Liefde was de belangrijkste reden voor Marja om Fryslân achter zich te laten. Dat was veertig jaar geleden. Ze woonde toen nog in Nes, in de gemeente Dongeradeel. Een eigen leven had ze nog niet opgebouwd, zo jong was ze nog.

,,Toen ik zestien was, leerde ik mijn man kennen. Ik was met vrienden en familie op vakantie op Schiermonnikoog. In bardancing Paal Drie liep ik de liefde van mijn leven tegen het lijf. Hij was daar ook op vakantie en stond op de camping met een club vrienden.”

Het duurde nog vier jaar voor Marja meeging met haar Duitse liefde. Ze moest eerst nog verder met school. In juni 1969 verloofden ze zich en op 23 december van dat jaar traden ze in het huwelijk. Het huwelijk hield 32 jaar stand.

,,Ik wilde studeren in Hamburg. Daarvoor moest ik de Duitse nationaliteit hebben. Voor 1 januari 1970 kon je die nationaliteit nog krijgen door te trouwen. Daarom was er wat haast bij om te trouwen.”

De moeder van Marja voelde zich wat onwennig dat haar dochter vertrok. ,,Het was toen iets bijzonders, zomaar iemand uit het buitenland te trouwen en in de eerste jaren van ons huwelijk werd Mike zelfs door kinderen uit het dorp ‘mof’ genoemd.”

,,Omdat ik uit een klein dorpje kwam, vond ik het erg spannend in een grote wereldstad te komen en ik had eigenlijk nog geen eigen leven gehad in Nes. Dus hoefde ik ook niet zoveel mee te nemen: wat foto’s, kleren en verder veel herinneringen.”

Het afscheid van vrienden en familie viel Marja niet zwaar. Ze had het idee iedereen snel weer te zien. Afscheid nemen van Nes heeft ze nooit echt gedaan. ,,Wat ik ook heb gedaan tot nu toe, ik voel me nog altijd een Nessemer.”

In Hamburg woonde Marja de eerste twee jaar bij haar schoonouders. ,,Ik was erg verbaasd over de hartelijkheid. Het viel me wel moeilijk om Duits te spreken. Op school was ik er wel goed in, maar ik had nooit de omgangstaal geleerd. Ik heb nu nog steeds veel aan de naamvalhulpen van de Duitse leraar op de MMS en ken intussen haast beter Duits dan veel Duitsers die hier zijn geboren.”

Marja woont op het platteland direct achter de dijk aan de Elbe. Ze is lid van de Landfrauenverband in Hamburg (net als Groningen is Hamburg de naam van een stad en van het gebied eromheen). Dat is een vereniging met bijna tweeduizend actieve leden. Er worden veel cursussen, studiereizen en lezingen georganiseerd.

,,Sinds twintig jaar zit ik in een kerkkoor, waarmee ik veel optredens heb. We treden op met de feestdagen als Kerst en Pasen en bij de Konfirmatie - de geloofsbelijdenis - en de gouden Konfirmatie, voor de mensen die vijftig jaar geleden geloofsbelijdenis hebben gedaan. En wat hier ook uitgebreid wordt gevierd, is de Dankdag voor het gewas. Dan worden de kerken prachtig versierd door de Landfrauen, met alles wat er op het land groeit of van het land komt, zoals bloemen, groenten en granen. Er wordt met Dankdag een corso met zo’n zestig versierde wagens - weer met bloemen en groente versierd - getrokken door oldtimer-trekkers. Altijd weer een belevenis.”

Eerst werkte Marja bij Shell en Unilever. Later deed ze een opleiding voor lerares Engels en kunst. Samen met Mike kocht ze een huisje buiten de stad. In 1978 en 1980 kreeg ze kinderen. Door de kinderen schoot de studie erbij in.

,,Ik voel me nog steeds een rasechte Friezin, zeker als ik in Fryslân ben. Ik voel me ook Nederlander, vooral als ik hier in mijn vrije tijd rondleidingen verzorg aan toeristen hier. Maar bovenal voel ik mij een wereldburger.”

In de vakanties komen er wel eens familieleden, maar verder komen er nauwelijks Nederlanders. ,,Jammer genoeg komt er buiten de familie om haast niemand naar Hamburg. Mensen willen meer zien van Duitsland.” Onterecht, vindt Marja. Op drie kwartier rijden van Hamburg ligt de Oostzee, twee uren rijden en je hebt de Noordzee. ,,Alles wat je in Nederland hebt en meer. Bergen, rivieren, veel prachtige steden met historische binnensteden. De restaurants zijn nogal goedkoper dan in Nederland en het eten is werkelijk bijzonder lekker. Net als het bier en de Duitse wijnen.”

Heimwee naar Fryslân heeft ze nooit gehad. ,,Ik voel me gauw overal thuis. Ik mis alleen mijn familie en vrienden en soms om ergens vlug een kopje koffie te doen. Dat doen ze hier in Duitsland niet. Er moet altijd een afspraak gemaakt worden en dan wordt de tafel gedekt en komen er koekjes en taartjes, zoveel je kunt eten.”

‘Ik voel me gauw overal thuis. Ik mis alleen mijn familie en vrienden en soms om ergens vlug een kopje koffie te doen’