De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
woensdag 22 november

Regiomaandag, 6 oktober 2008

Japanse studenten komen voor televisieprogramma volksdansen met de Boalserter Skotsploech
Stuiteren van enthousiasme om de ‘wieselpas’
Bolsward - Voor een populair Japans tv-programma leerden zeven Japanse studenten zaterdag volksdansen in Friese klederdracht.
Door Wouter Smilde.
,,Please, no flashes”, vermaant de Japanse producer - een beslist kleine vrouw met kniehoge laarzen - een fotograaf. Dat er überhaupt media welkom zijn in het zaaltje tegenover de Martinikerk in Bolsward is al heel wat. De Japanners - vier cameramensen en een minibusje vol heel serieus kijkende staf - zijn als de dood dat het op een of andere manier uitlekt dat ze in Fryslân zijn.
Hun programma, een kijkcijferkanon in Japan, wordt pas over een half jaar uitgezonden en is mede zo populair door het verrassingseffect. Een clubje Japanse studenten wordt ergens ter wereld gedropt en moet activiteiten doen met de lokale bevolking, tot hilariteit van miljoenen Japanners. En tv maken voor zoveel kijkers is serious business. Dus vragen aan de studenten? Liever niet. Zelfs de naam van het programma wordt niet hardop uitgesproken. Dan kan die ook niet uitlekken.
Ondanks zulke restricties blijft de Boalserter Skotsploech er de humor van inzien. ,,Is het niet Ushi van Dijk”, vroegen enkele van de 24 volksdansers zich af, toen de Japanse producente van de week vast kwam ‘proefkijken’. Want: ,,Wíj op de Japanse tv? Hoe komen ze dáár nou weer bij?”
De Nederlandse begeleider van de cameraploeg verklapt: ,,Het programma is nogal vooroordeelbevestigend. Japanners hebben een bepaald beeld van Nederland en zien dat graag bevestigd.” Dus: ja, Japan denkt straks dat Friezen mensen zijn die allemaal slootjespringend en volksdansend door het leven gaan, gehuld in stevige gebreide sokken en geplooide jurken.
Met grote ogen schuifelen de zeven Japanse studenten ’s middags de danszaal in, hun gezichtsuitdrukkingen minutieus vastgelegd met de camera. Wat ze hier komen doen is nog een verassing. De vrouwelijke studenten – piepkleine, hipgeklede meiden – staan te springen en in hun handen te klappen als ze de Friese koppels in klederdracht zien.
Voorzitter Uko Tjalsma neemt het woord. ,,Hallo, jullie komen even kijken wat wij aan het doen zijn”. ,,Hai!” roepen de zeven tegelijk, zodra de Nederlandse begeleider Tjalsma heeft vertaald. Tjalsma vertelt over de uit 1850 stammende kostuums – ,,Hai!” Over de muzikale begeleiding van accordeonist Loek Heida – ,,Hai!”
En over de boerenfeesten van vorige eeuw. Dan laat hij vallen dat de kappen die de vrouwen dragen van echt goud zijn. ,,Eeeeeeh!” ,,hoooooo!”, ,,aaaaaah!”, barsten de studenten uit. De meiden staan weer in hun handen te klappen. Maar dan volgt de grootste verassing: zíj gaan zelf meedansen en wel in dezelfde kledij. De jongens kijken schuchter nog eens naar de kostuums, maar de meiden vinden het fantastisch. Die komen amper bij van het lachen.
Naar de kelder gaat de ploeg, waar de volksdansers stapels jurken, overhemden, vesten, oorijzers en hoofdkappen hebben klaargelegd voor de gasten. Vooral het vinden van de kostuums voor de meiden had nogal voeten in de aarde, vertelt Hendrika Woudstra van de Skotsploech. ,,Want ze zijn zó’n stuk kleiner dan wij. Gelukkig hebben we een doos vol veiligheidsspelden”. En een van de volksdansers is nog snel naar huis geracet om de schoenen van de kinderen op te halen - want de schoenen die zijn klaargezet, zijn écht te groot.
Gierend van het lachen komen de Japanners de trap weer op. Eén meisje, gestoken in een rode jurk, heeft zichzelf nog maar net in de spiegel gezien en kan amper geloven dat zíj dat is, onder dat gebreide kapje. Met grote handgebaren legt ze aan een Friezin uit hoe lastig het was om de kap op te krijgen. ,,Ja, je haar. Je hebt heel dik haar”, knikt de Bolswarder begrijpend.
En dan begint de dans. Voet links, been rechts, strekken, draaien. Toch een heel gedoe: de benen komen in de knoop en sommige van de Japanners eindigen met de rug naar hun partner, terwijl ze die juist in het gezicht zouden moeten kijken. ,,Nee”, legt een van de mannelijke dansers zijn Japanse partner uit. ,,Het moet zo: kijk, wisselpas.”
,,Wieselpas”, mompelt het witgeklede meisje terwijl ze haar benen bestudeert. Nog een keer begint de muziek. ,,Wieselpas, wieselpas”, hoor je, net boven de accordeon uit. En ja: de dans van het meisje gaat zo goed als vloeiend zolang ze haar voeten in die maat verzet. Schatterend zingt het meisje: ,,Wiesel-pas!, wiesel-pas!” Het wordt zo aanstekelijk dat de Friezen het gaan meezingen. Als de muziek stopt, knikken de volksdansers respectvol. Dit keer ging het helemaal niet slecht. Het meisje stuitert van enthousiasme. ,,Wieselpas, wieselpas. Hai!”
Japan denkt straks dat Friezen mensen zijn die allemaal slootjespringend en volksdansend door het leven gaan.

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 0


Reacties:

regio
Familieberichten
Advertenties