, maar die tegelijk uitkomen boven individuele gevoelens. Het kerklied Het oude jaar is nu voorbij (Lied 396) is daarvan een voorbeeld. Het lied ontstond in de zestiende eeuw in Duitsland, in een moeilijke periode, zowel in geestelijk als materieel opzicht. De reformatie en contra-reformatie beďnvloedden het leven van mensen diep, er werd strijd gevoerd en er was honger. Het lied spreekt over die moeilijke dingen, al in het eerste couplet, in de wij-vorm. Daarmee worden individuele zorgen en noden meegenomen in het grotere verband van de christelijke gemeente. Die heeft in het Evangelie woorden waaraan mensen in de eenzaamheid van het individuele soms niet toekomen. Bijvoorbeeld woorden van dankbaarheid - ondanks alles. Of aan het gebed om temidden van het volle leven trouw te blijven aan een vroom leven.
Het kerklied is van ruim vier eeuwen geleden, maar de essentie ervan raakt ook mensen van vandaag. De pijn van het verlies en de zorgen voor de toekomst verschillen niet wezenlijk. Evenmin is de kwetsbaarheid van het geloof in God nu anders dan die van de mensen toen.
Het kerklied helpt om uit te komen boven de individuele gevoelens. Niet door ze veronachtzamen, te vergeten of te kleineren. Welk om ze te laten meenemen in het grote verband van de mensheid die zich afhankelijk weet van God. Dat was en dat is een strijd. Daarom is het kerklied vooral een gebed om kracht te krijgen die in staat stelt om de werkelijkheid onder ogen zien, in het juiste perspectief.
In het lied gaat vooral over zorgen. Maar omdat die worden weggedragen naar de liefde van God, is er ook dankbaarheid en is er ruimte om vol vertrouwen het nieuwe jaar in te gaan.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties