De website frieschdagblad.nl maakt gebruik van cookies.
woensdag 22 november

Hoofdartikelmaandag, 6 oktober 2008

De oorlog in Afghanistan...
Er is toch nog een kans dat de Nederlandse militairen in Afghanistan toekomen aan een vredesmisse. Dat was de bedoeling ook, maar tot nu toe is de misse vooral een militaire missie. De politiek heeft ons voorgeschoteld dat Nederland een verantwoordelijkheid heef ten aanzien van de bevolking. We kunnen het toch niet voor onze verantwoording nemen dat de vrouwen gesluierd door het leven moeten, dat kinderen geen onderwijs krijgen en dat niemand in het land veilig is voor de dictatoriale taliban? Met dergelijke woorden masseerde onder anderen de toenmalige minister Kamp de bevolking via de media. De andere kant van zijn verhaal was de dreiging die er uit ging van Afghanistan als trainings- en uitvalsbasis voor terroristen.
De mensen die sceptisch waren over de aanwezigheid van Nederlandse militairen kregen het stempel van inhumaan opgedrukt. Zij wilden een heel volk aan zijn lot overlaten. En ze miskenden de betekenis van de ĎNederlandse benaderingí. Die bestond uit een vriendelijke omgang met de bevolking. Daardoor zouden de militairen het vertrouwen winnen en konden ze hun werk - opbouw van het land - beter doen. De Kamer liet uiteindelijk de oren hangen naar de voorstanders van de missie. Ze vergaten daarbij even de ernstiger waarschuwingen die van diverse kanten waren gekomen. Van Russische generaals, bijvoorbeeld. Die hadden hun lesje geleerd in het land dat vooral uit zand en rotsen bestaat. Een gigantisch leger van 700.000 mensen had in het zand gebeten: een oorlog winnen in dit land, met bergbewoners die de guerillatechnieken beheersen, gaat niet met een gewoon leger.
De Russen hadden het gezegd; oud-militairen in eigen land hebben het gezegd, maar ons land moest zo nodig meedoen met de Grote Broer, de Verenigde Staten.
Gelukkig is het licht ook opgegaan in Groot-BrittanniŽ. Een hoge militair heeft het aangedurfd om het hardop te zeggen; deze oorlog is niet te winnen. Dat is goed nieuws, vooral wegens het vervolg hetgeen de militair zegt: de enige oplossing is de diplomatieke weg.
Hiermee komt de strijd in Afghanistan in een ander perspectief te staan. De oorlog is niet langer een oorlog om te winnen, maar is een oorlog geworden om de optimale positie te verkrijgen voor het voeren van onderhandelingen. Deze draai in denken heeft consequenties. Onder meer voor de verantwoording die de Nederlandse politiek heeft ten opzichte van de bevolking. En ten opzichte van de militairen. En ten opzichte van de slachtoffers die er ongetwijfeld nog zullen komen en hun familieleden
...en de nieuwe oriŽntatie
De ontwikkelingen in de oorlog in Afghanistan en de pogingen van de regering in Kabul om met de taliban te onderhandelen, maken duidelijk dat de motieven om de oorlog te beginnen, ongeldig zijn. Daarmee is niet gezegd dat er geen gevaar is van taliban-aanslagen, overal in de wereld, maar wel dat het onzinnig was en is om kleine guerillagroepen die zich schuilhouden in de bergen, te bestrijden met een traditioneel leger. Zelfs de meest geavanceerde technieken die de Amerikanen hebben om mensen in de bergen op te sporen en hun letterlijke uitrook-technieken, zijn onvoldoende om de oorlog te winnen.
De erkenning van het failliet van de oorlog in Afghanistan komt laat. Maar niet te laat om de les te leren. Bijvoorbeeld om de retoriek waarmee in ons land (te) jonge mensen worden opgeroepen om in het leger te gaan, te veranderen. Dat was ook al om andere redenen noodzakelijk: de televisie-spots geven een romantisch beeld van het leger, waarin de heroÔek van de winnende en van de helpende soldaat eenzijdig wordt benadrukt.
Er is nog een andere belangrijke wijziging noodzakelijk. Dat is de strategische houding van ons land ten opzichte van de Verenigde Staten en de NAVO. Het wordt tijd dat Nederland in politiek-strategisch opzicht leert een andere kant op te kijken, naar het continent. Te lang te volgzaam richting VS, dat is de karakteristiek van ons buitenlands beleid. De benoeming van De Hoop Scheffer tot secretaris-generaal van de NAVO heeft het alleen maar lastiger gemaakt om te leren een andere kant uit te kijken. De benoeming van de NAVO-secretaris-generaal is immers een politieke benoeming en ook in de politiek geldt: voor wat, hoort wat.
De Britten hebben het licht gezien en de termijn van De Hoop Scheffer zal niet altijd duren: kansen voor een andere politiek-strategische oriŽntatie.
.
Hoofdartikel

Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 2


Reacties:

En dan praten we nog niet over de grote groep (veelal jongere) militairen
die met een posttraumatisch stressyndroom (Ptss) terugkeren. Deze
slachtoffers van het krijgsbedrijf zijn niet alleen een ramp voor
zichzelf, maar ook een drama voor de partner, de familie en de
zorgverlenende omgeving. Stop alstublieft de uitzending, ouders weerhoud
Uw kinderen van dienstneming, neem desnoods contact met mij op als
ervaringsdeskundige.

JJMoes, Urk - woensdag, 8 oktober 2008


Ik ben het met de redactie ditmaal volkomen eens en zou het hebbend over
de meest juiste politieke houding hetzelfde zeggen, ware het niet dat ook
Nederland zich in het leven moet houden door zoveel mogelijk
werkopdrachten uit het buitenland m.n. uit het nog steeds machtige
amerika.De regering zal pas ophouden met het onwaardige zich bemind
maken, bij G.Bush en diens opvolger, als onze export een kwaliteit heeft
waar men niet omheen kan.

Anton P. Rekers senior, Amsterdam - woensdag, 8 oktober 2008


hoofdartikel
Familieberichten
Advertenties