In zijn beknopte, directe beschrijving van het evangelie van Jezus Christus bouwt Marcus op zorgvuldige wijze het bewijs op dat Jezus van Nazareth de Messias is, de door Joden lang verwachte Gezalfde. Pas laat komt hij tot de kern, met het getuigenis van de Romeinse hoofdman bij het kruis: Jezus is de Zoon van God.

Daarvoor licht Marcus al wat tipjes van de sluier op. Jezus heeft autoriteit over de machten van de duisternis, van ziekten en van handicaps, Hij verkeert in het gezelschap van Mozes en Elia op de berg der verheerlijking.

Jezus getuigt van zichzelf met minder directe, oudtestamentische verwijzingen naar de Messias. Volgens de Joodse traditie heeft de Tenach, het Oude Testament, zeker honderd verschillende namen, archetypen en verwijzingen met betrekking tot de Messias. Alle verwijzen naar een bepaald aspect van het wezen, het karakter van de Gezalfde weerspiegelen. Denk aan de Knecht des Heren over wie Jesaja schrijft, of de Mensenzoon van Daniël. Van andere namen is de verwijzing naar de Messias minder duidelijk. Het rabbijnse jodendom komt op namen voor de Messias als zwerver/nomade (Spreuken 6:11) of dadelpalm (Psalm 92:13).

Een van de bijzondere, bijbelse verborgen verwijzingen is het begrip staf. Bijvoorbeeld in dat wonderlijke verhaal van Tamar, de schoondochter van Juda, de zoon van Jakob, in het Bijbelboek Genesis. Zij werd weduwe en volgens het gebruik zou een broeder van haar man met haar trouwen. Dat gebeurde niet en om toch een kind te kunnen krijgen vermomde zij zich en deed zich voor als prostituee. Haar schoonvader maakte ‘gebruik van haar diensten’. Als onderpand voor de toegezegde beloning wegens bewezen diensten wilde Tamar het snoer met de zegel en de staf. Tamar werd zwanger en kreeg een tweeling. De eerstgeborene noemde ze Peres. Hij is de stamvader van David en van Jezus Christus. Tamar gebruikt het zegel om haar eventuele kind een identiteit te geven: zoon van Juda; deze kán niet ontkennen dat hij de vader is. De staf krijgt in dit verhaal volgens Joodse uitleggers voor het eerst de lading van de koninklijke, Messiaanse betekenis.

In Marcus komt de staf terug, op een bijzondere manier. Dat is wanneer Jezus de discipelen op pad stuurt, beladen met de macht over onreine geesten. Ze moesten de mensen opwekken zich te bekeren. De discipelen mochten niets meenemen op reis; geen brood, geen reistas en geen geld. Maar wel een staf. ‘Om in het gaan op te steunen’, zetten de vertalers van de Statenvertaling als verklaring bij dit vers. Maar deze opmerking van Jezus heeft bij Marcus een veel diepere betekenis. Hier is de staf het symbool van de macht van Jezus - waardoor de discipelen de macht over onreine geesten hadden en het vermogen om de mensen op te roepen zich te bekeren: zij reizen en prediken in zijn Naam, met de staf als symbool van die Naam.

Het evangelie van Marcus handelt in belangrijke mate over de vraag wie Jezus is. Meer dan in andere evangeliën gaat het daar om. Wie het evangelie zo leest, ervaart een grote spanning. Soms komt die letterlijk aan de orde: ,,Wie zeggen jullie dat ik ben?”

De vraag wordt in het evangelie niet zo maar beantwoord. Soms zelfs mág het antwoord niet worden gegeven: niet iedereen is eraan toe te weten wie Hij is. Er zijn krachten die Hem niet willen zien als de zoon van God. Er is zelfs bij de discipelen twijfel om in Hem te geloven, ook al brengt Hij de wind tot bedaren. En de discipelen zijn zelfs bang voor Hem, omdat ze niet zien wie Hij is.

Maar het geheimenis wie Jezus is, staat in een perspectief: ‘Alles wat verborgen is, moet openbaar worden en alles wat in het geheim is ontstaan, moet aan het licht komen.’

De Romeinse hoofdman zag als eerste het licht; hem werd openbaar dat Jezus de Zoon van God is. Het mag niet bij de hoofdman blijven. Maar eerst gaat de Zoon van God nog eenmaal de verborgenheid in, namelijk die van de dood. Zijn opstanding daaruit is de openbaarmaking waarin uiteindelijk aan de hele wereld wordt onthuld wie Hij is.