Remco Hofman (44) is geboren in Waskemeer en opgegroeid in Drachten. Hij heeft jarenlang gewerkt als productmanager en business consultant. Vier jaar geleden vertrok hij vanuit Utrecht naar Hong Kong om een lerarenopleiding te volgen.

,,Waarom ik naar China ben gegaan? Dat is een heel lang verhaal. Om het kort te houden: Ik had in Nederland alle dingen al gedaan die ik wilde doen en China trok me erg aan, omdat ik er al enkele keren in mijn eentje had rondgefietst. Nu werk ik al bijna vier jaar met groot plezier als leraar Engels in China, waarvan de laatste drie jaar in Sichuan. Eerst aan lagere- en middelbare scholen en nu al sinds twee jaar aan de Sichuan University for Science and Engineering.”

,,Ik woon nu in Zigong, een middelgrote stad met zo’n 700.000 inwoners. Ongeveer tweehonderd kilometer ten zuiden van de provinciehoofdstad Chengdu. De plaatselijke universiteit waar ik lesgeef heeft zo’n 25.000 studenten. Mijn les bestaat uit Mondeling Engels, wat inhoudt dat ik ze aan het praten moet krijgen en moet houden. Daarnaast geef ik Britse & Amerikaanse Cultuur & Geschiedenis. Veel inlezen en proberen de veelal taaie materie van politieke systemen en wetgeving op een zo’n aantrekkelijke manier te brengen, waarbij de studenten zoveel mogelijk zelf conclusies moeten trekken.

Een klas bestaat uit het algemeen uit dertig studenten. Voornamelijk meisjes, omdat meisjes nu eenmaal beter in talen zijn. Ook in China. Ze zijn inmiddels mijn westerse lesmethodes wel gewend. Mijn lesvoorbereiding kost erg veel tijd, maar tijdens de les moeten zij het doen en heb ik niets te doen. Dat zijn de beste lessen: een actieve klas en een gapende leraar.”

,,Ik ben hier helemaal alleen en ben in feite een kleine zelfstandige, omdat ik verder alles zelf regel. Om het jaar zoek ik via internet een nieuwe school. Pak mijn enige koffer in en fiets als het even kan naar mijn nieuwe woonplaats een paar honderd kilometer verderop.”

,,Een andere Fries die hier woont, ben ik hier nog nooit tegengekomen. Twee jaar geleden heb ik een andere Nederlander ontmoet, die twee uur verderop lesgeeft. Daarna nooit weer. Ik heb wel vijf buitenlandse collega’s, maar dat zijn allemaal Amerikanen.”

,,Maandagmiddag zat ik rustig thuis op de bank mijn lessen voor de volgende dag voor te bereiden toen de muren begonnen te schudden. Na een aantal seconden kreeg ik in de gaten dat er iets niet klopte. Chinezen maken over het algemeen veel kabaal en het gebouw waarin ik woon is ontzettend gehorig, waardoor ik wel wat gewend ben inmiddels, maar dit was een nieuwe ervaring. Alle bovenburen - het zijn zes verdiepingen en ik woon op de begane grond - kwamen al luidroepend naar beneden gerend. Op de binnenplaats tussen de flatjes stonden we met zijn tientallen angstvallig te kijken of onze bouwvallige flatjes het zouden houden en de bloempotten niet naar beneden zouden komen.” ,,Na een paar minuten was het over. Als nuchtere Fries ben ik daarna weer verder gegaan met les voorbereiden, terwijl de buren nog urenlang buiten bleven. Pas ’s avonds las ik op de website van het NOS-journaal dat er een zware aardbeving in Sichuan was geweest met een kracht van 7.8. Toen ging het besef pas leven dat er een ramp was gebeurd.” ,,Het is nu donderdagavond. Drie dagen later dus. Ik probeer zoveel mogelijk weer gewoon les te geven. Hier in de stad is niets aan de hand. In de schoolgebouwen zijn wat muurscheuren ontstaan en er zijn wat tegeltjes naar beneden gekomen. Dat is de materiële schade.”

,,De psychologische schade is echter beduidend groter. Slechts een handjevol leerlingen komt opdagen. Velen durven de gebouwen niet in en slapen elke nacht buiten, omdat er tientallen naschokken voelbaar zijn met alle paniekreacties vandien. Anderen hebben andere dingen aan hun hoofd. In elke klas zijn er wel enkele leerlingen die al dagenlang proberen hun ouders te bereiken, maar zonder resultaat. De telefoonlijnen zijn verwoest of het netwerk ligt volledig plat. Weer anderen vertellen me opgelucht dat hun ouders veilig zijn, maar dat hun huis geheel verwoest is. Studenten vragen me of ze alleen les kunnen krijgen op de begane grond van de universiteit en dan het liefst zo dicht mogelijk bij de uitgang.”

,,Om een beeld te schetsen: in China wonen alle studenten op de campus van de universiteit. Wij hebben drie campussen, waarvan de grootste 15.000 studenten heeft. Ze wonen allemaal in flatjes van zes hoog. De flats zijn onderverdeeld in slaapkamers waar zes studenten slapen en wonen op een oppervlakte van ongeveer vier bij vijf meter. Elk gebouw herbergt dus honderden studenten. De gebouwen staan bovendien dicht bijelkaar op een oppervlakte kleiner dan tien voetbalvelden. Denk daar eens over na. Een stadje als Harlingen met 15.000 inwoners zo groot als tien voetbalvelden naast elkaar.”

,,Kun je je voorstellen wat er gebeurt als er plots een aardbeving is en al die duizenden studenten in paniek naar buiten willen? Donderdag vroeg ik enkele studenten of de school hen verteld heeft wat ze moeten doen als er weer beving of naschok is. ‘De school vertelt ons helemaal niets’, antwoordden ze me, terwijl ze me vragend aankeken alsof ze niet wisten waarom ik deze vreemde vraag stelde. ‘Geven de leraren jullie dan instructies?’, vroeg ik verbaasd. ‘Nee, de leraren lopen het hardst en zijn de klas het eerst uit als er weer een naschok is’. De aardbeving is dus nog lang niet voorbij.”

,,Ik wil nog iets kwijt. China is de laatste tijd veel negatief in het nieuws. Eerst de sneeuwstormen, het treinongeluk en de vele mijnongelukken, rondwarende virussen en andere ziektes, de protesten in Tibet, de verstoringen van de Olympische fakkeltocht en dan nu ook nog deze vreselijke natuurramp. De bevolking kijkt ontzettend uit naar de Olympische Spelen in Peking en hoopt dat dat een prachtig sportfestijn wordt.”

,,Maand na maand. Week na week komt er echter meer roet in het eten wat een nare, bittere smaak oplevert. Toch blijft het een fantastisch land om in te wonen en te werken. In het Westen wordt vaak de indruk gewekt dat China een politiestaat is die met harde hand geregeerd wordt. Niets is echter minder waar. Er zijn natuurlijk regels in dit immense land en indien deze regels worden overtreden, wordt er hard opgetreden. Feit is echter dat er weinig regels zijn, waardoor een Chinees - en ik ook - over een ongedachte vrijheid beschikt.”

,,Hartverwarmend is bovendien de reactie van premier Wen Jia Bao, een klein, harkerig mannetje rondlopend op gymschoenen in de modder, die twee uur na de beving al ter plaatse was en dagenlang slachtoffers, familieleden, hulpverleners en anderen een hart onder de riem stak. Het komt allemaal goed met dit land. Ik weet het zeker.”