De hardwerkende Barimah Antwi Sylvester had vroeger een grote boerderij en veel land. In 1988 kreeg hij een ongeluk waarbij hij zijn rechterhand verloor. ,,Ik heb toen zelf ondervonden hoe moeilijk het is om met een handicap te moeten leven. Mijn toekomst viel daarmee in duigen en mijn boerderij moest ik opgeven.” Hij besloot daarop een werkplaats voor gehandicapte kinderen op te zetten. ,,Ik zat in de bijzondere positie dat ik hier geld voor had. Daarom voelde ik me geroepen om in actie te komen en iets voor de kinderen te doen. Ik heb het opzetten van de werkplaats helemaal in mijn eentje gedaan. Maar toen ook anderen er over hoorden, wilden die me helpen.”

De hulp aan de gehandicapte kinderen is hard nodig. ,,Ik kan het niet aanzien dat gehandicapte kinderen in mijn land worden verstoten door hun ouders en gemeenschap. Ik kan ze niet laten zitten. Zonder hulp hebben ze geen zicht op een toekomst.” Kinderen die verstoten zijn, leven op straat. ,,Als ze geluk hebben, zitten ze in een rolstoel. Maar vaak moeten ze zich kruipend over de weg verplaatsen.” In de werkplaats worden ook gehandicapte kinderen opgevangen uit Togo en Nigeria. ,,Toch gek dat ik de enige ben in Midden-Afrika met een dergelijke werkplaats. Ik zou willen dat er nog veel meer zouden zijn. Nu moeten de kinderen een lange reis maken om hier te komen. Ook dat is niet goed voor ze.” Veel mensen zijn op de hoogte van de werkplaats door aandacht op radio en televisie. ,,Ze zien dat het werkt en komen van heinde en verre kinderen brengen.”

De werkwijze van Sylvester is uniek. ,,Wij bieden ze een eerste dak boven hun hoofd.” Dat veraangenaamt hun omstandigheden al drastisch, maar zonder de werkplaats zou dat het leven nog niet zinvoller maken. ,,In de werkplaats leren de kinderen een beroep. We leren ze bijvoorbeeld naaien, schoenen maken, hout bewerken en werken op het land.” Het is de bedoeling dat de kinderen uiteindelijk teruggaan naar hun eigen dorp om daar voor zichzelf te beginnen. ,,Als ze afgestudeerd zijn op de werkplaats brengen we ze terug. We blijven ze daarna nog een jaar begeleiden omdat ze het anders niet zouden redden in de samenleving. We laten ze dus niet stikken, maar begeleiden ze verder.”

Sylvester is trots op de werkplaats. ,,Sinds 1988 hebben we al 650 kinderen kunnen helpen. Zij liepen ooit bedelend over straat en waren volledig verstoten uit hun gemeenschap. Nu werken ze in de houtbewerking, maken zelf schoenen of hebben een klein landbouwbedrijf. Sterker nog: veelal zijn zij de broodwinners van het gezin. Dat is toch fantastisch?” Maar het werk van Sylvester heeft meer gevolgen: ,,Het heeft ervoor gezorgd dat de gemeenschap inziet dat gehandicapten wel degelijk iets kunnen. Daarom zijn ze weer opgenomen en worden voor vol aangezien en de kinderen hebben nu het gevoel dat ze wat waard zijn. Ik ben enorm trots op al mijn oud-studenten en wat wij met ze hebben bereikt.”

Om het werk te kunnen doen, is Sylvester voor een groot deel afhankelijk van de Nederlandse organisatie Gered Gereedschap. ,,Zonder goede werktuigen kunnen we helemaal niks voor de kinderen doen; dan kunnen ze niks leren. Gereedschap is in Ghana erg kostbaar en wij kunnen het niet betalen. Daarom zijn we ook zo ongelooflijk dankbaar voor alle hulp die we vanuit Nederland krijgen.” Naast het gereedschap helpen vrijwilligers uit Nederland op de werkplaats. ,,Zonder die vrijwilligers zou ik het nooit kunnen redden. Ik heb er inmiddels twaalf, maar eigenlijk zijn er nog meer nodig.”

En nu is de weldoener uit Ghana voor drie weken in Nederland. De aanleiding voor het bezoek is het feit dat Gered Gereedschap 25 jaar bestaat. Ze zamelt het gereedschap in en brengt het naar verschillende ontwikkelingslanden. ,,Ik ben hier om te vertellen dat het heel belangrijk is dat de mensen in Ghana hulp krijgen vanuit Nederland. Heel het land moet dat weten.

Het is niet eens moeilijk om iets voor een ander te kunnen doen.” De ontmoeting met de vrijwilligers van de werkplaatsen vind Sylvester bijzonder. ,,Eindelijk zie ik de fantastische mensen die ons helpen. Mooi om nu naast ze te staan en te praten over ons werk.”