De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
zaterdag 18 november

Hoofdartikeldonderdag, 23 april 2009

Populisten...
Populisten maken in verschillende landen goede tijden door. In ItaliŽ zit Berlusconi stevig in het zadel. Welke blunders hij ook maakt, het kan de meerderheid van de Italianen niet veel schelen, zolang hij maar durft te verwoorden wat de man in de straat denkt en vreest. In Zuid-Afrika is een zelfde mechanisme zichtbaar. Jacob Zuma, de ANC-leider met verre van onbesproken gedrag, krijgt een ruime meerderheid van de stemmen. Hoe omstreden zijn verleden ook is, het maakt de meeste mensen niets uit, want Zuma is hķn man. Hij weet wat de mensen willen horen en schroomt niet dat op hoge toon naar voren te brengen.
In Nederland speelt Geert Wilders de rol van populist. Veel inhoudelijks heeft hij niet in te brengen. De oplossing van bijna alle problemen - van fileleed tot economische malaise - ligt in zijn opvatting bij de aanpak van islamieten. Wilders scoort niet met daden maar met meningen en statements. Zijn populariteit daalt als hij even niet in de publiciteit is geweest. Zijn aanhang groeit als hij erin slaagt tijdelijk de cameraís op zich te laten richten. Wilders dagtaak heeft weinig te maken met inhoudelijkheid, het is vooral marketing: bedenken hoe hij reuring kan veroorzaken en hoe hij de media kan verleiden daarvan verslag te doen. De aankondiging dat er een tweede deel van zijn film Fitna komt moet vooral ook in dit kader worden gezien.
De werkwijze van Wilders maakt deel uit van de dramademocratie. Niet alleen Wilders maakt zich schuldig aan het opkloppen van incidenten, ook andere oppositiepartijen beheersen de kunst om bij tijd en wijle van een mug een olifant te maken. Dat gaat in ís lands vergaderzaal vaak via de methode van het spoeddebat. Kort gezegd komt het erop neer dat de oppositie maatregelen eist en dat de regering maatregelen aankondigt zodra er zogenaamd weer iets mis is. Dit alles onder druk van de media. Dat de maatregelen onzinnig zijn, niet kunnen worden uitgevoerd of bestaand beleid in de wielen rijden is voor de politici niet interessant. Het gaat er slechts om hoe ze overkomen in de krant, op radio, tv en internet. Het uitstralen van daadkracht is de norm.
Het is makkelijk om de oppositiepartijen te verwijten dat ze het spoeddebat misbruiken om aandacht te trekken. Maar niet vergeten moet worden dat er in het Nederlandse parlementaire stelsel met zijn dichtgetimmerde regeerakkoorden en het coalitiestemvee in de Kamer weinig mogelijkheden zijn om in reguliere vergaderingen veranderingen door te voeren. Sommige aspecten van de Nederlandse dramademocratie zijn terug te voeren op het monisme en de in beton gegoten afspraken van de regeringspartijen. Niet alleen oppositiefracties hebben daardoor moeite zich te profileren, ook regeringsfracties worden bekneld in hun uitingsmogelijkheden.
...en hun populariteit
Pim Fortuyn heeft duidelijk gemaakt dat de bestaande politieke partijen nogal wat onbetaalde rekeningen hebben. Dat ze blind zijn voor bepaalde problemen die in de samenleving bestaan. De meest partijen namen zich voor hier meer rekening mee te houden. Maar op veel punten is dat nog steeds niet gelukt. Wilders profiteert met name van de dubbelhartigheid waarmee partijen als het CDA en de PvdA het inburgeringsprobleem benaderen. Nog niet zo lang geleden mocht niet worden gezegd dat het merendeel van de Nederlandse cellen werd bevolkt door Marokkaanse en Antilliaanse gevangenen. Het vermoeden van hun bovengemiddelde aanwezigheid in gevangenissen mocht niet eens worden onderzocht omdat dat stigmatiserend zou zijn. Dit specifieke taboe lijkt met de registratie van etnische afkomst van wetsovertreders doorbroken, maar er heersen op veel onderdelen van het integratieprobleem nog veel zaken die nog steeds niet open mogen worden besproken.
Wilders voelt - net als eertijds Fortuyn - haarfijn aan met welke problemen veel Nederlanders worstelen en door welke angsten ze worden gekweld. Het doet hierbij niet ter zake of die problemen reŽel en angsten terecht zijn of niet. Wilders mag dan worden beschuldigd van het aan de haal gaan van deze gevoelens, de reguliere partijen doen er te weinig mee. Burgers met diepgewortelde gevoelens van onbehagen worden niet geholpen door een hautaine houding en bezweringsformules dat hun angsten onterecht zijn. En de burgers zelf voelen dat haarfijn aan. Ze eisen dat ze serieus worden genomen. Zo lang de reguliere politiek dit niet inziet zal het populisme in Nederland een factor van betekenis blijven.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties