Drachten - Ze had gerekend op veertig gasten, maar er kwamen twee keer zoveel. Onder de gasten bevonden zich niet alleen familieleden, maar ook veel kennissen, afkomstig uit het hele land. De belangstelling voor haar verjaardag verbaasde mevrouw Aafje Meijer-Veenstra. ,,Ik hie der net op rekkene.”

Mevrouw Meijer vierde gisteren haar honderdste verjaardag, maar het feest vond zondag al plaats.

Gisteren kreeg ze nog bezoek

van de burgemeester en bovendien had ze de hele dag gezelschap van haar dochter Juul en haar schoonzoon. Het feest werd gevierd in het zaaltje van het zorgcentrum waar mevrouw Meijer woont, Rispinge in Drachten.

Aafke Meijer werd geboren in Zwaagwesteinde, maar verhuisde als twaalf- of dertienjarig meisje - dat weet ze niet precies meer - met haar ouders naar Drachten. Daar dreef haar vader handel op De Kaden. Ze ontmoette er later haar echtgenoot, Anton Meijer. Die ontmoeting staat haar nog helder voor de geest. ,,We kamen elkoar tsjin op de iisbaan. Dêr wie ik faak, want ik mocht o sa graach ride. Myn man wie net sa’n rider. Hy wie benauwd foar de skuorren yn it iis. Op de dei fan ús moeting hie hy de hak fan syn redens stikken. Doe ha wy mar in eintsje kuiere.”

Het stel trouwde in mei 1930 en verhuisde naar Hoogeveen. Na enkele jaren keerde het echtpaar terug in Drachten, waar ze gingen wonen in de J.G. van Blomstraat. Anton Meijer verdiende de kost als administrateur, terwijl Aafke het huishouden deed en de kinderen (naast Juul nog zoon Dick) na school opving. In haar vrije tijd volgde ze een paar cursussen, onder meer in handel en administratie.

Dat ze niet terugdeinsde voor het leren van iets nieuws, bleek ook later. Toen haar zoon naar Zuid-Afrika verhuisde en zij van plan was om hem samen met haar man te bezoeken, ging mevrouw Meijer enige tijd naar Engelse les. Ze wilde zich met de taal kunnen redden en had daar wel wat studie voor over. Helaas werd Anton ernstig ziek en kon de gezamenlijke reis niet doorgaan. Een jaar na het overlijden van haar man, op 62-jarige leeftijd, besloot mevrouw Meijer alsnog af te reizen. ,,Foar seis wiken. It wie prachtich.”

Na het overlijden van haar man kreeg Aafke Meijer een bijzonder verzoek van haar apotheker. Die woonde niet meer boven de apotheek en liet de meisjes die bij hem werkten om beurten een nachtdienst in de zaak draaien. ,,Der wie doe noch gjin dokterspost, as der wat oan de hân wie namen de minsken kontakt op mei de dokter as mei de apteek”, vertelt ze. Op verzoek van de apotheker hield mevrouw Meijer ’s nachts in de apotheek een oogje in het zeil. ,,Ik sliepte der gewoan. As de bel gie hearde ik dat earder as de famkes.” Mevrouw Meijer hield het negen jaar vol, tot haar zeventigste. Toen vonden met name de kinderen het welletjes en stopte ze ermee.

Dertig jaar later is de gezondheid van mevrouw Meijer nog altijd redelijk. De ogen gaan langzamerhand achteruit en het gehoor wordt wat minder, maar ze mag niet mopperen, vindt ze zelf. De honderdjarige vindt het wel vervelend dat haar knieën geregeld opspelen. Bovendien wordt ze af en toe geplaagd door de pen in haar dijbeen, die een paar jaar geleden in is gezet na een breuk. Dat belet haar niet om met haar rollator naar de kerkdiensten in het zorgcentrum te gaan. Ze kerkte vroeger in de grote hervormde kerk in Drachten en vindt het nog altijd jammer dat ze nu niet meer in staat is daar naar toe te gaan. ,,Mar sa giet it no ien kear as jo âlder wurde. It libben feroaret en dêr dogge jo neat oan.”

Gelukkig heeft ze vijf kleinkinderen, zes achterkleinkinderen en veel jonge kennissen. Die houden haar jong van geest.