De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
donderdag 22 februari

Geloof & Kerkwoensdag, 20 mei 2009

Henri Venema uit Oudeschoot deed mee landelijke TijdVoorActie-dag in Utrecht
Aan de slag in het ‘oerwoud’ in Utrechts Kanaleneiland

Utrecht - 75 jongeren staken afgelopen zaterdag tijdens de jaarlijkse TijdVoorActie-dag de handen uit de mouwen in de Utrechtse wijken Kanaleneiland en Overvecht. Samen met de bewoners knapten ze de buurt op. Henri Venema (15) uit Oudeschoot was een van hen en doet verslag.

Sinds kort ben ik lid van het TijdVoorActie-team van de Gereformeerde Kerk (vrijgemaakt) van Heerenveen. Het leek mij leuk om mee te doen met de landelijke TijdVoorActie-dag en kennis te maken met leden van andere teams. Samen met nog iemand van ons team vertrok ik om acht uur ’s morgens richting Utrecht. Daar namen wij de tram naar de Dom, waar alle deelnemers zich verzamelden.
Ik dacht dat ik een van de jongsten zou zijn, maar dat viel mee. Een groot deel van de jongeren was van mijn leeftijd. De sfeer zat er al meteen in. Zonder dat we elkaar ooit gezien hadden, hadden we direct leuk contact, we kwamen allemaal met hetzelfde doel: praktisch aan de slag voor mensen die dat wel kunnen gebruiken.
Om elf uur begonnen we de dag in de Domkerk en kregen we uitleg over wat we precies gingen doen. We werden in drie groepen verdeeld. Twee groepen gingen aan de slag in Kanaleneiland: in een wijkje tuinen opruimen en door heel Kanaleneiland pleintjes opruimen en schilderen in een vrolijk kleurtje. De derde groep ging tuinen opknappen in Overvecht.

Onkruid wieden

Onze opdracht was om tuintjes op te knappen in de wijk Kanaleneiland, een van de zogenaamde
Vogelaarwijken. Met de tram gingen we ernaartoe en werden in het buurthuis ontvangen. Mensen uit deze buurt hadden een brief gekregen waarin stond dat ze zich konden opgeven om hun tuin te laten opknappen. Acht adressen, vlak naast elkaar, hadden zich opgegeven.
Met twee andere jongeren kreeg ik een tuin toegewezen. We hoorden dat onze tuin de grootste ‘opknapbeurt’ nodig had, dus we waren nieuwsgierig wat we zouden aantreffen. De teams werden in het buurthuis opgehaald door de gezinnen die we zouden helpen. Wij werden opgehaald door twee Marokkaanse meisjes, die ons de tuin lieten zien. Daar bleek dat deze tuin alles meeviel, de bewoners hadden al een heleboel zelf gedaan. Wij hoefden alleen nog maar de bomen te snoeien en onkruid tussen de tegels weg te halen.
Terwijl we wachtten op de vader van de meisjes, hielpen we vast in de tuin naast die van ons. Daar leek het wel zoals bij vele van de op te knappen tuinen: een oerwoud. Even later gingen we in onze eigen tuin aan de slag met het onkruid en de bomen.
De gezinnen die we hielpen zorgden voor eten tussen de middag. In ons geval betekende dat Marokkaanse koffie - ik lust eigenlijk geen koffie, maar dit was helemáál niet mijn smaak, er werd ons verteld dat er peper en kaneel door de koffie zat - en veel, heel veel koekjes. Na zes koekjes had ik toch echt even genoeg gehad.
Toen het einde van de middag in zicht kwam, waren de tuinen echt flink opgeknapt. Bij sommige tuinen was er zelfs een terras onder het onkruid vandaag gekomen. De buurtbewoners waren heel blij met de hulp. Sommigen zeiden dat ze de volgende dag meteen verder zouden gaan. Voor onszelf was het ook een leuke ervaring. Het is mooi om te merken dat je met iets kleins mensen enorm helpt en hen heel blij ziet worden.
Met de tram reden we weer terug naar de kerk om daar te eten en de dag te beëindigen met een gebed.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

Geloof & Kerk
Familieberichten
Advertenties