Sinds enige weken word ik elke morgen heel rustig en vol vertrouwen wakker. Omdat ik dat niet gewend ben, begon ik mij al snel af te vragen hoe dit komt. Ik, die de tekst ‘Ontwaak gij die slaapt’ maar lastig vind, aanschouw nu het licht met een gedempte juichkreet: ‘Hoera, een nieuwe dag!’

Al snel had ik het antwoord gevonden: de Doomsday Clock! Wellicht vereist deze term enige uitleg. De Doomsday Clock geeft aan hoe dicht we bij de ondergang van de aarde zijn. Oftewel wanneer volgens een aantal geleerden het einde der tijden zal aanbreken. Voorwaar geen materie om lichtvaardig over te denken. De Clock bestaat al sinds 1947 en is gestart op zeven minuten voor twaalf. Na vele omzwervingen in positieve en negatieve zin belandde de wijzer in 2007 op vijf voor twaalf.

Maar welk een vreugde: op 14 januari jongstleden is dit symbolische uurwerk een minuut teruggezet, dus naar zes minuten voor het fatale moment!

Weet u wel wat dit betekent? Dat we als kerken en gemeenten maar liefst een minuut méér de tijd hebben om aan de wereld te werken. En onderschat u dit tijdsbestek niet, want een minuut is veel meer dan u vermoedt. Denk maar aan iets vreselijks: hoe erg het zou zijn als uw laptop een volle minuut langer nodig zou hebben om op te starten. Ik huiver al bij de gedachte.

Wat een kansen en mogelijkheden! Dominee wordt weer een mooie roeping, omdat de herder zich niet meer schuldig hoeft te voelen als zijn enthousiasme de preek een minuutje doet uitlopen. Organisten die tot in hun ziel gekweld zijn door het tempo van opwekkingsliederen, kunnen de vingers weer eens strekken tijdens het tussenspel en de jeugd houdt eindelijk op met klagen dat alles zo saai is en veranderd moet worden. Ook zij zullen begrijpen dat we nu wat meer tijd hebben om dingen aan te passen.

En geen gemeente hoeft zich meer bezwaard te voelen bij een extra rondgang met de collectezak. Aan de tijd zal het niet liggen.

De kerk heeft natuurlijk altijd al iets met klokken gehad. Soms wat minder met de klepel, maar wellicht kunnen we stellen dat de leervraag die hier voor ons opdoemt, als volgt geformuleerd kan worden: ‘Hoe bijdetijds zijn wij?’

Ik stel voor dat we deze brandende kwestie als volgt doortastend gaan behandelen: we beginnen met het instellen van drie commissies. De eerste commissie gaat onderzoek doen naar de verhouding tussen de filosofische en de pragmatische beleving van het begrip ‘tijd’. De tweede gaat inventariseren hoeveel werkgroepen er nodig zouden kunnen zijn om tot een evenwichtige verdeling te komen van de taken die we elkaar kunnen toebedelen in verband met de extra mogelijkheden die zich voordoen in het huidige tijdsgewricht. De laatste commissie zal zich bezighouden met de formele bewaking van de objectiviteit van de overlegprocessen om aldus te komen tot een afgewogen besluitvorming. Daarna zullen de bevindingen worden voorgelegd aan een platform dat de hogere bestuursorganen zal adviseren bij de verdere uitbouw van de meningsvorming. Vervolgens zal er vergaderd worden over wat er verder nog moet gebeuren.

U ziet: één minuut kan tot velerlei actie leiden!

Maar we kunnen het natuurlijk ook héél anders doen: ik kom graag in de kerk en even napraten is heel goed voor de geestelijke en sociale spijsvertering. Dus laten we die minuut gewoon gebruiken om elke zondag lekker met elkaar koffie te drinken na de dienst, want gezelligheid ként geen tijd.

P.S.: Deze laatste opmerking maak ik speciaal voor mevrouw S. te K. die in mijn vorige column de positieve wending had gemist. Ook zes minuten voor twaalf blijf ik pastoraal.

i Rob Favier is zanger, liedjesschrijver, theoloog en entertainer. Hij schrijft maandelijks voor het Friesch Dagblad een column. Reacties: info@robfavier.nl