De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
woensdag 22 november

Sportmaandag, 15 december 2008

Clarence Seedorf is in Italië vedette én gentleman
‘Laten we proberen de haat uit de stadions te halen’
Frans Wijnands
Rome - Clarence Seedorf is in Italië, waar hij al jaren bij AC Milan speelt, een vedette en een gentiluomo. Een gentleman, een heer. Als vedette wordt hij bewonderd en regelmatig bejubeld. Vooral in San Siro, het indrukwekkende thuisstadion van de Milanese rood-zwarten. Als gentleman wordt hij alom in Italië gerespecteerd. Meer dan welke buitenlandse voetballer ook, krijgt Seedorf opvallend veel media-aandacht. De laatste weken verschenen er paginagrote interviews in toonaagevende landelijke kranten. En telkens weer duikt achter de voetballer Seedorf de mens Seedorf op; een man met idealen, met een groot gevoel voor normen en waarden. Iemand die weliswaar leeft van het voetbal, er eindeloos plezier in vindt maar het niet als het enig zaligmakende beschouwt.
Zijn sociaal-maatschappelijke instelling is ook in Nederland bekend: Playground, Champions for children. Mensen bij elkaar brengen, kinderen de kans geven zich te ontwikkelen. Het is hem veel geld waard en het levert hem veel respect op. Hij is niet de enige sportman die een deel van het rijkelijk verdiende geld in stichtingen en fondsen stopt om kansarme jongeren te helpen. Maar Clarence Seedorf valt daarnaast in Italië voorop op door zijn hoge morele levensstandaard en bijbehorende uitspraken. ,,Ik heb op het veld, in welke wedstrijd dan ook, nooit vijanden. Alleen maar tegenstanders. En dan nog alleen maar voor twee keer drie kwartier. Daarna neem je vriendschappelijk afscheid. Van elkaar en van het publiek.”
Want als Seedorf één ding in zijn imposante voetballoopbaan heeft ondervonden dan is het wel het fanatisme van supporters en de sfeer van pure haat die somtijds in stadions hangt. ,,Te veel haat. Voetbal lijkt soms oorlog’’, vertelde hij een dezer dagen in een (zoveelste) kranteninterview. Op zich vertelt hij daar niks nieuws mee. Rinus Michels zei al eens dat voetbal oorlog is. Oorlog op het veld. Maar Seedorf doelt op een ander soort oorlog: het geweld op de tribunes, buiten de stadions, de oerwoudgeluiden als een donkere speler van de tegenpartij aan de bal is. Heel erg laag-bij-de-gronds.
Seedorf is diplomatiek genoeg om de Italiaanse supporters niet van racisme te betichten. Ook al is hij in en buiten het veld vanwege zijn huidskleur beledigd. En ook al weten de Italiaanse voetbalbond en de scheidsrechters dat er in stadions telkens weer spandoeken en spreekkoren opduiken met racistische teksten. De club daarvoor straffen, zoals onlangs nog Atletico Madrid overkwam in de thuiswedstrijd tegen PSV? Nee!, vindt Seedorf. Waarom moet je een club en het gros van de aanhang straffen voor het wangedrag van een kleine minderheid doorgedraaide ‘supporters’? Niet straffen, maar opvoeden, is zijn stelling. Hoe vaker je het woord racisme gebruikt, hoe meer je er de aandacht op vestigt en zodoende onbedoeld racistisch gedrag in de hand werkt. Opvoeding en onderwijs. Dat zijn volgens Seedorf de twee basiselementen om een betere (multiculturele) samenleving te bereiken.
Alle topsporters kunnen volgens hem daarbij helpen. Hoe dan? ,,Door zich letterlijk voorbeeldig te gedragen.” In een recent interview met een Italiaanse krant gaf Seedorf een paar voorbeelden. ,,Als een groot voetballer als Cassano na een doelpunt van plezier de cornervlag een paar keer omver trapt is dat een slecht voorbeeld. Net zo als het gespuug, de beledigende gebaren, het overdreven agressieve protesteren tegen de scheidsrechter.” Allemaal slecht gedrag. Topsporters hebben volgens Seedorf een voorbeeldfunctie. Zoals een Formule-1-racer nooit van de weg moet worden geplukt wegens overdreven hard rijden, zo moet ook een voetballer zijn grenzen kennen. Een beter gedrag binnen de lijnen leidt volgens Clarence Seedorf bijna als vanzelf tot een beter gedrag van de supporters. Hij is een fel tegenstander van hekken en prikkeldraad in stadions. Dat roept alleen maar agressie op. Om de lieve vrede op en rond het veld te bewaren is Seedorf een groot voorstander van meer elektrotechnische hulpmiddelen voor de scheidsrechter en zijn assistenten. Hij weet uit jarenlange ervaring bij AC Milan dat er wekenlang kan worden doorgezeurd over een niet gekregen of onverdiende strafschop. Seedorf is daar heel nuchter in: tv-beelden langs de lijn om omstreden spelmomenten te kunnen herhalen, chips in de bal, desnoods op de achterlijn van het doel.
Hij voetbalt nog steeds met geweldig veel plezier en tot evenredig groot plezier van de AC-Milan-aanhang. ‘Zou u een ander mens en een andere voetballer zijn geweest als u bij kleinere clubs had gespeeld?’, werd hem in een recent interview gevraagd. ,,Ik zou dezelfde mens zijn geweest, maar een andere voetballer”, was zijn antwoord. En vervolgens kwam de toelichting die tevens een signaal aan clubdirecteuren en trainers is: ,,Als ik niet op goed niveau kan spelen dan verbeter ik mezelf ook niet. Ook in Italië hebben de grote clubs de gewoonte om jonge spelers uit te lenen, te verhuren, te parkeren bij kleinere clubs, meestal een divisie lager. Ergens in de provincie. Maar dat helpt niet. Daar leren ze niks, daar proeven ze niet de sfeer en kameraadschap in de kleedkamer van een topclub, de druk op het veld, de ambities van de medespelers. Ik heb veel trainers over veelbelovende jongeren horen zeggen: hij is nog niet klaar. En dus wordt ’ie naar een lager niveau uitgeleend. Helemaal fout. Zo’n jong talent is nooit klaar als je hem niet voor de leeuwen gooit. Als je hem niet de kans geeft om op het allerhoogste niveau te spelen, als je hem niet de kans geeft fouten te maken. Want dáár leer je van.” Het zal de penningmeesters van veel topclubs misschien niet aanspreken, maar aanstormend talent kan pas opbloeien op het hoogste niveau, ook al moet de club daarvoor dan een enkele keer een nederlaag voor lief nemen.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

sport
Familieberichten
Advertenties