|
|
Aanbieding van de Dag
|
|
Home Regio Geloof & Kerk Opinie Economie Sport Cultuur Dossiers — populisme en de kerk — De Nieuwe Bijbelvertaling Kerkdiensten 
|
Gezondheid als kostenfactor...
Het was een merkwaardig bericht dat vorige week in de media verscheen. Mensen met een persoonlijkheidsstoornis kosten de maatschappij tussen de 3,6 en 7 miljard euro per jaar, zo luidden de koppen. De kosten zouden voor het grootste deel bestaan uit medische behandelingen. Daarnaast worden de kosten voor een flink deel veroorzaakt doordat mensen met een persoonlijkheidsstoornis vaker met justitie in aanraking komen en veel ziek zijn en dus niet werken. Het gaat om mensen met borderline (instabiel zelfbeeld, zelfdodingsneigingen), antisociale stoornissen of narcistische en dwangmatige stoornissen. De kosten waren uitgerekend door een onderzoeksgroep bestaande uit vertegenwoordigers van een psychotherapeutisch centrum, het Erasmus Medisch Centrum in Rotterdam en de Universiteit van Amsterdam. De resultaten van hun onderzoek werden gepubliceerd in het vaktijdschrift Medisch Contact.
Het merkwaardige van de studie was dat de wetenschappers tijd hadden gestoken in het uitrekenen van de zogenaamde maatschappelijke kosten van persoonlijkheidsstoornissen. Navraag leerde dat ze de berekening hadden gemaakt om hun boodschap - er is meer geld nodig voor onderzoek naar behandelmethoden - beter te laten overkomen bij overheid en samenleving. Volgens een van de onderzoekers is het economiseren van medische onderzoeksresultaten vandaag de dag de enige manier om de omvang van het probleem duidelijk te maken. ,,De taal van geld en cijfers is tegenwoordig de enige taal die Den Haag verstaat”, aldus de professor. Wat hijhad willen zeggen is dat mensen met persoonlijkheidsstoornissen in de steek worden gelaten. Er zijn de laatste jaren enkele veelbelovende therapieën ontwikkeld, maar daar moet meer onderzoek naar worden gedaan. Zo lang dat niet gebeurt, blijft deze groep psychische patiënten als onbehandelbaar te boek staan. Dat zorgt voor veel onnodig persoonlijk en maatschappelijk leed.
De gepresenteerde focus van het onderzoek laat zien hoe ver het economisch denken is doorgedrongen in de samenleving: tot aan de geestelijke gezondheidszorg toe. En volgens de hoogleraar komt Den Haag pas in actie nadat met harde cijfers is aangetoond hoeveel geld iets de maatschappij kost. Het economiseren van de samenleving is onderdeel van een uit Amerika overgewaaide visie op de wereld. De basis erachter is het idee dat marktwerking alles beter en efficiënter maakt. Dit gaat ironisch genoeg gepaard met een ongebreidelde groei aan regels, protocollen, structuren, certificaten, accreditaties en andere vormen van papieren schijnzekerheid die voor werkelijkheid moeten doorgaan. Om dit allemaal te managen is veel personeel nodig dat zich niet bezig houdt met de taken waarvoor de organisatie oorspronkelijk in het leven is geroepen. Gevolg: te weinig handen aan het bed, te weinig blauw op straat en te weinig docenten voor de klas. Een ander gevolg is de uitholling van de kwaliteit van arbeid: de mens is een economische factor. Professionaliteit is geen deugd, maar een lastig iets, want dat kan het halen van de targets in gevaar brengen.
...en de zieke samenleving
Het denken in geld als dé belangrijkste factor in de samenleving heeft de maatschappij de afgelopen decennia onherkenbaar veranderd. Het is zover gekomen dat mensen die lijden aan psychische ziekten worden beschreven in kille, harde euro’s. Hen wordt expliciet verweten dat ze de maatschappij opzadelen met kosten, terwijl ze geen schuld hebben aan hun aandoening. Hun waardigheid als mens wordt te grabbel gegooid. Een samenleving die haar patiënten zo definieert is zelf ziek.
Vorige week hield een organisatiedeskundige in deze krant een pleidooi voor slow management. Bedrijven en (overheids)organisaties moeten hun economisch jargon en de schijnzekerheid van protocollen en regels laten varen. Ze moeten de inhoudelijke bijdragen van het personeel weer serieus nemen. Snelheid moet plaatsmaken voor kwaliteit. ‘Gelddenken’ moet alleen plaatsvinden in die economische sectoren waar dat echt functioneel is. Bijvoorbeeld de aandelenhandel. En kwaliteit heeft niets te maken met het halen van economisch geformuleerde targets. Zo’n ‘langzaam’ model zou niet alleen heilzaam zijn voor de medische sector, maar zou een probaat middel zijn om de hele geldgefocuste samenleving te veranderen. Het wordt tijd voor de slow society, de langzame samenleving.
Vertel een vriend | Reageer op dit artikel | Aantal reacties 2 Reacties: Het hoofdartikel van 31 januari jl., gezondheid als kostenfactor, is mij op het lijf geschreven. Mijn ervaring is ook dat het denken in geld de laatste tijd de overhand heeft gekregen, vóór de patientenZORG. Het artikel beschrijft o.a. dat mensen die lijden aan (psychische) ziekten worden beschreven in kille, harde euro’s, inderdaad wordt zo je waardigheid als mens te grabbel gegooid. Het pleidooi voor slow management spreekt mij dan ook zeer aan. De patient moet centraal
Alie Wedman, Drachten - maandag, 4 februari 2008 Kijk, dit is weer een klokkenluider die vertelt:
JJMoes, urk - vrijdag, 1 februari 2008 
|
Advertenties
|