De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
dinsdag 21 november

Hoofdartikelwoensdag, 13 mei 2009

Geduld met IsraŽl...
Na jaren stilstand komt het vredesproces in het Midden-Oosten weer in beweging. Goedschiks of kwaadschiks: de kans is groot dat de IsraŽlische premier Benjamin Netanyahu maandag tijdens zijn bezoek aan Washington door de Amerikaanse president Barack Obama voor het blok wordt gezet. Obama wil dat IsraŽl in het kader van een vredesregeling stopt met de bouw van nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever en op den duur een Palestijnse staat naast zich accepteert.
Netanyahu voelt daar weinig voor. Hij wil niet verder gaan dan het opheffen van belemmeringen voor de Palestijnse economie. Hij is tegen de oprichting van een Palestijnse staat omdat hij denkt dat de veiligheid van IsraŽl daar niet mee is gediend.
Washington heeft grote moeite met de uiterst rechtse IsraŽlische regering. Obama wil een betere relatie met de islamitische wereld. De verhoudingen zijn zwaar onder druk komen te staan na de radicaalislamitische aanslagen van 11 september 2001 en de Amerikaanse reactie daarop. Zonder een oplossing van de Palestijnse kwestie zullen de betrekkingen tussen de islamitische wereld en het Westen niet verbeteren.
De Arabische wereld verwacht dat Amerika, de belangrijkste bondgenoot van IsraŽl en de enige die Netanyahu onder druk kan zetten, Jeruzalem dwingt de Palestijnen tegemoet te komen. Gebeurt dat niet, dan komt dat de geloofwaardigheid en invloed van de VS in de islamitische wereld niet ten goede, en daarmee niet de wereldvrede. En dat is niet overdreven. Zo zei de Jordaanse koning Abdullah maandag onomwonden dat er binnen anderhalf jaar een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten uitbreekt als IsraŽl en de Palestijnen geen vredesakkoord sluiten. Abdullah werkt samen met Obama aan een ambitieus vredesplan voor de regio.
Van die urgentie die Obama en Abdullah voelen om vrede te bereiken, lijkt Netanyahu niet doordrongen. Anders dan voorgangers als Rabin en Sharon ziet de huidige IsraŽlische premier niets in het ruilen van land voor vrede. Hij meent dat de strijd tegen de verdeelde Palestijnen toch al is gewonnen. En gezien de bloedige ervaringen na de teruggave van de Gazastrook leidt opgeven van land alleen maar tot meer meer geweld, vindt hij. Daarnaast heeft Netanyahu weinig zin om een lang voortslepend vredesproces met de Palestijnen aan te gaan, omdat hij heeft te maken met de directe en levensgevaarlijke dreiging van Iran. Het islamitische regime in Iran, dat ervan wordt verdacht een atoombom te maken, heeft meermalen gezegd IsraŽl van de kaart te vegen. En ook al zou Iran de daad niet bij het woord voeren, dan kan IsraŽl nog moeilijk leven onder de nucleaire Iraanse dreiging omdat daardoor buitenlandse investeerders IsraŽl mijden en meer joodse families het land zullen verlaten.
...raakt op
IsraŽl heeft nu dus geen tijd voor of er belang bij de Palestijnse kwestie op te lossen. Dat ziet een groot deel van de internationale gemeenschap anders. Als de Palestijnen geen eigen staat wordt gegund, blijven de islamitische wereld en de omvangrijke moslimgemeenschappen in westerse landen een wrok koesteren. Zij zien dat IsraŽl ongestraft VN-resoluties naast zich neer kan leggen, terwijl Irak wel met geweld wordt gedwongen resoluties na te leven. En als in de Palestijnse gebieden de islamitische Hamas langs democratisch weg aan de macht komt, wordt die overwinning simpelweg niet erkend omdat het Westen ertegen is. Of het verwijt dat de VS en Europa met twee maten meten terecht is of niet, is eigenlijk niet zo belangrijk. Het gaat erom dat de geloofwaardigheid en de reputatie van het Westen verbeterd moeten worden. In ons eigen belang, omdat de wereld dan veiliger wordt.
Dat betekent niet dat IsraŽl een onrechtvaardige vredesregeling moet slikken. De Arabische wereld zal de staat IsraŽl moeten erkennen en de internationale gemeenschap moet er garant voor staan dat IsraŽl veilig is binnen de eigen grenzen. In ruil daarvoor moeten de Palestijnen een eigen, levensvatbare staat krijgen. Dat dient, anders dan Netanyah denkt, de veiligheid van IsraŽl en is in het belang van het voortbestaan van de staat IsraŽl. Want het is niet realistisch te verwachten dat de wereld nog veel langer werkloos toekijkt hoe een volk het zelfbeschikkingsrecht wordt onthouden. Evenmin dat het ene volk het andere een eigen staat onmogelijk wil maken.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 3


Reacties:

"De Arabische wereld zal de staat Israël moeten erkennen en de internationale gemeenschap moet er garant voor staan dat Israël veilig is binnen de eigen grenzen." Zolang de Nederlandse media dit soort gratuite opmerkingen verspreidt zal niemand hier ooit begrijpen wat daar precies aan de hand is.

Ten eerste kan een weldenkend mens nooit eisen van de Palestijnen en de Arabieren dat ze de staat Israël 'erkennen', aangezien Israël nooit een Palestijnse staat heeft erkend en zal erkennen. Sterker nog, Palestina wordt door Israël bezet. "Onrechtvaardige vredesregeling"?
Sinds wanneer wil Israël vrede. Geen enkel feit wijst daarop.

Ten tweede, ter vergelijk: staat 'de internationale gemeenschap garant' dat wij in ons land veilig zijn? Waarom zouden we een bezetter die lak heeft aan het internationaal recht en de VN 'in hun eigen land' moeten beschermen?

Sonja, Rotterdam - maandag, 8 juni 2009


Israël is geen staat maar een leefwijze.

P.Peereboom, Hurdegaryp - donderdag, 14 mei 2009


Raakt het Amerikaanse geduld met Israël nu ineens op omdat Netanjahoe niet van hetzelfde "politieke houtje " is als Obama. Is het geduld met de terroriserende Hamas al eens opgeraakt? Is het nooit doorgedrongen, dat de Islamitische Hamas en anderen alleen maar de vernietiging van Israël willen en niets anders? en dan is alle franje er af.

J.Elsinga, Ermelo - woensdag, 13 mei 2009


hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties