Voor organiserende atletiekvereniging Impala gold het vier jaar geleden als opdracht om een jaarlijks terugkerend indoortoernooi te houden. Na de komst van het nieuwe Sportcentrum, met een mooie zaal en een gisteren drukbezette tribune, werd de handschoen weer opgepakt. Voor de jongste pupillen is er een tweekamp - veertig meter sprint en hoogspringen - en kogelstoten apart en de wat oudere pupillen en junioren werken de driekamp af met daarin dezelfde drie disciplines. ,,In een grijs verleden hebben we wel eens vaker indoortoernooien gehouden”, vertelt Janet Veld. ,,We zijn er vier jaar geleden weer aan begonnen omdat we het aan onze stand verplicht waren om een evenement aan te bieden in de wintermaanden.”

Veld is trainingscoordinator bij het Drachtster Impala en voor de gelegenheid speaker. Met een bult papieren onder haar arm en een microfoon in hand komt ze zaterdag rond half vijf ’s middags de nog halfvolle kantine binnenlopen. De prijsuitreiking staat te wachten. Nog één klusje en de dag zit erop. ,,We hebben het zweet op zo’n dag behoorlijk in de handen, maar gelukkig zie je toch dat alles uiteindelijk vlekkeloos verloopt.” Ze blijft met twee medailles zitten. De winnaars daarvan konden niet meer wachten op de prijsuitreking.

De microfoon wordt door Veld niet gebruikt bij de overhandiging van de plakken en drie even hoge stoelen dienen als podium. Een meisje dat wel haar medaille heeft opgehaald, wringt er even aan en vraagt dan aan haar vader of ze ’m weer af zal doen. ,,Nee joh, laat lekker zien dat je een winnaar bent”, roept de man trots uit. Op de goedgevulde tribune zitten tijdens de wedstrijd vooral familieleden van de deelnemers, zo’n 250 in totaal.

Toen Impala vier jaar geleden met het evenement begon, waren dat nog een kleine 150. Sindsdien bleef de belangstelling gestaag toenemen. Ook in Heerenveen, Steenwijk en Groningen zijn dezer maanden indoortoernooien, hoewel in de laatstgenoemde plaats in januari na twaalf keer de laatste editie was. De organisatie in Groningen kon het financieel niet meer bolwerken, omdat de Koninklijke Nederlandse Atletiek Unie (KNAU) geen subsidie meer wilde verstrekken na de bouw van het Omnisportcentrum in Apeldoorn.

Juist daar werden dit weekeinde de NK indoor voor senioren gehouden. ,,Wij doen dat in Drachten in het klein”, stelt Veld. Voor jeugdige atleten uit Fryslân, Groningen, Flevoland, Drenthe en de kop van Noord-Holland is het een mooie uitkomst in de wintermaanden. Ze trainen in deze tijd van het jaar weliswaar grotendeels door in de zaal, maar krijgen weinig gelegenheid om de opgedane ervaring in wedstrijden te laten gelden. ,,En dat is uiteindelijk toch waar ze het voor doen. Als er een competitie-element in zit en sommigen een medaille mee naar huis kunnen nemen, geeft dat ze een hoop voldoening”, weet Veld.

De eisen voor deelname zijn niet al te ingewikkeld. Als je lid bent van een atletiekvereniging en een handvol euro’s neerlegt, ben je binnen. Het is tijdens het toernooi vooral waken voor te veel enthousiasme bij de jongste jeugd. Bij de veertig meter sprint rennen een paar deelnemers nog harder naar de start dan ze in de wedstrijd doen. De twee presente EHBO’ers hoeven de hele dag echter niet in actie te komen.

De achttienjarige Douwe Amels was net te oud om mee te mogen doen toen Impala in 2006 begon met het evenement. De Drachtster hoogspringer wordt zo langzamerhand het rolmodel voor de club waar hij inmiddels niet meer actief is, nadat hij zich drie weken terug tijdens de laatste indoor in Groningen met een sprong van 2,14 meter kwalificeerde voor het WK in het Canadese Moncton, in juli. Tot een jaar geleden was Amels nog jeugdtrainer bij Impala. ,,Puur omdat ik het ontzettend leuk vond om met kinderen bezig te zijn. Dat je ze iets leert en daar ook iets van terug kunt zien”, verklaart Amels.

Inmiddels woont hij in Delft en traint hij bij het veel grotere Ilion in Zoetermeer. ,,Daar is het natuurlijk dichter bevolkt en is er ruimte voor meer trainers en betere begeleiding. Bij Impala kon ik zonder diploma aan de slag als trainer, maar bij Ilion is dat niet mogelijk. Maar ik wist al langer dat het niveau in Fryslân helaas een stuk lager ligt. Dat is doodzonde, maar hoe hard de mensen ook werken; dat verander je niet zomaar.”

Amels zette onlangs een punt achter zijn studie maritieme techniek en kan zich de komende maanden dus goed voorbereiden op de komende WK. ,,Al zal ik voor overdag ook gewoon een baantje moeten zoeken, omdat ik geen studiefinanciering meer ontvang. Volgend studiejaar wil ik weer een nieuwe opleiding doen. Of ik me niet helemaal wil richten op het hoogspringen? Om het heel hard te zeggen; daar is uiteindelijk geen droog brood in te verdienen. Je zult een absolute topper moeten zijn, wil je daar kans op maken en moet het zelfs dan nog vooral van sponsorcontracten moeten hebben. Die kans is gewoon te klein.”

Hedzer Laskewitz kent Amels al van jongs af aan. Als lid van Impala’s wedstrijdcommissie onderstreept hij dat het in Fryslân moeizamer gaat in de atletiekwereld. ,,Al trekt het de laatste jaren gelukkig weer wat bij”, merkt hij op. ,,Vooral het hardlopen is ontzettend opgekomen. Onze meeste leden zijn in die discipline actief. Dat zal komen omdat het zo’n simpele sport is. Je koopt een paar sportschoenen en je bent praktisch gezien klaar. Gelukkig zitten veel hardlopers bij een vereniging. Dat zal een stukje clubgevoel zijn, wat mensen willen ervaren.”

Ook Impala heeft - met Amels als meest recente bekende voorbeeld - te maken met een uittocht van jonge leden die gaan studeren in een andere provincie. Oud-lid en hardloopster José van der Veen trok zo’n tien jaar terug zelfs naar de Verenigde Staten waar ze een flinke studiebeurs kreeg en zich constant kon bezighouden met haar passie. Dat resulteerde in een mooie loopbaan. ,,Daar is veel meer mogelijk”, beseft Laskewitz. ,,Ik kan me daarom goed voorstellen dat de jeugd bij ons uiteindelijk kiest voor een maatschappelijke carričre. Wat moet je anders?”

Ook Sybren Jansma, oud-hardloper en -lid bij Impala, sloeg een andere weg in. Niet buiten de sport, allesbehalve zelfs. Hoewel Jansma een beloftevolle hardloper was in Drachten, koos hij in 2002 voor bobsleeën. In de bob maakt Jansma zich in Vancouver op voor zijn tweede Olympische Spelen.

Laskewitz is blij voor Jansma. ,,Hij behoort nu tot de wereldtop bij het bobsleeën. Aan de andere kant was hij ook een fantastische hardloper. Die is helaas voor de atletiek verloren gegaan. Achteraf bekeken heeft hij wel de goede keus gemaakt. Dat is het belangrijkste.”