De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

donderdag 14 december

Geloof & Kerkzaterdag, 3 november 2012

Lucht je hart over de beschuit zonder muisjes

Ze liepen allebei tegen het taboe op: over een onvervulde kinderwens praat je niet snel. Marije Vermaas en Martine van Blaaderen schreven een boek over het ,,taboe van ongewenste kinderloosheid”. Zaterdag wordt het gepresenteerd: ‘Beschuit zonder muisjes’.

Hanneke Goudappel
Hoewel Vermaas inmiddels een zoontje van een jaar heeft, zijn beide auteurs ervaringsdeskundigen. Ze willen de stilte doorbreken, stellen die op een kind wachten bemoedigen en meelevers tips geven.
Voor wie hebben jullie dit boek geschreven?
Marije: ,,Beschuit zonder muisjes is bedoeld voor stellen die lang wachten op een baby. In dit boek komen elf echtparen aan het woord, allemaal met een ander verhaal. Een ding hebben ze gemeen: allemaal verlangen ze naar een eigen kind en voor iedereen is dat zwaar. Het boek bevat ook zo’n vijftig pagina’s voor meelevers: vrienden, familie, gemeenteleden, enzovoorts.”
Ongewenste kinderloosheid is een taboe, schrijven jullie. Hoe komt dat?
Martine: ,,Op feestjes hoor je wel eens de grap: ‘ik hoef haar maar aan te kijken en ze is zwanger’. Of iemand die net zwanger is, vertelt je enthousiast dat het weer snel raak was. De andere verhalen hoor je niet. Nu we een boek hierover hebben geschreven krijgen we wel e-mails van bekenden die vertellen dat zij ook lang hebben gewacht of een miskraam hebben gehad. Het is een pijnlijk onderwerp, en daar praten we sowieso niet graag over. Geen kinderen krijgen kan je tot in de kern verdrietig, boos en onzeker maken. Ook wel weer logisch dat je er niet mee te koop loopt. Het is iets heel intiems, iets tussen man en vrouw.
Met ons boek nodigen we uit om erover te praten met familie en vrienden. Lucht je hart, verbind je met elkaar. Durf als je bij elkaar bent ook de minder leuke kanten bespreekbaar te maken. Het lucht zo op als die ruimte er is, en als je die ruimte durft in te nemen. Zo voorkom je pijnlijke situaties of vervelende opmerkingen. De naaste omgeving kan meeleven en rekening proberen te houden met jullie situatie.”
Jullie gebruikten voor het boek elf verhalen van stellen die op een baby wachtten, of nog steeds. Wat vonden/vinden zij het moeilijkst?
Martine: ,,Ingehaald worden door anderen. Als stel ben je misschien al zes jaar samen en wil je al twee jaar een baby. Het is extra pijnlijk als je broer en schoonzus, die elkaar nog maar net kennen, meteen na hun trouwdag zwanger worden. Elke keer ongesteld worden kan een vrouw radeloos maken. Wat stellen ook allemaal herkenden was het omgaan met het gevoel van machteloosheid. Bij de meeste dingen loop je een stap harder, en het lukt. Hier kun je niets doen. Ook ontdek je van elkaar hoe je omgaat met verdriet. Je kunt jezelf ook nog weer gaan veroordelen omdat je boos, verdrietig en jaloers bent. Zo kom je in een neerwaartse spiraal. Open zijn over je gevoelens - hoe grillig ook - naar elkaar, anderen en naar God helpt juist.”
Welke tips geven jullie aan zogenoemde ‘meelevers’?
Marije: ,,Stel, een echtpaar vertelt je: wij kunnen niet zwanger worden. Wat hen sowieso helpt is als je dan reageert vanuit je gevoel. Wees stil, sta perplex, baal met ze mee en als je tranen voelt, laat ze maar komen. Niet makkelijk, het is veel verleidelijker om meteen een hoopvol verhaal te vertellen van iemand bij wie het goed kwam. Of om een ‘oplossing’ aan te dragen. Maar dat is een beetje hetzelfde als zeggen tegen iemand met een ernstige ziekte dat je iemand kent die is genezen. Zo’n opmerking, hoe goedbedoeld ook, gaat voorbij aan het verdriet. Luisteren en niet meteen tips geven, bleek de meest gewaardeerde reactie te zijn.
Als je iemand kent bij wie het al jaren duurt, wees je er dan van bewust dat dit probleem telkens weer de kop op steekt voor een stel. Het is nooit helemaal weg en van tijd tot tijd moet er over gesproken worden. Je kunt er als meelever ook zelf af en toe naar vragen. En blijf investeren in je vriendschap met de ander, door het niet alleen maar te hebben over je eigen kind of zwangerschap. Ga samen iets leuks doen, blijf je best doen aan te sluiten bij de ander, ook als je zelf druk bent met je gezin.”
Wat heeft het schrijven van dit boek jullie zelf gebracht?
Martine: ,,Ik wacht zelf ook nog steeds op een kindje. Ik vond het heel bemoedigend om te zien: ik ben niet de enige die dit meemaakt! Ook heeft het me bewust gemaakt van alles wat ik wel heb. Mijn geloof, mijn man, familie en goede vrienden. Ik ben dat nog meer gaan waarderen.”
Marije: ,,Wat het schrijven van het boek mij onder andere heeft gebracht, is een les in vriendschap. Ik vind het bijzonder dat de vriendschap zich kan verdiepen als je kwetsbaar durft te zijn, en met elkaar mee blijft leven. Juist ook als de een wel een kindje krijgt en de ander (nog) niet. Dit is precies wat Martine en ik hebben ervaren tijdens het schrijven van dit boek, en ik ben dankbaar voor de verdieping van onze vriendschap!”
* Marije Vermaas en Martine van Blaaderen. Beschuit zonder muisjes. Boekencentrum, 16,90 euro. www.beschuitzondermuisjes.nl. Het boek is te bestellen (zonder verzendkosten) via Fd-extra.nl

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

Geloof & Kerk
Familieberichten
Advertenties