De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
maandag 22 december

Sportmaandag, 30 januari 2012

Was ik maar een...

Ambities. Wie heeft ze niet? Ik heb ze ook. Door de jaren heen kun je er steeds meer afvinken of juist uit je hoofd zetten. Velen bleken niet realistisch, voor anderen kwam ik tekort en sommigen kan ik nog steeds waarmaken. En dan is er altijd nog die ene waarvan je inmiddels weet: daarvoor is het te laat. De Was-ik-maar...-ambitie. Jep. Ik heb m.

Gerard Bos
Als kleine jongen wilde ik brandweerman worden. Totdat mn vader me er eens op wees dat je dan niet alleen vuur blust of mensen redt, maar ook doden of zwaargewonden uit een autowrak moet zagen. Mwoah.
Profvoetballer dan maar? Nope; ijdele hoop. Het gouden linkerbeen bleek eerder eentje van roestig metaal. Het eindigde bij leuk meedoen in de derde klasse van het amateurvoetbal. Dus ging ik voor die andere droom: sportjournalist. U ziet het: gelukt. Zo. Afvinken die handel.
Ondertussen bleek miljonair worden een stuk lastiger dan gedacht. Mijn voorgevoel over gele balletjes en de nummers daarop mondde de afgelopen jaren uit op een wekelijks terugkerende anticlimax.
Geen geluk in het spel, wel in de liefde. Een mooie vrouw aan mijn zijde, dat wilde ik vroeger ook als ik later groot ben (nu dus ongeveer). Gelukkig, ook dr een vinkje. Maar iets moois kun je moeilijk missen. Dus spijtig dat mn vriendin nu vijf maanden in Zweden zit.
Het zorgde er onlangs echter wel voor dat ik enkele dagen vertoefde in het mooie, doch in Nederland vrij onbekende Vsters (Vs-te-rs). Stad van Patrik Berglund, ijshockeyer van de St. Louis Blues.
Dat brengt me op die Was ik maar... Inderdaad: ijshockeyer geworden. Waarom? Met jeugdvrienden speelden we vaak het ijshockeyspelletje NHL 94 op de Super Nintendo (toen nog hip). Toen ik voor het eerst een team moest kiezen, werd het St. Louis. De reden: het fraaie logo (een old-school muzieknoot).
Benieuwd naar hoe de Blues het in real-life deden, ging ik ze volgen. Inmiddels ben ik al jaren groot fan. Niet een zozeer in Nederland. Ik bedoel, leuk en aardig hoor, Flyers. Aanrader, echt. Maar de NHL (de Amerikaanse en Canadese competitie, niet de hogeschool in Leeuwarden...) is toch echt vl mooier. Het verschil is als vijfde klasse amateurvoetbal en eredivisie.
Ik bezocht al vier duels van de St. Louis Blues, bleek als Europeaan een ware attractie voor die Amerikanen, hield er vrienden aan over en ik offer op vrije dagen menig nachtrust om live op internet de Blues in actie te zien. Vrienden en collegas schudden veelal het hoofd. Collega-sportjournalist Johan S, fotograaf Douwe W. en regioredacteur Wybe F. zijn de uitzonderingen; zij delen de passie.
Was ik maar als kleine jongen op ijshockey gegaan bij Flyers in Heerenveen. Wie weet was ik talentvol geweest, was ik gescout en speelde ik nu als prof voor de St. Louis Blues. Net als Patrik Berglund uit Vsters.
Tja. Voor sommige ambities is het toch echt te laat, zo op je 30e. Dus doe me nu maar die Lotto-miljoenen. Kan ik gelijk weer eens een bezoek brengen aan de Blues. U mag mee!
* Reageren? Twitter: @GerardBos

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 1


Reacties:

Wil dolgraag met je mee om The Blues te zien spelen en dan in het ëggie", meteen combineer ik dat met een bezoek aan mijn zoon die daar in de buurt woont. Nu maar hopen op die miljoenen!!! Ik zal duimen voor je

Hanneke Slegt, Leusden The Netherlands - maandag, 12 maart 2012


sport
Familieberichten
Advertenties