De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
maandag 22 januari

Sportdinsdag, 27 november 2012

De eeuwige pijn van het afhaken
Van tijd tot tijd wordt in deze kolommen aandacht besteed aan het literaire wielertijdschrift De Muur en z’n oudere voetbalbroer Hard gras. De methodiek van de beide uitgaven, die een vaste plek in het Nederlandse medialandschap hebben veroverd, is dezelfde: zo diep mogelijk inzoomen op het detail. Meer dan eens heeft dat als resultaat gehad dat de geschiedenis moest worden herschreven.
Edward Jorna
Aangenaam aan de beide handzame tijdschriften is dat ze relatief tijdloos zijn. Zo kon ik me onlangs zonder enige belemmering laven aan De Muur 38, die als thema het WK wielrennen in Zuid-Limburg (15 tot en met 23 september) draagt. Het nummer kent diverse pareltjes, zoals de ontmoeting die Misha Wessel had met de uittredende wereldkampioen Mark Cavendish op Isle of Man, de brief aan Jan Raas (die al jaren de media mijdt) van de gepensioneerde Belgische wielerverslaggever Mark Vanlombeek en het gevoelige verhaal van Ward op den Brouw met de nu 92-jarige Jef Janssen, Jefke, vader van de succesvolle dressuurcoach Sjef Janssen en één van de weinige nog in leven zijnde deelnemers van het WK van 1948 dat destijds ook in en rondom Valkenburg werd uitgevochten.
Maar wat vooral beklijft aan de Muur 38 is het verhaal dat de titel ‘de eeuwige pijn van het afhaken’ draagt. De geboren Fries Wiep Idzenga gaat daarin terug naar 1982, toen Gerrit Solleveld, Marten Ducrot, Geert Schipper én Frits van Bindsbergen op het WK op het Zuid-Engelse landgoed Goodwood verrassend het goud pakten op de 100 kilometer ploegentijdrit. Het is niet voor niets dat in de vorige zin op het woordje én een accentteken staat, want ook dertig jaar later voelt het voor Van Bindsbergen (51) alsof hem die eer niet toe zou komen.
Van de vier was Van Bindsbergen die dag zeker niet de slechtste geweest. Wat heet: op een van de weinige foto’s die hij van die dag heeft bewaard zie je hem op kop sleuren, met daarachter drie mannen met de monden wagenwijd open. In de hoop naar Nederland terug te keren met een topvijfklassering gaf Van Bindsbergen alles. Alles. Te veel misschien? Nee. Maar het kaarsje doofde wel, na 75 van de 100 kilometer.
Vol schaamte verliet Van Bindsbergen het parcours, rechtsaf linea directa naar het hotel. Hij had het verknald, hij wist het zeker. Maar het gevoel strookte niet met de waarheid, allerminst! Nederland won en in allerijl werd Van Bindsbergen onder de douche weggeplukt. Maar het was al te laat. De officials van de internationale wielerfederatie UCI wilden niet wachten met de cérémonie protocolaire. Wie was nu helemaal Frits van Bindsbergen?
Dertig jaar later draagt hij het verdriet van Goodwood nog altijd bij zich. ,,Ik weet voor mezelf dat ik recht op die trui had, snap je, maar het soms heel moeilijk uit te leggen aan de buitenwereld. Diep in mijn hart doet dat pijn, dat zou niet moeten.”
* De Muur 38. Uitgeverij Atlas Contact. 128 pagina’s. 12,50 euro.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

sport
Familieberichten
Advertenties