Het lijkt wel een jongensboek. Dammer wordt jeugdwereldkampioen, heeft geen plezier meer in het spel, trekt zich helemaal terug uit de sport en komt elf jaar later per toeval weer terug in het wereldje. In zijn woonplaats wordt een jaar later het wereldkampioenschap gehouden, hij wordt gevraagd om deel te nemen en gaat zich intensief voorbereiden. De dammer wordt na een lang en zwaar toernooi de beste van de wereld.

Dit verhaal gaat over Wiebe van der Wijk. De in Harlingen geboren 28-jarige dammer moet alleen het laatste hoofdstuk nog even schrijven. Pas in mei 2011 is het WK in zijn woonplaats Emmeloord. Maar de rest is historie. Hij werd op zeventienjarige leeftijd de beste van de wereld bij de jeugd. Een jaar later speelde hij nog een jeugd-WK (tweede na barrage) en dat zou zijn laatste toernooi zijn. De Fries vond het spelletje niet meer leuk en ging andere dingen doen. ,,Ik had te veel gespeeld, kon me niet meer opladen.”

Van der Wijk, toen wonend in Heerenveen, damde nog een paar seizoenen in de ereklasse bij Tilburg en Hijken, maar raakte daarna een paar jaar geen dambord meer aan. Pas zo’n vijf jaar geleden ging hij wel eens online dammen. ,,Ik had andere hobby’s: fitness, kickboksen, snooker. Studie, werk, een vriendin. Daar ging ook tijd in zitten. Ik had echt een tijd niet gedamd, maar achter mijn laptop vond ik het toch wel weer leuk. Ik had er plezier in”, zegt de vertegenwoordiger bij een bedrijf in Zeewolde.

Aan dammen bij een club dacht de Fries niet. Totdat hij vorig jaar een kijkje nam bij het Nederlands kampioenschap in zijn huidige woonplaats Emmeloord. Hij werd door Damkring Marknesse gevraagd eens langs te komen. Het leidde ertoe dat hij ging meedoen in de competitie in de eerste klasse. ,,Het is een beetje uit de hand gelopen. Ik heb de smaak weer te pakken, ’s avonds lekker achter de computer of het dambord even studeren, bezig zijn met dammen. Ik geef ook de jeugd in Emmeloord damles.”

Van der Wijk merkte bij het begin van de competitie in september 2009 dat hij had stilgestaan. Zijn rating daalde zelfs. ,,Ik damde wel sterk, maar moest er duidelijk in komen. Winnen ging heel moeizaam. Het viel tegen om voordeel te krijgen. Maar na verloop van tijd ging het steeds beter en makkelijker.” Zijn eerste toernooi in tien jaar, het Fries kampioenschap sneldammen, won hij. ,,Dat was toch wel een beloning en een teken dat ik op de goede weg ben. Ik won zeven van de elf partijen tegen sterke Friese spelers.”

In mei 2011 is het wereldkampioenschap dammen in Emmeloord en op Urk. Liet nu net hoofdsponsor Gibo erop staan een regionale dammer aan de deelnemerslijst toe te voegen. De geldschieter heeft er recht op een plek aan te wijzen, maar meestal gaat de wildcard naar een groot talent of een oud-wereldkampioen. Zo niet in de polder. Van der Wijk werd gevraagd en die zei meteen ja. ,,Een hele eer. Daar hoefde ik niet twee keer over na te denken. Het is een mooie uitdaging. Ik kan zorgen voor wat extra uitstraling voor het dammen in de regio.”

Van der Wijk beseft wel dat hij zich nooit had kunnen kwalificeren voor het toernooi. Hij gaat zich intensief voorbereiden en hoopt toch een plek bij de beste tien (van de twintig deelnemers). ,,Mijn rating staat niet in verhouding tot mijn niveau. Maar de basis die ik heb is niet genoeg. Ik zal de theorie en techniek bij moeten schaven. Ik ga hard studeren en ben al elke dag bezig. Een jaar is daarvoor wel kort als je tien jaar hebt stilgestaan. Maar ik ga echt niet meedoen om laatste te worden.”

De wereldtitel is een brug te ver. Nu hij echter eenmaal het plezier terug heeft in het dammen, wil hij wel zien hoe ver hij kan komen. Komend seizoen heeft Van der Wijk zich nog gecommitteerd aan Marknesse, maar daarna volgt wellicht weer een avontuur bij een ereklasser. ,,Ik wil nu doorgaan. Maar de tijd die ik verloren heb, is moeilijk in te halen. De lat om eerste te worden op een WK of zelfs NK ligt heel erg hoog. Ik wil ook geen onzeker bestaan van een prof. In het dammen is daar moeilijk van rond te komen.”

Nu hij weer actief damt, mijmert Van der Wijk wel eens over de verloren jaren. ,,Het zou raar zijn als ik dat niet deed. Waar had ik gestaan als ik was doorgegaan. Mijn droom was toen een WK winnen. Ik heb talent. Ik speel straks tegen generatiegenoten van toen. Maar misschien was ik ook wel stil blijven staan, je weet het niet. Aan de andere kant heb ik nu ook leuke dingen gedaan.” Bang voor opnieuw een aversie tegen dammen is hij niet. ,,Het voelt nu goed, dan moet je er ook volop mee bezig zijn. Als je er plezier in hebt gaat het allemaal vanzelf.”