Tussendoor zijn er interlands waarin ze de eer van hun land verdedigen en zichzelf de status van nationale held kunnen verwerven door nog meer prijzen te winnen. Die uitstapjes voor kwalificatiewedstrijden en toernooien met de bijbehorende risico's van blessures zijn niet leuk voor hun clubs, maar horen er nou eenmaal bij.

Anders wordt het wanneer er middenin het seizoen een weekend overschiet omdat op een paar plekken in de wereld de laatste kwalificatie-interlands moeten worden afgewerkt en er dus geen competitieprogramma kan worden gepland. De spelers zijn vrij en opeisbaar door de nationale bonden. Meteen worden overal vriendschappelijke interlands georganiseerd, die iedereen in verwarring brengen. Ineens worden spelers geacht het mes tussen de tanden uit te halen en de winst níet het belangrijkste te vinden. Er worden systemen uitgeprobeerd en spelers uitgetest op bepaalde posities. Maar ondertussen worden ze toch ook beoordeeld op het wedstrijdresultaat, waardoor de kans groot is dat ze elkaar onverminderd naar het leven staan.

Het fenomeen ‘vriendschappelijke interland’ stamt uit een tijd waarin er nog geen grof geld gemoeid was met voetbal. Midden in het seizoen, los van de directe voorbereiding op een toernooi, is zo’n interland alleen maar schadelijk. Luxemburg-IJsland (uitslag 1-1) is nog wel vertederend, maar op Spanje-Argentinië, Brazilië-Engeland of Italië-Nederland zit niemand te wachten als het niet echt ergens om gaat. De generatie Nederlandse topspelers van begin jaren zeventig had dat goed begrepen. Destijds zeiden Ajacieden en Feyenoorders, niet eens zo besmuikt: ,,Sorry bondscoach, maar daar ga ik mijn benen niet aan wagen.”

Het zal niks met de tijdens de training opgelopen blessure van Sneijder te maken hebben gehad, maar terecht had zijn trainer Mourinho van Inter hem vooraf gewaarschuwd: ,,Pas op jongen, bij Italië doen veel spelers van Juventus mee. Wapen je tegen aanslagen.” En je moet trouwens ook altijd beducht zijn voor ploeggenoten. Ik herinner me de eerste vriendschappelijke interland onder Marco van Basten, tegen Zweden, waarin Ibrahimovic al in de zevende minuut zijn voet bovenop de enkel van Van der Vaart plantte, zijn toenmalige medespeler bij Ajax. Ze hadden nog een kleedkamerakkefietje uit te vechten en dit bleek een mooie gelegenheid.

De grootste verliezers van Italië-Nederland zijn natuurlijk Van Persie en zijn trainer Wenger. Het was aan de beelden niet duidelijk te zien hoe die verdediger Chiellini hem precies raakte en of hij het met opzet deed, maar die enkelbanden zijn vast niet uit zichzelf gescheurd. Dank je wel. Maar ook Kuijt klaagde dat de wedstrijd allesbehalve vriendschappelijk was geweest. Persoonlijk was ik het al niet meer eens met de door Nederland aangeboden cheque van 25.000 euro voor de slachtoffers van de aardbeving in de omgeving van Pescara in april, toen ik fans door het Wilhelmus heen hoorde fluiten. De druppel was het ternauwernood afgekeurde Italiaanse doelpunt. Past het in de geest van een vriendschappelijk duel om te proberen de winst te stelen via een goal met de hand? Ik mag het niet zeggen, maar bij de eerstvolgende gelegenheid zou ik toch even op die hand gaan staan.

Als we dan per se willen vasthouden aan interlands op elk moment dat er gevoetbald kan worden, lijkt het me verstandiger daar spelers voor te gebruiken die bij hun club niet of nauwelijks aan spelen toekomen. Het vergt even een ander denkkader voor Van Marwijk, maar met spelers als Huntelaar, Van der Vaart, Drenthe, Van Nistelrooij, Braafheid, Wielaert, Makaay en Marcellis is een heel aardig elftalletje te vullen. Keeper erbij, klaar. Clubs en spelers hebben daar ook veel aan, want wat wedstrijdritme is nooit weg. En raakt er iemand geblesseerd, dan is dat geen ramp: hij speelt normaal gesproken toch niet.

.

Ik mag het niet zeggen, maar bij de eerstvolgende gelegenheid zou ik toch even op die hand gaan staan.