De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.

zondag 22 oktober

Sportwoensdag, 31 december 2008

Hard Gras met Marokkaanse voetbalverhalenspecial
‘In de hele koran komt geen ene voetbal voor’
Jan Luitzen
Het even originele als simpele idee voor een uniek nummer van Hard Gras wordt door de redactie, Henk Spaan, Hugo Borst en Matthijs van Nieuwkerk, in het voorwoord als volgt geformuleerd: ‘Zet een autochtone journalist tegenover een Marokkaanse voetballer en er rolt een standaardverhaal uit waarin de woorden ‘ramadan’ en ‘voorbeeldfunctie’ een hoofdrol spelen. Wij wilden wel eens onderzoeken of er uit de ontmoeting tussen Marokkaans-Nederlandse schrijvers en voetballers authentiekere verhalen zouden ontstaan.’
Dit uitgangspunt heeft tot een sympathieke verhalenspecial - getiteld Typisch Marokkaans - geleid door en over Marokkanen, met potlood/inkt-tekeningen van de cartoonist Abttoy. Salaheddine Benchikhi, de Sal van het NPS-programma Ab & Sal en ‘zodoende de meest populaire Marokkaan in voetbalkringen’, heeft bijvoorbeeld een ouwe-jongens-krentenbrood-ontmoeting met de PSV’ers Ibrahim ‘Ibi’ Afellay, Otman ‘Otje’ Bakkal en Nordin Amrabat.
Volkskrant-journaliste Samira Ahli ‘ontdekt’ tijdens haar interview met AZ-speelster Bouchra Moudou dat niet alleen de AZ-meiden niet betaald krijgen, maar alle vrouwen uit de eredivisie. De speelsters hebben stuk voor stuk banen en studies naast hun voetbalcarrière. Waarna Ahli zich afvraagt of het Nederlandse damesvoetbal dan wel uit kan stijgen boven het amateurniveau. Tsja, wellicht een ontdekking voor Ahle, maar een in voetballand overbekende constatering. De eredivisie voor dames is er nog niet zo lang, de betaaldvoetbalclubs hebben de meiden onder hun hoede genomen door hun alle faciliteiten aan te bieden en de rest - inclusief betaling - zullen de voetbaldames toch echt zelf moeten afdwingen.
Niet alle verhalen zijn even geslaagd en/of ‘authentieker’. Mohamed Mrabet wordt in zijn biografietje bijvoorbeeld geafficheerd als ‘wereldberoemd Marokkaans schrijver/verteller’, maar eerlijk gezegd merk ik daar in zijn openingsstory niet veel van. Het verhaal over Santos, een onverslaanbaar superelftal van straatschoffies, wordt door de ik-verteller zo schetsmatig en ongeloofwaardig neergezet dat het eerder een samenvatting van een groter geheel (roman?) lijkt, dan een psychologisch invoelbaar portret van de opkomst en ondergang van een jeugdteam.
Nee, geef mij maar het stilistisch ijzersterke verhaal van Parool-columnist Asis Aynan, waarin je voluit kunt meeleven met de geestige, soms vertwijfelde ‘bedevaart’ van de auteur naar het voetbalstadion Forbo in Al Hoceima. ‘We hebben hier verschillende soorten goud’, meldt Aynans gids Makim grappenderwijs. ‘De sardine is het witte goud en kost 3 euro per roostertje. De olijfolie is het groene goud en het bier is het gele goud, maar die staven van metaal hebben we hier niet, en die kun je niet eten.’
Met als mooiste observatie van de Marokkaanse mentaliteit: ‘Van de overheid mag je niks, maar we doen alles. Zo is het geregeld in dit land. Wie zich hier aan de regels houdt, snapt niets van de regels.’ Het is dezelfde Makim die - gezeten onder een palmboom - vanaf het gras gebraden kip met pruimen en gebakken amandelen en cola bestelt bij een bekende die langsloopt. Op Aynans vraag of de bekende bij een poelier werkt, antwoordt Makin: ‘Nee, maar hij heeft toch niets te doen.’
Of het verhaal Mijn hemel van romancier Hans Sahar die een Marokkaanse vader een even fanatieke als relativerende monoloog laat houden tegen zijn op hoog niveau voetballende zoon: ‘Jij denkt dat ik alleen verstand heb van tomaten, omdat ik nou al tien jaar tomaten pluk, elke dag, voor jullie! En ik heb niet leren lezen en schrijven zoals jij, maar je komt echt niet in de hemel omdat je kunt lezen en schrijven, echt niet, dat doen ze daar niet eens, nee, en tomaten zullen ze daar ook wel niet hebben, hoop ik, en anders moet iemand anders ze daar maar gaan plukken, ik niet, insjallah. En in de hemel wordt niet gevoetbald, dat weet ik zeker, want in de hele koran komt geen ene voetbal voor.'
Fijn Hard Gras-project dus, in het kader waarvan filmmaker Nordin Lasfar, een van de special-auteurs, ook nog eens twee films heeft gedraaid: het gisteren al uitgezonden Typisch Marokkaans (Bedevaart naar Tanger) (herhaling: 3 januari, 16.05 uur, Ned. 1) en het vanmiddag om 14.30 uur geprogrammeerde Typisch Marokkaans (Het beloofde land Qatar) (herhaling: 10 januari, 16.05 uur, Ned. 1). Gaat dat zien. En lezen.
Hard Gras 63, Typisch Marokkaans - Diverse auteurs. Nieuw Amsterdam, 112 pagina’s, 8,75 euro.
Van de overheid mag je niks, maar we doen alles. Zo is het geregeld in dit land

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

sport
Familieberichten
Advertenties